VOUTSINASILIAS

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2012-02-15T16:32:00.000+02:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Κυριακή της Τυρινής,

26 Φεβρουαρίου 2012, και ώρα 10:30,

στον Ι। Ν। Οσίου Ιωακείμ Έξω Αγυϊάς Πατρών (Αθηνών & Ροΐδη),

ο διαχειριστής του Ιστολογίου μιλάει με θέμα:

Είμαι σύζυγος και μάνα,

αλλά ξεχνώ τον εαυτό μου

http://osiosioakim.wordpress.com/

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΚΟΝΤΑΚΙΑ.

2012-02-14T14:11:00.001+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ

(Ἀνεπίγραφα, Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

ΚΟΝΤΑΚΙΑ. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Νῦν ὁ καιρὸς τῶν ἀρετῶν ἐπεφάνη, καὶ ἐπὶ θύραις ὁ Κριτὴς μὴ στυγνάσωμεν, ἀλλὰ δεῦτε νηστεύοντες προσάξωμεν, δάκρυα κατάνυξιν, καὶ ἐλεημοσύνην, κράζοντες· ἡμάρτομεν, ὑπὲρ ψάμμον θαλάσσης ἀλλ’ ἄνες πᾶσιν πάντων Ποιητά, ἵνα καὶ σχῶμεν, τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Πρὸς τό· Τῇ Γαλιλαίᾳ.

Ἀνάστασιν μέντοι ποιεῖ, ἔγερσιν νεκρῶν σάλπιγξ, ἠχοῦσα δι’ Ἀγγέλου, ὑμνοῦσι γὰρ νῦν πάντες, καὶ ἀναμένουσι Χριστόν, τὸν καλὸν νυμφίον, τὸν Υἱὸν τὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν ἄναρχον Θεὸν ἡμῶν, κραυγῆς δὲ γενομένης αἰφνίδιον, πάντες ἀπαντῶσιν, καὶ ἑτοίμους τὰς λαμπάδας, οἱ ἔχοντες, ἐλεημοσύνην, εἰσέρχονται εὐθύς, μετὰ τοῦ νυμφίου, βασιλείαν οὐρανων, κληρονομοῦντες, τότε γὰρ αὐτοῖς, ἡ πίστις μετὰ τῶν ἔργων, δώσει ἀξίως, τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΚΟΝΤΑΚΙΑ

2012-02-14T14:09:00.001+02:00

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ

(Ἀνεπίγραφα, Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Τῆς πατρώας δόξης σου, ἀποσκιρτήσας ἀφρόνως, ἐν κακοῖς ἐσκόρπισα, ὃν μοι παρέδωκας πλοῦτον, ὅθεν σοι, τὴν τοῦ ἀσώτου, φωνὴν προσφέρω· ἥμαρτον, ἐνώπιόν σου, Πάτερ οἰκτίρμον, δέξαι με μετανοῦντα, καὶ ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

Ἕτερα. Πρὸς τό· Τὴν Ἐδέμ.

Τοῦ σωτῆρος ἡμῶν, καθ’ ἑκάστην διδάσκοντος, δι’ οἰκείας φωνῆς, τῶν Γραφῶν ἀκουσώμεθα, περὶ τοῦ ἀσώτου, καὶ σώφρονος πάλιν, πιστοὶ καὶ τούτου, ἐκμιμισώμεθα, τὴν καλὴν μετάνοιαν, τῷ κατιδόντι, πάντα τὰ κρύφια, μετὰ ταπεινῆς, καρδίας κράζοντες· ἡμάρτομέν σοι, Πάτερ οἰκτίρμον, οὐκ ἐσμὲν ἄξιοί ποτε, κληθῆναι τέκνα σου ὡς πρίν, ἀλλ’ ὡς φύσει υπάρχων, φιλότεκνος Σὺ προσδέχου, ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

Ὑπὸ δὲ τοῦ παιδός, ὁ Πατὴρ δυσωπούμενος, διανέμει αὐτοῖς, πλοῦτον ὃνπερ ἐκτήσατο, καὶ τοῦτον συνάξας, προκαταλαμβάνει, χώραν μακράν τε, καὶ ὅλως ἄγνωστον, ἐκεῖ δὲ ἀνήλωσε, πάντα τὸν βίον, ἀσωτευσάμενος, ὅθεν ἡδονῶν, δοῦλος ἐγένετο, παράσιτος δέ, του διαβόλου, καὶ τῶν κτηνῶν ὁμόσκηνος, οἷς συνεβλήθη συληθείς, ἣνπερ εἶχε τὴν μοῖραν, πλὴν διὸ δέξαι με κράζει, ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

Ἐν τιμῇ ὢν υἱός, οὐ συνῆκα ὁ ἄθλιος, ἐμαυτὸν δὲ κακῶς, τῆς δόξης σου ἐστέρησα, Πάτερ Παντοκράτορ, ἀσώτως βιώσας, ἀλλ’ ἐπιστρέψας, κράζω· Φιλάνθρωπε, καρδίαν πτωχεύσασαν, μὴ ὑπερίδῃς, ἀλλὰ κατάστησον, εἰς τὸ φωτεινόν, καὶ πρῶτον κάλλος σου, τὸν ἀῤῥαβῶνα, τοῦ βαπτισμοῦ σου, ὡς τῷ ἀσώτῳ σου υἱῷ, πάλιν διδούς μοι ἀγαθέ, καὶ τοῦ δείπνου ἐκείνου, τοῦ μυστικοῦ ἀξιῶν με, καὶ ποίησον ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΚΟΝΤΑΚΙΑ

2012-02-14T14:08:00.002+02:00

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ

(Ἀνεπίγραφα, Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

Πρὸς τό· Τῷ Θεῷ.

Ὁ τῇ Σῇ ἐξουσίᾳ, Χριστὲ οἰκτίρμων, ἐκ τῆς γῆς διαπλάσας, γένος ἀνθρώπων, καὶ πρὸς τὴν γῆν πάλιν κελεύσας μετέρχεσθαι, τοὺς ἐξ αἰῶνος, θανόντας ἀνάστησον, ἐν τῇ ἐσχάτῃ σου σάλπιγγι, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Πρὸς τό· Τράνωσον.

Δέξαι ἡμῶν οἰκτίρμων τὸν ὕμνον, ἐκ καρδίας ᾀδόντων, συντριμμῷ τε ψυχῆς, πρὸς Σὲ βοώντων καὶ κραζόντων, ἵνα ἐν ὥρᾳ τῆς κρίσεώς σου, τοῖς θανοῦσι ἤ βίᾳ ἐκ τοῦ αἰῶνος, ἤ ἐν κρημνοῖς, ἤ ἐν γῇ ἤ ἀγχόνῃ ἤ λίμνεσι, παράσχῃς πταισμάτων τούτοις, εὐσπλαγχνίᾳ Σου Λόγε συγχώρησιν, καὶ Παραδείσου δείξης αὐτούς, σὺν ληστῇ τῷ πιστῷ Σου οἰκήτορας, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Ἔργα χειρῶν Σου καὶ ποιημάτων, οἱ πρὸς Σὲ μεταστάντες, τῆς φθαρτῆς καὶ ῥευστῆς, τοῦ βίου τούτου συγκλίσεως, οἴκτειρον πνεύματα τῶν θανόντων, ἐξ αἰῶνος ἐν πόλεσιν ἐν ἐρήμοις, τοὺς βασιλεῖς, ἱερεῖς ὀρθοδόξους μονάζοντας, γηραιοὺς πρεσβύτας νέους, καὶ βουπαῖδας καὶ βρέφη τὰ ἄωρα, πυρὸς ἀσβέστου καὶ σκώληκος, ἐξελοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς κρίσεως, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Ὕμνον καὶ θρῆνον προσφέρομέν Σοι, λιπαροῦντες τὸ κράτος, τῆς Σῆς θείας βουλῆς, Κριτὰ τῶν ὅλων καὶ Κύριε, κλῖνον τὸ οὖς Σου ἐξουρανόθεν, καὶ ἐπάκουσον πάντων ἡμῶν αἰτούντων, λύτρον λαβεῖν, τῶν πολλῶν ἐγκλημάτων τοὺς δούλους σου, οὓς ειληφας ἐκ τῶν προσκαίρων, συγγενῶν στερηθέντας καὶ ἀδελφῶν, καὶ μεταστάντας πρὸς Σὲ Σωτήρ, τὸν ἀεὶ ἀτελεύτητον Κύριον, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Τῇ φοβερᾷ φρικτῇ τε ἐλεύσει, ὅταν ἔλθῃς ἐν δόξῃ, οὐρανόθεν ἐν γῇ, ποιῆσαι κρίσιν δικαίαν σου, σπλάγχνα ἐλέους ὡς ἔχων μόνος, τῶν πρὸς Σὲ μεταστάντων ἐκ τῶν προσκαίρων, δίδου Χριστέ, τὰς ψυχὰς τῶν Σῶν δούλων αὐλίζεσθαι, ἐν κόλποις Ἁγίων Πατέρων, ἔνθα ἐστὶ δικαίων ὁ σύλλογος, τρυφὴ καὶ δόξα τῶν δούλων σου, τῶν ἀεὶ ἀγαπώντων Σε Κύριε, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Αἴφνης ὁ θάνατος ὥσπερ έων, ἦρέ με συγγενείας, καὶ εν τάφῳ νεκρόν, κατήγαγεν ἀλλὰ δέομαι, πάντων ὑμῶν ἀδελφοὶ καὶ φίλοι, τῆς ἐμῆς ἐν τῷ βίῳ φθαρτῆς ἀγάπης, μνήσθητε οὖν, καὶ Θεῷ ἱκεσίαν προσάξατε, δοθῆναί μοι λύσιν πταισμάτων, ἐν τῇ κρίσεως ὥρᾳ τῷ τάλανι, καὶ κατοικίαν τὴν ἄληκτον, ἔνθα ἐστὶ τρυφὴ ἀνεκλάλητος, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Ῥῦσαι φλογὸς καὶ πυρὸς ἀσβέστου, καὶ μελλούσης βασάνου, ἀπειλῆς καὶ βρυγμοῦ, τοὺς μεταστάντας Σωτὴρ ἡμῶν, ὅταν ἐγείρῃς πάντας ἐκ τάφου, ἐν ῥιπῇ οὓς διέπλασας τῇ χειρί Σου, καὶ ὁμαδον, παραστήσῃς Οἰκτίρμων τοῦ κρίνεσθαι, αιτοῦμεν δεξιοκλίτου, τούτους εὔσπλαγχνε στάσεως ποίησον, δικαίοις τε συναρίθμησον, ὅπου λάμπει τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Ὄναρ καὶ φάσμα ὁ βίος πέλει, χοῦς καὶ τέφρα καὶ κόνις, καὶ ὡς ἀνθρὸς ἀγροῦ, καὶ ὡς καπνὸς ἀφανίζεται, δεῦτε προθύμως ἐπὶ τοὺς τάφους, καὶ θεάσασθε ποῖός ἐστιν ὁ πένης, ποῖος ἐκεῖ, πέλει πλούσιος ἅμα ἐλεύθερος, δοῦλος δυσειδὴς ἤ μέλας, ἀλλ’ ὀστᾶ γυμνωθέντα τοῦ σώματος, δάκρυσι πάντες αἰτήσωμεν, τὸν Κριτὴν τῶν ἁπάντων κραυγάζοντες· διδοὺς αὐτοῖς τὴν Σήν, οὐράνιον ἀνάπαυσιν.

Σῷ λόγῳ Λόγε σαφῶς τὰ πάντα, ἐκ μὴ ὄντων παρήχθη, καὶ κελεύσει τῇ Σῇ, ἐκ τοῦ χοός μοι συνέστησας, σάρκα ὀστᾶ τε ψυχὴν ἔμπνευσας, παραβάντα δὲ πάλιν διὰ τοῦ ξύλου, ἐκ τῆς Ἐδέμ, πρὸς τὴν γῆν ἐνετείλω πορεύεσθαι, ἐξ ἧς ἐλήφθην καὶ πρώην, ἀλλ’ ἐλέησον φεῖσαι καὶ ἄνες μοι, ὅτε ἐτάζεις τὰ δίκαια, των βροτῶν ελεήμον καὶ δίκαιε, καταπέμπων ἡμῖν οὐρανιον ἀνάπαυσιν.

Θεοτοκίον.

Πᾶσα ἡ κτίσις Σε μεγαλύνει, καὶ δοξάζει Παρθένε, τῆς ἀρᾶς διὰ Σοῦ, ὡς λυτρωθεῖσα τῷ Τόκῳ Σου, ἀλλὰ καὶ νῦν ὑπὲρ τῶν θανόντων, τὸν Υἱόν Σου καὶ Κτίστην ἀεὶ δυσώπει, ἐκ τοῦ βρυγμοῦ, καὶ πυρὸς αἰωνίου καὶ σκώληκος, ῥυσθῆναι ἐκ πάσης ἄλλης, φοβερᾶς ἀπειλῆς Ἀειπάρθενε, Σὺ γὰρ καὶ μόνη ἀκράδαντος, παῤῥησίαν πολλὴν ἔχεις πάντοτε, πρεσβεύειν ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἕτερα. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Οὓς ἐν πίστει Κύριε, ἐκ τῶν προσκαίρων, προσελάβου ἄφεσιν, αὐτοῖς παράσχου Ἀγαθέ, ἐν τῇ Δευτέρᾳ ἐλεύσει Σου, Σὺ γὰρ ὑπάρχεις, Θεὸς Πολυέλεος.

Αἱ τάξεις πᾶσαι Ἀγαθέ, Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, παρίστανται ἐν φόβῳ, τῷ Σῷ δικαστηρίῳ, ἔνθα οὐκ ἔστιν οὐδαμῶς, οὓτι βοηθῆσαι, εἰ μὴ αἱ πράξεις διό, βοῶ Σοι ἀναμάρτητε· Φεῖσαί μοι τότε ὥσπερ ὣν εὔσπλαγχνος, οἶδα γὰρ τὰ ἔργα, ἃ ἐν βίῳ ἀμελήσας, ἐξείργασμαι, καὶ φρίττω τὴν δίκην, ἀλλ’ οἴκτειρον Σωτήρ, χειρῶν Σου τὸ ἔργον, καὶ χορῷ τῶν ἐκλεκτῶν, κατάταξόν με, πρεσβείαις τῆς Σε, τεκούσης καὶ τῶν Ἁγίων, Σὺ γὰρ ὑπάρχεις, Θεὸς Πολυέλεος.

Ἵλεως γενοῦ μοι Σωτήρ, ἐν δόξῃ ὅταν ἔλθῃς, τοῦ κρῖναι τῶν ἀνθρώπων, τὰς πράξεις καὶ πυρός με, ῥῦσαι ὡς μόνος Ἀγαθός, ὁ διὰ τὸ σῶσαι, γένος απάντων βροτῶν, ἐν γῇ παραγενόμενος, θάνατον ὑπομείνας θανάτου δε, λύσας τὰς ὠδῖνας, καί με τῆς Σῆς βασιλείας, ἀξίωσον, σὺν τοῖς ἐκλεκτοῖς Σου, ἐν ᾗ ὁ φωτισμός, τοῦ Σοῦ προσώπου, καταλάμπει καὶ χορός, τῶν Αποστόλων, καὶ τῶν Προφητῶν, ἀγάλλεται ἐπαξίως, Σὺ γὰρ ὑπάρχεις, Θεὸς Πολυέλεος.

Νυμφῶνος τοῦ ἐν ουρανοῖς, Χριστὲ ὡς Ἐλεήμων, ἀναδειξον οἰκέτας, οὓς πίστει προσελάβου, ἐκ τῶν προσκαίρων ὡς Θεός, καὶ πλημμελημάτων, δίδου τὴν λύσιν αὐτοῖς, Αὐτὸς γὰρ μόνος Κύριος, ὑπάρχεις ἀναμάρτητος πάντες δέ, ἐξημάρτομέν Σοι, ἐν ἁγνοίᾳ καὶ ἐν γνώσει, διόπερ ὑπὲρ τῶν τεθνεώτων, τελοῦντες τὴν ᾠδήν, νυνὶ κράζομέν Σοι· Ὅταν ἔλθῃς ἐπὶ γῆς, κρῖναι τὸν κόσμον, δώρησαι αὐτοῖς, ὁρᾶν Σου τὴν θείαν δόξαν, Σὺ γὰρ ὑπάρχεις, Θεὸς Πολυέλεος.

ΕΠΙΤΥΜΒΙΟΝ ΜΕΛΟΣ

Δυνάμει θεϊκῇ Σου, ὁ ἀναγαγών, ἐκ πτώσεως φθορᾶς, τὸν Ἀδὰμ πρὸς οὐρανούς, σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ἐννόησον φόβῳ ψυχή μου, τὴν του θανάτου επιφοράν, ὅτι πάντων βροτῶν, διαλύει ὡς χόρτον τὴν σύνθεσιν. Δεῦρο καὶ ἴδε, τοὺς τεθνεῶτας, ἐν τάφῳ σεσηπότας, βορὰν σκωλήκων καὶ δυσωδίας, πέλοντας μεστούς, γνῶθι ἐν γνώσει τὴν ἔξοδον, καὶ τῆς κακίας ἀπόστηθι, κράζουσα πάντοτε ἐνὶ κλαυθμῷ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Πεπλήρωμαι ἄλγους ὁ τάλας, τη διαζεύξει τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ θρηνῶ ἐμαυτόν, ὅτι βλέπω φθαρέντα τὸν φίλτατον, στένω μὴ ἔχων, ἔνθεον ἔργον, οὐ τρόπον μετανοίας, παθῶν ἀτόπων μεμεστωμένος, πάσης καὶ ἡδονῆς. Οἴμοι πῶς τύχω ἀφέσεως; Πῶς δὲ αἰτήσω ἀνάπαυσιν, τῷ μεταστάντι; ἀλλ’ ὅμως βοῶ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ἱλέῳ Σου ὄμματι ἴδε, τῶν οἰκετῶν Σου τὸν ὀδυρμόν, καὶ παράσχου ἡμῖν, ἀγαλλίασιν θείαν δεόμεθα. Σὺ γὰρ ὑπάρχεις, τῶν θλιβομένων, σωτήριος γαλήνη, ζωῆς δεσπόζων καὶ τοῦ θανάτου, Ὕψιστε Θεέ, δέχου δακρύων τὴν ἔκχυσιν, δίδου τῷ πένθει παράκλησιν, νεῦσον δεήσεσι ταῖς παρ’ ἡμῶν· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Τὸ πρόσταγμα ὃ ἐνετείλω, τῷ πρωτοπλάστῳ ἐν τῇ Ἐδέμ, μὴ φυλάξας Ἀδάμ, ἀντὶ δόξης κληροῦται τὸν θάνατον. Οἴμοι! Γυμνοῦται τῇ ἁμαρτίᾳ, ἐν κόπῳ τε καὶ μόχθῳ, βιοῦν ἀκούσας καὶ ὑποστρέφειν, πάλιν εἰς τὴν γῆν, ἀλλὰ τῷ πάθει ζωοῦταί Σου, καὶ τῇ ἐγέρσει Σου σέσωσται, ὅθεν βοῶμεν ὡς Ζωοποιῷ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ὑπέδειξεν ὄφις τῇ Εὔᾳ, δολιοτρόπως βρῶσιν φθορᾶς, καὶ λαβοῦσα εὐθύς, τῷ συζύγῳ προσφέρει τὸ δέλεαρ, οὗπερ γευσθέντες, ἔμαθον ὅτι, γυμνοὶ καὶ ᾐσχυμμένοι, εἰσὶ τῷ φθόνῳ τοῦ ἀρχεκάκου, στένοντες λυγρῶς· φεῦ! Τῆς ἐμῆς ἀθλιότητος! Τούτων ἐμὴ γὰρ ἡ ἔκπτωσις, ὅθεν αἰτοῦμαί Σε Λόγε Θεοῦ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Μετέδωκεν Εὔα τρωθεῖσα, τὴν ἐκ τοῦ ξύλου πᾶσιν ἀράν, διὰ τοῦτο πληγαί, στεναγμοὶ καὶ ὀδύναι παρέπονται, τοῖς ἀπογόνοις, κόποι καὶ λύπαι, καὶ ἄωρος νεκρότης, ζωῆς φροντίδες καὶ πολυμόχθου, σώματος ἱδρώς. Ὦ ἁμαρτίας κυήματα! ὦ παραβάσεως τραύματα! ὦν τὰ ἐπώδυνα ὁρῶν βοῶ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Βλαστάνουσι βρέφη ὡς ῥόδα, γαλακτορόοις τοῖς μητρικοῖς, ὡς ἐκ κρήνης τερπνῆς, ἀρδευόμενα σπλάγχνα τῆς φύσεως, φέρονται κόλποις, καὶ ἐν ἀγκάλαις, τροφῶν καὶ γεννητόρων, μορφῆς καὶ ἤθους τὸν χαρακτῆρα, ἔχοντα αὐτῶν, ὅθεν ποθούμενα ἔτυχον, θανεῖν πολλάκις καὶ ἄωρα, γνῶμεν οὖν τὸ τέλος καὶ κράξωμεν νῦν· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Νεάζουσα κόρη θανοῦσα, μεμνηστευμένη ἔδωκε μητρί, ἐν τοῖς σπλάγχνοις τομήν, καὶ θυγάτηρ ὡραία μονώτατον, ὤ καταδίκης, τῆς του θανάτου! ἀναιρεῖ πᾶσαν φύσιν, βροτῶν μαραίνει καὶ ἡλικίαν, ἅπασαν αὐτων, ὅθεν οἱ φύντες ἀλγύνονται, ἀλλ’ εὐχαρίστως βοήσωσιν· ὁ δεδωκὼς κἀφελόμενος νῦν, σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Μεμόνωται θῆλυ συμβίου, διὰ θανάτου ὤ χωρισμοῦ, δι’ οὗ χήρα ἐστίν, ὀρφανὰ δὲ τὰ ταύτης κυήματα, ὃν ποτνιᾶται, κράζει θρηνοῦσα· Ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν σου, καὶ σὰρξ ὑπάρχω ἐκ τῆς σαρκός σου, ὦ ἄνερ ἐγώ, σοῦ τῆς πλευρᾶς ᾠκοδόμημαι, πῶς οὖν ἐκ ταύτης διέζευξαι; ἴδε, ἀφῆκας βοῶσαν ἀεί· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ἐπείγεται πόθῳ τῷ τάφῳ, τῇ προαιρέσει ὥσπερ τρυγών, συνταφῆναι ἀνδρί, ἐν γυναίοις ἡ σώφρων καὶ φίλανδρος. Οἴμοι βοῶσα, ὄντως ἐπέγνων, ἐπίτριψιν καρδίας, μελῶν σπαράξεις καὶ διατρήσεις, νεύρων καὶ σαρκός, τραῦμα ἐν τραύματι δέδεγμαι, βίου φροντίδα καὶ χήρευσον, πότμου ὡς πρόξενος ὅμως βοῶ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Λαμπρότατον πῦρ μοι ἀνήφθη, τοῦ χωρισμοῦ σου ἐν τῇ ψυχῇ, μυελοὺς ἐμπιπρῶν, καὶ ὀστέα ἐκτῆκον καὶ αἴσθησιν, σοῦ γὰρ τὸν τρόπον, μιμνησκομένη, τὸ πνεῦμά μου ἐκλείπει, τὸ φῶς σκοτοῦται τῶν ὀφθαλμῶν μου, οἴχεται ὁ νοῦς, ὅλη διόλου σπαράττομαι, ὅπερ ἐπέδωκα εὕρηκα, ὅθεν καὶ στένουσα ἀναβοῶ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Οὐ δώσω μου ὄμμασιν ὕπνον, οὐδὲ βλεφάροις μου νυσταγμόν, ἕως οὗ τὴν ᾠδήν, ἐκπληρώσω τοῦ πένθους τοῦ τέλους σου. Οἴμοι βοῶσα, πῶς συνεζεύχθην, καὶ πάλιν διεζεύχθην, τῆς σῆς ἀγάπης ὦ ἄνερ! Θαῦμα φοβερόν! Νῦν γὰρ ὁρῶσα τὸν σύμβιον, ὑπὸ σκωλήκων ἀπόζοντα, οὕτως κραυγάζει Εὔας καρπός· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Σωσάτω σε Κύριος ἄνερ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ φοβερᾷ, παράσχου σοι ζωήν, τὴν ἀνέκφραστον δόξῃ ἐγείρας σε, φῶς σοι εκλάμψη, τὸ τῶν δικαίων, καὶ ἐν τοῖς δεξιοῖς, σε αὐτοῦ προβάτοις ὡς γέγραπται νῦν, στήσῃ ἐν χαρᾷ, ταῦτα βοῆσαι σωτήριον, τὸ δὲ λυπῆσαι ἐφάμαρτον. Εὐχαριστήσωμεν φάντες Χριστῷ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Τὸν σύγγονον βλέπων νῦν ἄπνουν, διεφθαρμένον φύσει θρηνῶ, καὶ προσφέρω φωνάς, τῷ Χριστῷ εὐχαρίστως δεόμενος, ὅπως σοι δώῃ, λύτρον πταισμάτων, καὶ μέρος ἐν Ἁγίοις, ἰδοὺ τοῖς σπλάγχνοις γὰρ συγκινοῦμαι, κλαῦσαί σε πιστῶς, ὥσπερ τὸν Λάζαρον Κύριος, μέτρα ἐμοὶ δοὺς ἐδάκρυσε, παύω τὸν θρῆνον καὶ κράζω λοιπόν· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ὁ φίλος μου καὶ ὁ πλησίον, ἐν τῷ μνημείῳ κεῖται νεκρός, ὁ ἡδύτατος πριν, ἀπωσμένος δυσώδης δυστέκμαρτος. Οἴμοι ἀθλίῳ! Πῶς μοι προσῆξε, τὸν θάνατον ἡ βρῶσις; Τὸ τοῦ θανάτου δεινὸν καὶ ὄντως, φοβερόν ἐστι, σπλάγχνοις προσψαῦσαι βιάζομαι, καὶ τῇ ὀσφρήσει ἐκτρέπομαι, τοῦτον ἀφίημι νῦν καὶ βοῶ· σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

Ἀνάπαυσον τοὺς κοιμηθέντας, ἐκ συμπτωμάτων καὶ ἐκ θηρῶν, εκ βροντῶν κεραυνῶν, καὶ χαλάζης μαχαίρας καὶ βρώσεως, πόσεως μέθης, πείνης καὶ δίψης, θαλάττης ναυαγίων, χαρᾶς καὶ λύπης καὶ ἀσθενείας, θραύσεως ἐχθρῶν, καὶ τοῖς ἐξ ἵππων λακτίσμασιν, ἤ κρημνισθέντας ἐν φρέασι, πάντας ἀνάπαυσον Λόγε Θεοῦ, σῶσον τοὺς ἐν πίστει, κεκοιμημένους, καὶ ἀνάπαυσον ὡς Φιλάνθρωπος.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 24. ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΡΙΣΤΗΣ ΟΣΙΟΣ

2012-02-12T18:13:00.002+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 24.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΡΙΣΤΗΣ ΟΣΙΟΣ

(Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

ΚΟΝΤΑΚΙΑ. Πρὸς τό· Τράνωσον.

Ὥσπερ ἐν ἄλσει ἔρνος ἐλαίας, ὡς μῆλον ἐν τῷ δρυμῷ, κρίνον ἐν τῷ ἀγρῷ, ὡς ἐν ἀκάνθαις ἡδύπνοον, ῥόδον εὑρόν σε τὸ θεῖον Πνεῦμα, ἐξ ἀπίστων ἐξῆξε σοφῇ προνοίᾳ, καὶ φωτισμῷ, τοῦ βαπτίσματος ὅλον ἐλάμπρυνε, ἐντεῦθεν ἧρας ἐπ’ ὤμοις, τὸν σταυρὸν καὶ ὁσίως ἐμόνασας, σκιρτῶσαν σάρκα κατέτηξας, Ἰωάννη Ὁσίων τὸ καύχημα, διὸ ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει τὸν Κύριον.

Ἄριστος ὦν καὶ πρὸ τοῦ μονάσαι, ἐξ οἰκείων ἱδρώτων, καὶ καυσώδους κόπου, τοὺς πεινωμένους διέτρεφες, ἀσύγκριτον ποιῶν ἐργασίαν, ἐν τῷ θέρει ὡς ἄλλος οὐδεὶς ἐν βίῳ, ὀνομαστός, καὶ επωνομασμένος ἐκ τούτου φανείς, πρὸς τούτοις πόσει καὶ δίψει, προσευχῇ καὶ δεήσει ἐγκαρτερῶν, ναὸν σαυτὸν ἐπετελεσας, καθαρὸν καὶ δοχεῖον τοῦ Πνεύματος, διὸ ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει τὸν Κύριον.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ.

Τὴν λαμπράν κατέλειψας νῆσον Σικελῶν, ἐπαρχίαν ὄλβιον πατρός, καὶ ταῖς μητρὸς πιστῆς παραινέσεσι, τὴν Καλαβρίαν δὲ ἁγίαν κατέλαβες, Ἰωάννη Πάτερ ἡμῶν, διὸ ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει τὸν Κύριον.

ΚΑΘΙΣΜΑ.

Ἐν σκηναῖς οὐρανίαις ἡ καθαρὰ καιὶ ἄμωμος, ψυχή σου χοροβατεῖ, σὺν Ἀγγέλοις Ὅσιε, καὶ σὺν πᾶσι Ἁγίοις, καὶ ἐπὶ γῆς καὶ πάντιμος, σορὸς τῶν λειψάνων σου, ἐκτελεῖ παράδοξα, τοῖς πίστει προστρέχουσι, δόξαν ἐκομίσω, παρὰ τοῦ στεφοδότου, ἀξίαν τῶν πόνων σου, εἰληφὼς τὴν ἀντάμειψιν, Ἰωάννη μακάριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν τὴν ἄφεσιν.

ΣΤΙΧΗΡΑ. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.

Ὤφθης, ἀπὸ βρέφους ἀγαθήν, Πάτερ ἐκλεξάμενος ὄντως, μερίδα φίλος Θεοῦ, πατρικὴν ἀσέβειαν, ἀπαρνήσαμενος, μητρικὴν δὲ εὐσέβειαν, ποθήσας ἐμφρόνως, ὅθεν συγχορεύεις νῦν, τῶν πρωτοτόκων σκηναῖς, ἔνθα, μνημονεύων μὴ παύσῃ, τῶν ἐπιτελούντων σου πόθῳ, τὸ φαιδρὸν μνημόσυνον μακάριε.

Θεῖον, προσκυνοῦντά σε Σταυρόν, καὶ ταῖς ἐκκλησίαις παμμάκαρ, ἀεὶ σχολάζοντα, καὶ φωτὸς δεικνύμενον, καὶ ἡμέρας υἱόν, οἱ τοῦ σκότους μὴ φέροντες, ἀπόγονοι βλέπειν, τύπτοντες ἐμάστιζον, καὶ σὲ κατηχίζοντα, σὲ δέ, διεφύλαττε χάρις, θεία εἰς πολλῶν σωτηρίαν, ἀξιομνημόνευτε Πάτερ ἡμῶν.

Λόγοις, πειθαρχήσας τῆς μητρός, τὴν τῆς ἀσεβείας μητέρα, πόλιν κατέλιπες, καὶ τὴν πρὸς εὐσέβειαν, φέρουσαν ἤνυες, ἄτραπον παναοίδιμε, ἐν ᾗ θείῳ ζήλῳ, ὥσπερ τὸν Αἰγύπτιον, πάλαι ὁ μέγας Μωσῆς, οὕτως, καὶ αὐτὸς κατασφάξας, τὸν ἐχθρὸν καὶ βάρβαρον κύνα, ἐκ θανάτου ἥρπασας ἀθώων ψυχάς.

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΟΝ.

Ἄγγελοι τὴν μέγιστην ὑπομονήν σου, καὶ ἄνθρωποι ἐξίστανται εννοοῦντες, δαιμόνων πληθὺς ἔφριττεν, ὡς ἐτελεις ἐν τῇ κρυμώδει λίμνῃ, στάσεις παννύχους, αὐτοπροαίρετος Μάρτυς, καὶ μοναζόντων τὸ κλέος.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 20. ΛΕΩΝ ΚΑΤΑΝΗΣ ΚΟΝΤΑΚΙΑ

2012-02-12T18:10:00.002+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 20.

ΛΕΩΝ ΚΑΤΑΝΗΣ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ

(Ἀνεπίγραφα, Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

Ἦχος β΄. Πρὸς τό· Τῷ Θεῷ ἀπὸ μήτρας.

Τῶν θαυμάτων τὴν χάριν, ὡς δεδεγμένος, ἐπομβρίζεις τοῖς πόθῳ, σοὶ προσιοῦσιν, ἐκ τῆς σοροῦ τῶν λειψάνων Ὅσιε, καὶ τὰς ἰάσεις ἐκπέμπεις ἑκάστοτε, Λέων μάκαρ ἱερώτατε, διὸ ὑπὲρ ἡμῶν, δυσώπει τὸν Κύριον.

Ἕτερα. Πρὸς τό· Τὸν φωστῆρα. Ἀκροστιχίς: ᾨδή.

Ὥσπερ χρέος τῷ Ὁσίῳ, προσενέγκωμεν τὸν ὕμνον, ἐπαξίως Λέοντα, τον πανίερον καταστέφοντες, δεῦτε ἅπαντες ὁμαδόν, φιλέορτοι ἐπαγαλλόμενοι, αὐτὸς ἀληθῶς, ἐκ τῆς Ῥαβέννης ἀνέτειλε, Κατάνη αὐτόν, δέχεται ὄντως ὡς ἄξιον, αὐτῆς τὸν θρόνον κατεκόσμησε, στηρίζων τοὺς ἐπάδοντας· Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἀπαύστως ἱκέτευε.

Δεῦτε πάντες τῷ τεμένει, τοῦ Ὁσίου νῦν πόθῳ, τῶν θαυμάτων παροχάς, ἀρυόμενοι ἄκος λάβετε, βρύει πᾶσιν ὡς ἀληθῶς, ἰάματα ὡς ἀφθονόπλουτα, αὐτὸς γυναικός, αἵματος ῥύσιν ἐξήρανε, καὶ πάντας πιστῶς, τοὺς προσιόντας ῥωννύεται, ὡς εἰληφὼς χάριν παρὰ Θεοῦ, ἀρδεύειν τοὺς ἐπάδοντας· Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν, ἀπαύστως ἱκέτευε.

Ἤρθης μάκαρ πρὸς τὸ υψος, ἀναβάσεως τῆς θείας, καὶ Χριστῷ μετ’ Ἀγγέλων, ἱερέων τε παριστάμενος, ἔχεις πάντοτε πρὸς Αὐτόν, παῤῥησίαν ἄκραν θαυμάσιε, μὴ παύσῃ σοφέ, ἐκλιπαρῶν τὸν φιλάνθρωπον, δοθῆναι ἡμῖν, τῶν ἐπταισμένων τὴν ἄφεσιν, εἰρήνην τε πᾶσι τοῖς πέρασι, φυλάττων τοὺς ἐπάδοντας· Χριστὸν ὑπὲρ ἡμῶν, δυσώπει πανόλβιε.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 11. ΒΛΑΣΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΟΝΤΑΚΙΑ

2012-02-12T18:08:00.002+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 11.

ΒΛΑΣΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ

(Ἀνεπίγραφα. Ἀνάλεκτα, Παρίσι)

Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

Τῇ τοῦ ἀμέμπτου σου βίου λαμπρότητι, τὴν ἐκκλησίαν νῦν ὅλην ἐφαίδρυνας, Χριστὸς γὰρ τὴν χάριν ἐβράβευσεν, ὁ δούς σοι τὴν δόξαν ἀθάνατον, διόπερ καὶ στέφει σε κατεκόσμησε.

Ἕτερα. Πρὸς τό· Τράνωσον.

Χάριν μοι δώρησαι οὐρανόθεν, Ἰησοῦ ὁ Θεός μου, ὁ ἀῤῥήτῳ βουλῇ, τὰ πάντα λόγῳ πηξάμενος, σὺ γὰρ εἶ πάντων ἡ προμηθεία, σὺ καὶ λόγου τὸ πέρας σαφῶς προσνέμεις, ὅπως τὸν σόν, ἀνυμνήσω πιστῶς νυνὶ Βλάσιον, μέγας γὰρ τῇ ἐκκλησίᾳ, Ἱεράρχης ἐξέλαμψεν ἔνθεος, διὸ λιταῖς αὐτοῦ εὔσπλαγχνε, τῆς ψυχῆς μου τὸ σκότος ἀπέλασον, διόπερ καὶ στέφος ἐκομίσατο.

Ἄνθος ἀνέτειλεν ἐν ἀκάνθαις, τῆς εἰδωλομανίας, ὁ φωσφόρος ἀστήρ, καὶ μέγας ὄντως Πατὴρ ἡμῶν, βίον γαρ μέγαν τὸν τῶν Αγγέλων, ἐν ἀσκήσει τελέσας τοῖς πᾶσιν ὤφθη, διὰ Χριστόν, τὸν ποθούμενον Ὃν νῦν καὶ εὕρατο, τῇ πράξει καὶ θεωρίᾳ, τὸν Ἰὼβ ἐκμιμούμενος ἔχαιρε, διὸ καὶ ὡς ἄκακος ἀριστεύς, ἀκαίᾳ συζήσας ὑπέτυχε, , διόπερ καὶ στέφος ἐκομίσατο.

Ῥεῖθρον ζωῆς ἐδείχθης εν ὄρει, τοὺς πιστοὺς καταρδεύων, καὶ ναούσαις πηγαῖς, τὰς διανοίας ζωοποιῶν, ξένον γὰρ θαῦμα νῦν καθωράθη, πάντα λόγον νικῶν διανόημά τε, ἄγρια γάρ, ζῶα τῷ ποιμενάρχῃ επέλαζον, καὶ ὥσπερ ἐν ἰατρείῳ, λογικῶς τὰς ἰάσεις ἐλάμβανον, ὡς τῆς χάριτος πληρούμενα, τοῦ Θεοῦ συνεργείᾳ ὡς γέγραπται, , διόπερ καὶ στέφος ἐκομίσατο.

Εἶδεν ὃ εἶδεν πάντα ὁ βλέπων, πρὶν γενέσθαι τὸν κόσμον, τὴν ἐκάστου βουλήν, σαφῶς γινώσκει ὁ Κύριος, ἄνωθεν τούτῳ χειροθετεῖται, καὶ του θρόνου τῆς πόλεως Σεβαστείας, σοφώτατον, ἀρχιποιμένα αναδείκνυσιν, ὁ δέ γε εἵλετο μᾶλλον, ἐν ἐρήμοις καὶ ὄρεσιν ἔσεσθαι, ευχὰς ἐκπέμπων Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῷ τὰ κρύφια βλέποντι ἀληθῶς, διόπερ καὶ στέφος ἐκομίσατο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 5. ΑΓΑΘΗ ΜΑΡΤΥΣ ΚΟΝΤΑΚΙΑ

2012-02-12T18:06:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 5.

ΑΓΑΘΗ ΜΑΡΤΥΣ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ

(Ἀνεπίγραφα, Ἀνάλεκτα, Παρισίου)

Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητών.

Ἐκ βρέφους σεμνή, γινώσκων ἀγαθότητα, Ἀγάθη σεμνή, ὁ μόνος ἀγαθὸς Θεός, πονηρᾶς σε μίξεως, ἀπαλλάξας δόξης κατηξίωσεν, τῆς ἀληθοῦς ὑπὲρ ἡμῶν, τὸν πάντων Δεσπότην ἀγαθύνουσα.

Ἕτερα. Πρὸς τό· Τράνωσον.

Ἐκ τοῦ Θεοῦ τὴν κλῆσιν λαβοῦσα, ἀγαθὴν εξελέξω, ἐκ παιδὸς ἑαυτῇ, μερίδα Μάρτυς πανεύφημε, ἣτις οὐδέπω κατὰ τὸν λόγον, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν αἱρεθήσεταί σοι, ἀλλ’ ἀεί, ἀγαθῶν σκηνωμάτων ὁμόσκηνος, ὑπάρξασασα τὸν Δεσπότην, ἀγαθύνουσα ὑπὲρ τῶν δούλων σου, τῶν πονηρῶν αὐτοὺς πράξεων, ἀποστῆναι καὶ σώζεσθαι ἔνδοξε, τὸν πάντων Δεσπότην ἀγαθύνουσα.

Ἵνα λοιπὸν τὴν σὴν καρτερίαν, εὐμετάπτωτον εὕρῃ, ὁ ἀνήμερος θήρ, Ἀγάθη Μάρτυς πολύαθλε, πρὸς ὀργὴν ἐξάπτεται καρδίαν, καὶ κολάζειν ἀθέως ἐπιχειρεῖ σε, πᾶσαν ἐν σοί, τῶν βασάνων ἰδέαν προσφερόμενος, τὰ μέλη σου κατακόπτων, καὶ τοὺς δύο μαστοὺς ἀφαιρουμένους, οὓς πάλιν βελτιωτέρους σοι, Αποστόλων ὁ πρῶτος προσήγαγε, τὸν πάντων Δεσπότην ἀγαθύνουσα.

Σοῦ ἐν τῇ σκέπῃ νῦν καταφεύγω, ἀγαθώνυμε Μάρτυς, καὶ τοῖς ποσὶ τοῖς σοῖς, ἐκλιτανεύω ἐκ πίστεως, λῦσον ψυχῆς μου τὴν ἀθυμίαν, μὴ τῇ λύπῃ ἀκαίρως ἐκβαρυνθεῖσα, εὶς τὸν βυθόν, καταπέσῃ τὸν τῆς ἀπογνώσεως, καὶ λήθην λάβῃ ῥημάτων, ὧν καλῶς ἐμελώδησα σήμερον, ἀλλὰ μετροῦσα τὸν πόθον μου, ἀνταπόδος τὴν σήν μοι ἀντάμειψιν, τὸν πάντων Δεσπότην ἀγαθύνουσα.

Ἕτερον. Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον.

Τῆς ἁγνεῖας αἵμασι, τοῦ μαρτυρίου, θεοφρόνως ἔστεψας, Ἀγάθη Μάρτυς παγκλεές, καὶ σὺν Ἀγγέλοις ἀγάλλεσαι, πᾶσιν αἰτοῦσα, τὸν ἄφθαρτον στέφανον.

Ἕτερα. Πρὸς τό· Τῇ Γαλιλαίᾳ.

Παρθενικὴν μὲν ἑορτήν, καὶ ἄφθαρτον νυμφῶνα, καὶ πλῆθος νεανίδων, λαμπρῶν σεμνῶν ὡραίων, ἐνθάδε σήμερον ὁρῶ, τίμιος ὁ γάμος, ἡ παστὰς ἐν ὑψηλοίς, ὡς οὐρανὸς κεκόσμηται, ὧν τινων καὶ ἡ κοίτη ἀμίαντος, τούτων καὶ τὸ κάλλος, εὐφημίαις διαγράψαι, οὐχ ἱκανῷ, σκώληξ γὰρ υπάρχω, καὶ πῶς ὁ χαμερπής, τὰ ὕψη διώξω; Τίς δέ μοι περιστερᾶς, πτέρυγας δώσει; Καὶ φθάσω ἐγώ, ὑμνῆσαι τὰς προδραμούσας, πρὸς τὸ βραβεῖον, τῆς ἄνωθεν κλήσεως.

Ὁ τῇ μελίσσῃ δεδωκώς, ἐργάζεσθαι γλυκεῖαν, σωμάτων ἰατρείαν, καὶ σκώληκι ἑτέρῳ, σοφίαν μέταξον ποιεῖν, δὸς καὶ τῇ ψυχῇ μου, τοῦ ὑφαίνειν ταῖς ᾠδαῖς, τὸν ὕμνον τῶν θαυμάτων σου, καὶ τῶν σῶν Ἀθλοφόρων τὸν ἔπαινον, σπεῖρον χάριτος μοι, σπέρμα Λόγε τοῦ ἀνθῆσαι, ὁ ἐπὶ γῆς, ἕρπων τὰ σὰ ἔπη, καὶ τῆς σε ἐκ ψυχῆς, θερμῶς ποθησάσης, καὶ βασάνους ὑπὲρ σοῦ, ὑπομεινάσης, λέξαι ἀρετάς, Ἀγάθης, τῆς προσδραμούσης, πρὸς τὸ βραβεῖον, τῆς ἄνωθεν κλήσεως.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 24. ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΥΡΕΣΙΣ Α΄ & Β΄ ΚΕΦΑΛΗΣ ΚΟΝΤΑΚΙΑ.

2012-02-12T13:21:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 24.

ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΥΡΕΣΙΣ Α΄ & Β΄ ΚΕΦΑΛΗΣ

ΚΟΝΤΑΚΙΑ. Ἦχος δ΄. Ἀκροστιχίς: Στουδί(του). Ποίημα Θεοδώρου Στουδίτου. (Ανάλεκτα, Παρίσι)

Ἐκ τῆς γῆς σου προφανεῖσα ἡ κάρα, τοῦ ἡλίου, ὑπερλάμπει τὸ φέγγος, τᾶς ἀκτῖνας φωτοβολοῦσα, τῆς δικαιοσύνης, τοῖς πίστει σε τιμῶσι, καὶ κραυγάζουσιν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Στέφανον ἐκ συμπλοκῆς, ἱερῶν ᾀσμάτων, προσαγάγωμεν τῇ κάρᾳ, τοῦ Προδρόμου ἐπαξίως, ἐκ τῆς γῆς, λαμψάσῃ σήμερον, καὶ γὰρ αὕτη νῖκος, κατὰ τῆς πλάνης, ἤρατο τὴν Ἡρωδικήν, παράνοιαν δικασαμένη, ὑπὲρ δὲ νομίμου θεσμοῦ, τιμωρητικῇ ἐτμήθη αἰχμῇ, ἵνα σωζόμενοι ἐκ ψυχῆς πρὸς αὐτὸν ἀνακράξωμεν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Τίς αὕτη ἡ ἱερά, κεφαλή σου μάκαρ ἧς οἱ βόστρυχοι ψεκάδας, ἀποστάζουσι θαυμάτων, τοῖς πιστῶς, τούτους ἀσπάζουσι; Τὸ ῥυέν σου αἷμα, εἰς μύρου χοὴν, ἤλλακται καὶ ὡς ἐκ πηγῆς, ἐπαναβλύζει ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ συναγελάζει λαόν, εὐχαριστικῶς δοξάζειν Θεόν, τόν σε τιμήσαντα, καὶ προτρέπει ἡμᾶς, ἀνακράζει σοι· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Ὅμοιοι περιστεραῖς, ὀφθαλμοί σου μάκαρ, ὡς τὸ ᾆσμα ἀνεπάδει, καθαροὶ τῇ ἀπαθείᾳ, εὐωποί, ἄριστα ἔχοντες, τὸ γὰρ θεῖον Πνεῦμα, αὐτοὶ κατεῖδον, ἄνωθεν ἐπὶ Ἰησοῦν, τὸν λυτρωτὴν ἐγκαταβαῖνον, ὡσεὶ περιστερὰν τρανῶς, τὴν Τριαδικὴν μονάδα δηλοῦν, διὸ τιμῶντές σε, ἐκτενῶς ταῖς ᾠδαῖς, ἀνακράζομεν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Ὕμνον σοι πᾶς ὁ λαός, Βαπτιστὰ προσφέρει, τῇ τῆς κάρας σου εὑρέσει, ὅτι εὗρε σωτηρίας, θησαυρούς, κόσμον πλουτίζοντας, τοῦ χρυσίου μᾶλλον, τιμαλφεστέρους, φαίνοντας τὰς θαυμαστικάς, αὐτῶν σου λόγων λαμπηδόνας, ἐν τῇ ὑπ’ οὐρανὸν σαφῶς, καὶ δαιμονικὰς μειοῦντας ἀχλυς, ἣν ἀσπαζόμενοι, πρὸς ψυχῆς φωτισμόν, ἀνακράζομεν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Δεύτερον ὁ Βαπτιστής, τοῖς ἐν γῇ ἐπώφθης, τῇ τῆς κάρας σου εὐρέσει, ἀκουτίζων τοῖς ἀνθρώποις, νοητῶς, θεῖα διδάγματα, ὡς ὡραῖα ὄντως, ἡ λαλιά σου, ἤχει ἐν τῇ ὑπ’ ουρανόν, νυμφευομένη θεοπνεύστως, τὴν ἐκκλησίαν αὐτῷ, τῷ ἀληθινῷ νυμφίῳ Χριστῷ, διὸ αἰνοῦντές σε, πρὸς ψυχῆς φωτισμόν, ἀνακράζομεν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

Ἴωμεν κατὰ σπουδήν, νοητῶς προσβλέψαι, τὸ πανάγαστον κρανίον, τοῦ Προδρόμου ὃ ἀνίσχον, ἐκ τῆς γῆς, ὡς φέγγος ἄδυτον, ἀναβλύζει νάρδον, σμύρναν καὶ κρόκον, ἅπαντα τὰ νοητικά, τῆς εὐπραξίας θεῖα μῦρα, ὑπὲρ ἀρωμάτων πολλῶν, τῶν τε θετικῶν ἐν κόσμῳ φθαρτῶν, ἃ ὀσφραινόμενοι, πρὸς ψυχῆς ἡδυσμόν, ἀνακράζομεν· Ἡ φωνὴ τῆς πυρίνης σου γλώττης, καταφλέγει τὴν ἁμαρτίαν, ἐν Προφήταις ὁ πρώταθλος.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 8. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ

2012-02-12T13:20:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 8.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ. Ἦχος β΄. Ἀκροστιχίς: Τοῦ Στουδίτου. Ποίημα Ὁσίου Θεοδώρου Στουδίτου. (Ανάλεκτα, Παρίσι)

Πρὸς τό· Ἄνω ζητῶν.

Ἀνδρείᾳ ψυχῆς, τὴν πίστιν ὁπλισάμενος, καὶ ῥῆμα Θεοῦ, ὡς λόγχην χειρισάμενος, τὸν ἐχθρὸν κατέτρωσας, τῶν Μαρτύρων κλέος Θεόδωρε, σὺν αὐτοῖς Χριστῷ τῷ Θεῷ, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Πρὸς τὀ· Τράνωσον.

Τὸν Ἀθλητῶν τὸ ἔκλαμπρον κάλλος, δεῦτε πάντες τοῖς ὕμνοις, ὡς στεφάνοις πιστοί, Θεόδωρον καταστέψωμεν, δῶρον Θεοῦ γὰρ μέγα τῷ κόσμῳ, ἀναδείκνυται λάμψεσι τῶν θαυμάτων, τὸν γὰρ ἐχθρόν, ἐνίκησας Βελίαρ δυνάμει Χριστοῦ, ὀμβρίζει ἀντὶ αἱμάτων, κρουνηδὸν ἰαμάτων τὰ ῥεύματα, ἐν τούτοις οὖν πᾶσι χαίρων σὺν Χριστῷ, καὶ διδοὺς τὴν εἰρήνην ἀνέκλειπτον, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὄντως φρικτὸν τὸ πρώτιστον δρᾶμα, ὅτε πίστει ἑδραίᾳ, ἐν τῇ λόγχῃ αὐτοῦ, τὸν δράκοντα ἐθανάτωσεν, ὄφιν ἐν τούτῳ ἄλλον νικήσας, τὸν εἰσδύσαντα πρώην ἐν Παραδείσῳ τόν τε Ἀδάμ, δελεάσαντα θανάτῳ βέλει φθορᾶς, νυνὶ δὲ τῇ Ἀθλοφόρου, ἐκρουσθεὶς ἐν ἐν ἀνδρείᾳ νενίκηται. Πρὸς τᾶυτα οὖν πέλει τοῦ κόσμου χαρά, καὶ αἰώνια χαίρει ὁ ἔνδοξος, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὑπεισελθὼν τοῖς σκάμμασι Μάρτυς, ἔστης ὅλος ἀτρέμας, ὡς ὁπλίτης Χριστοῦ, Θεόδωρε ἀνδρειότατε, φόβον θανάτου σαρκὸς μὴ πτήξας, Χριστὸν μόνον δὲ τρέμων τὸν βασιλέα, ὥσπερ Θεόν, τοῦτον πάντων ἐκήρυξας τὸν Ποιητήν, αἰσχύνεις τε Μαξιμίνου, βδελυρὰ τῶν εἰδώλων σεβάσματα, ῥωννύμενος θείᾳ ἀγάπῃ τὸν νοῦν, τὸ σὸν σῶμα κολάσει ἐκδέδωκας, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Σὺ πτερωθεὶς τῷ θείῳ σου ζήλῳ, ἦλθες ἦκες εὐθύμως, καὶ ἐμπρίζεις θεᾶς, τέμενος τὸ μητροείδωλον, οὐδὲ γὰρ φέρεις Χριστοῦ τὴν δόξαν, μετατίθεσθαι βλέπων ἐν τοῖς εἰδώλοις, ὅθεν ποινάς, ὑπομείνας βασάνων ἐν τῇ σου σαρκί, κραυγάζεις· Οὐδὲν χωρίσει, ἀλγεινὸν τῆς Χριστοῦ με φιλήσεως, ἐν τούτοις συμπάσχω αὐτίκα Αὐτῷ, καὶ συντεύξομαι δόξης τῆς ἐν οὐρανῷ, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ταῦτα παθῶν πανεύφημε Μάρτυς, χαίρων οὕτως εἰσῆλθες, ἐν ζοφώδει εἱρκτῇ, ὠμότητι τοῦ δικάζοντος. Νύκτωρ τὸ φῶς ὁ Χριστὸς ὀφθείς σοι· Σὺ Θεόδωρε ἔφη χαρᾷ ἀγάλλου, ἐν οὐρανῷ, μετ’ ἐμοῦ γὰρ χορεύσεις ζῶν εἰς ἀεί, ἀνθ’ὦν με οὐκ ἐξηρνήσω, ἐπὶ τοῦ παρανόμως δικάζοντος, ἀνθρώπου τε πάντας κινήσω ᾠδαῖς, τοῦ γεραίρειν σε πάντοτε μὴ ἐκκακεῖν, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὄντως ἐκστὰς πρὸς Κύριον Μάρτυς, ὥσπερ ἄλλου ἀθλοῦντος, τὰς βασάνους στεῤῥῶς, ὑπέφερες τῶν τυπτόντων σε ὅθεν πολλαῖς σὺν ἄλλαις ἀικίαις, καὶ τὴν πάνδεινον ξέσιν καθυπομένεις, ἕως αὐτῶν, τῶν ὀστέων ἐμφανῆναι τῶν σῶν πλευρῶν. Ὦ θαῦμα! ὤ ξένον δρᾶμα! Πῶς οὐδὲν τῶν βασάνων μεθῆκέ σε, τῆς θείας ἀγάπης τοῦ πάντων Θεοῦ, τοῦ καὶ δόντος σοι χάριν ἀένναον, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὑπὲρ τὸ πῦρ θερμότερος πέλων, ἔστης μέσον ἀνδρείως, τῆς ὀφθείσης φλογός, καιόμενος καρτερώτατα, ὅπως αὐτή σε ἡ φλὸξ ᾐδέσθη, καμαροῦσα γὰρ εἶχεν ὡς πῦρ χρυσίον, σοῦ τὴν ψυχήν, προσαγαγὼν ὥσπερ θῦμα ἑκούσιον, ἀνῆλθες πρὸς Ὃν ἐπόθεις, μετασχὼν οὐρανίου λαμπρότητος, ἐν τούτοις γὰρ φθάσας εὐφραίνῃ ἀεί, ἀλλὰ ἄνωθεν τὸν κόσμον εἰρήνευε, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Διὰ Χριστὸν πολύαθλε Μάρτυς, ταῦτα πάντα τελέσας, τῶν θαυμάτων πηγή, γεγνώρισαι θεοδώρητε, Μάρτυς ἐκεῖνος ὁ παῖς σὺν ἄλλοις, ὃν αἰχμάλωτον εὗρες καὶ πεπραμένον, καὶ χρηστευθείς, συνεπέφερες εὐθὺς τῷ ἵππῳ λευκῷ ἀλόγῳ ᾧπερ ἐδρέψω, παραδοὺς τῷ οἰκείῳ γεννήτορι, ἐν τούτοις γὰρ ὤφθης μηδέπω ἐῶν, τοὺς πιστούς σε αἰτοῦντας ἐπικουρεῖν, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ἴσος οὐδείς σοι τάχιον Μάρτυς, δεῖξαι δρόμους φευγόντων, καὶ κλεπόντων ὁρμάς, ἡνίκα τις ἐν εὐχῇ λάβῃ σε, ἄλλο γὰρ δρέπανον σὺ ἐπώφθης, ὃ ἑώρακε πάλαι ὁ Ζαχαρίας, κατὰ κλεπτῶν, ἀπειλαῖς γὰρ ἀῤῥήτοις τούτους ἐκφοβῶν, ἐφάνης ἐν ἀμφοτέροις, συμπαθὴς καὶ προστάτης θερμότατος, παρέχων τὰ πάντα τοῖς πᾶσιν ἁπλῶς, ὡς ἀξίως καὶ ἔχων τὸ ἄξιον, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Τίς ἱκανὸς θαῦμα πᾶν σου φράσαι; Πλήν γε λέξω ὀλίγα, πῶς ὁ ὄρνιν φαγών, ἀπώλεσε ἵππον κάλλιστον, ὅμως δὲ Μάρτυς Χριστοῦ ὑπάρχων, πῶλον ἕτερος δίδως τῷ στρατιώτῃ ἵνα δειχθῇς, ἀμφοτέροις ἰσχύων ὡς φίλος Χριστοῦ, σὺν τούτοις ἐρῶ τὸν δίσκον, ὃν ὁ κλέψας κυρίῳ ἀπέδοτο, αὐτὸν γνωρίζεις μάκαρ στεῤῥῶς, καὶ δεικνύῃ προστάτης εὐήκοος, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὅλα εἰπεῖν οὐκ ἔστιν ἃ ἕδρας, ἕν δὲ φράσας ἤ δύο, ἀπολείπων σιγῇ, τὰ ἕτερα ἀναμνήσομαι, τερπνὴν μαχαίραν εὗρε κειμένην, καὶ ποθῆσαν παιδίον αὐτὴν ὡς εἶδεν, εἶτα εὐθύς, ἐξηράνθη τὴν χεῖρα καὶ ἀμηχάνων, ἐβόα πρός σε· Ὦ Μάρτυς, παιδικῶς πάλαι ἧρα τὴν μάχαιραν! ὡς δὲ πατὴρ φιλόπαις αὐτῷ, ἀπέδωκας διόλου τὸ ἴδιον, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὕστατο φόβον τῆς πυρκαϊᾶς, ὅπου ὤφθης συντρέχων, καὶ σβεννύων αὐτήν, τῷ πίστει σε προσκαλέσαντι, οὕτω παρέχεις πάντοτε πᾶσι, σὲ τὸν Μάρτυρα θερμῶς ἐπιβοῶσιν· ἀλλὰ τὴν σήν, προστασίαν παράσχου ἑκάστῳ ἡμῶν, ἐν οἷσπερ ἐπικαλοῦμεν, εὐλογῶν τοὺς τιμῶντας τὴν μνήμην σου, σὺν τούτοις οὖν ἅμα φύλαττε ἐμέ, τὸν ᾠδήν σοι ἐπάξιον ᾂσαντα, πρεσβεύων μὴ παύσῃ, ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 6. ΣΑΒΒΑΣ ΟΣΙΟΣ ΝΕΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ.

2012-02-12T13:19:00.002+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 6.

ΣΑΒΒΑΣ ΟΣΙΟΣ ΝΕΟΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ. Ὁρέστου. (Ανάλεκτα, Παρίσι)

Εἰ καὶ τὸ σῶμα τὸ ἁγνόν, λίθος ἐκάλυψε, ἀλλ’ οὐ συνέσχε τὰ φαιδρά, σοῦ κατορθώματα, ὡς γὰρ ἥλιος ἐκλάμποντα καταυγάζει, τὰς ψυχὰς τῶν φοιτητῶν σου ἐφελκόμενα, πρὸς ἴσην ἀγωγὴν αὐτούς, καὶ ἄσκησιν σοὶ κραυγάζοντας· Χαῖρε, Σάββα μακάριε.

Ἄγγελοι κατιδόντες, τοὺς μακρούς σου ἀγῶνας, ἐκρότησαν ἀοίδιμε Πάτερ, καὶ ἡμεῖς δὲ νῦν οἱ γηγενεῖς, ἐν φωναῖς ᾀσμάτων τὴν σεπτήν μνήμην σου, γεραίροντες πανεύφημε, βοῶμεν εὐσεβῶς σοι ταῦτα·

Χαῖρε ποιμὴν λογικῶν προβάτων·

χαῖρε, φωστὴρ τῶν ἐσκοτισμένων.

Χαῖρε, τῶν πεινώντων, τροφὴ καὶ καὶ ἀνάψυξις·

χαῖρε, τῶν πιπτόντων, ταχεῖα ἀνόρθωσις.

Χαῖρε, κλέος καὶ ἀγλάϊσμα, τῶν Αγίων μοναστῶν·

χαῖρε, δόξαν ἀτελεύτητον, ὁ λαβὼν παρὰ Θεοῦ.

Χαῖρε, ὅτι καθεῖλες τὴν ὀφρὺν τῶν δαιμόνων·

χαῖρε, ὅτι βραβείοις ἐκοσμήθης ἀφθάρτοις.

Χαῖρε, φωτὸς ἀδύτου πληρούμενος·

χαῖρε, συνὼν Ἀγγέλων στρατεύμασι.

Χαῖρε, τρυφῆς ἀπολαύων ἀῤῥεύστου·

χαῖρε, ὁρῶν τὸν Δεσπότην ἀμέσως.

Χαῖρε, Σάββα μακάριε.

Βίον καθηγνισμένον, μετελθὼν θεηγόρε, καὶ σάρκα ἐγκρατείᾳ νεκρώσας, ἀγρυπνίαις τε καὶ προσευχαῖς, της ψυχῆς τὸ ὄμμα καθαρθείς, Ὅσιε, ἐδέξω θείαν ἔλλαμψιν, καὶ ἔψαλλες ἐν εὐφροσύνῃ·

Ἀλληλούϊα.

Γένος τρυφὴν καὶ πλοῦτον, νουνεχῶς ἀπεσείσω, καὶ μόνον τὸ ἐράσμιον κάλλος, ἐκ καρδίας ποθῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐν συντόμῳ δρόμῳ πρὸς Αὐτὸν ἔφθασας, διόπερ πανσεβάσμιε, κραυγάζομεν πρὸς σὲ τοιαῦτα·

Χαῖρε, ζωὴς ὁ πηγάζων λόγους·

χαῖρε, ψυχὰς ὁ φωτίζων Πάτερ.

Χαῖρε, τῶν δακρύων πηγὴ ἡ ἀένναος·

χαῖρε, χαρισμάτων τερπνὸν καταγώγιον.

Χαῖρε, θαυμάτων παράδοξα ἐνεργῶν καινοπρεπῶς·

χαῖρε, πάντων ἐκλυτρούμενος, παθημάτων τοὺς βροτούς.

Χαῖρε, ὅτι ἐρήμων οἰκιστὴς ἀνεδείχθης·

χαῖρε, ὅτι ὡράθης ἀρετῶν στήλη ἔμπνους.

Χαῖρε, καρποὺς τῶν πόνων δρεπόμενος·

χαῖρε, Θεοῦ τὸ κάλλος θεώμενος.

Χαῖρε, σκηναῖς κατοικῶν ἐν ἀΰλοις·

χαῖρε, λαμπρᾶς ἀξιούμενος δόξης.

Χαῖρε, Σάββα μακάριε.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1 ΤΡΥΦΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ Κοντάκια.

2012-02-12T13:17:00.003+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1

ΤΡΥΦΩΝ ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ

Κοντάκια. Ἦχος πλ. δ΄. Ὡς ἀπαρχάς. (Ανάλεκτα, Παρίσι)

Τριαδικῇ στεῤῥότητι, πολυθεΐαν ἔλυσας, ἐκ τῶν περάτων ἀοίδιμε τίμιος, ἐν Κυρίῳ γενόμενος, καὶ νικήσας τυράννους, ἐν Χριστῷ τῷ Σωτῆρι, τὸ στέφος εἴληφας, τῆς μαρτυρίας σου καὶ χαρίσματα, θείων ἰάσεων ὡς ἀήττητος.

Ἱερὰν πανδαισίαν προτίθεται, φιλεόρτων τὸ σύστημα σήμερον, προεόρτια σύμβολα φέρουσαν, τοῦ Κυρίου τεσσαρακονθήμερον, τὴν ἐκ Παρθένου φρικτὴν γέννησιν, καὶ πρεσβύτου σεπτοῦ ἀναγκάλισιν, καὶ σεπτοῦ Ἀθλοφόρου μνημόσυνα, διὰ τοῦτο τελειοῦται νικητικῶς, ὡς ἀήττητος.

Ὥσπερ ἄνθος ἀγροῦ λογισάμενος, τὰ τοῦ κόσμου τερπνὰ Τρύφων ἔνδοξε, νηπιότητι μᾶλλον ὡς ἄκακος, τω ποιμένι Χριστῷ ἠκολούθησας, τη ἐπικλήσει τοῦτου ἅπασαν, θεραπείαν δοὺς ψυχαῖς τε καὶ σώμασι, τῶν δαιμόνων ἑσμὸν ἐξηφάνισας, ἐξ ἀνθρώπων Σταυροῦ τῇ δυνάμει νικῶν, ὡς ἀήττητος.

Ἀθεότητος δόγμα πλατύνων δέ, ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ὁ ἀρχέκακος, καὶ βωμοὶ τῶν εἰδώλων βακχεύοντες, τῶν ἀνθρώπων τὴν φύσιν βδελύγμασι, ὁρῶν τὴν πλάνην τοῦτων ἔνδοξε, παῤῥησίᾳ Χριστὸν ὁμολογεῖς Θεόν, Ποιητὴν τῶν αἰώνων τε καὶ Κύριον, δι’ οὗ Μάρτυς Αὐτοῦ οἰκειότατος φανείς, ὡς ἀήττητος.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 20!! ΛΕΩΝ ΚΑΤΑΝΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

2012-02-11T18:44:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 20!!

ΛΕΩΝ ΚΑΤΑΝΗΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

Ἐκ τῆς ἐκδόσεως: Ζακύνθου Ἐορτοδρόμιον.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ

Εἰς τό, Κύριε ἐκέκραξα, ψάλλομεν Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος πλ. δ´. Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος.

Λέων, θεόφρον πανόλβιε, ἀσκητικαῖς ἀγωγαῖς, καὶ τελείαις καθάρσεσι, τῷ Θεῷ καὶ Κτίστῃ σου, καθαρῶς προσκολλώμενος, φωτὸς ἐνθέου, ἔμπλεως γέγονας, καὶ χαρισμάτων, θείων τετύχηκας, πάθη ἀνίατα, θεραπεύειν πάντοτε καὶ προσευχῶν, μάστιγι ἀκάθαρτα, διώκειν πνεύματα. (Δίς)

Λέων, τῷ ὄντι μακάριος, Ἀρχιερεὺς γεγονώς, ἐπὶ χλόην ἐξέθρεψας, ῥάβδῳ θείας πίστεως, ὡς ποιμὴν ἀληθέστατος, ὀρθοδοξίας καὶ τελειότητος, τὴν σὴν ἀγέλην σθένει τοῦ Πνεύματος, ἧς κατενώπιον, ἐκτελῶν τεράστια, θεοπρεπῶς, κλέος ἀναφαίρετον, ἐκληρονόμησας. (Δίς)

Ἔλαιον, θεῖον ἀρύσασθε, ὡς ἐκ πηγῆς προϊόν, βλαστανούσης ἀέναον, τῆς τιμίας λάρνακος, τοῦ σοφοῦ Ἀρχιποίμενος, καὶ τῷ τῶν ὅλων, Θεῷ βοήσατε· Ὁ ἐν Ἁγίοις σοῦ θαυμαζόμενος, τούτου δεήσεσι, σῶσον ἡμᾶς οἴκτειρον, ὡς ἀγαθός, πίστει ἑορτάζοντας, τὴν θείαν μνήμην αὐτοῦ. (Δίς)

Δόξα. Ἦχος πλ. β´.

Πνευματικὴν συστησώμεθα χορείαν ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ποιμενάρχου Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, οὗτος γὰρ τοῦ ἀλάστορος καθελὼν τὴν δύναμιν, τῇ πίστει τῆς Τριάδος ἐνισχυόμενος, ἀπετέφρωσεν Ἡλιοδώρου τὸ φρύαγμα, τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ἀναδειχθεὶς στῦλος ἀδιάσειστος. Διὸ καὶ Κατάνη σεμνύνεται τὴν λειψάνων αὐτοῦ θήκην κατέχουσα, μεγαλαυχεῖ δὲ σὺν αὐτῇ καὶ Ζάκυνθος, Ναὸν ἱδρυσαμένη φυλακτήριον, ᾧ οἱ περιπτυσσόμενοι ἀφθόνως τὰ χαρίσματα προσλαμβάνουσιν. Αὐτῷ οὖν μετὰ πόθου ἐκβοήσωμεν· μὴ διαλείπῃς πρεσβεύουν ὑπὲρ τῶν πίστει καὶ πόθῳ τελούντων τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τίς μὴ μακαρίσει σε Παναγία Παρθένε; τίς μὴ ἀνυμνήσει σου τὸν ἀλόχευτον τόκον; ὁ γὰρ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς ἐκλάμψας Υἱὸς μονογενής, ὁ αὐτὸς ἐκ σοῦ τῆς ἁγνῆς προῆλθεν, ἀφράστως σαρκωθείς, φύσει Θεὸς ὑπάρχων, καὶ φύσει γενόμενος ἄνθρωπος δι’ ἡμᾶς, οὐκ εἰς δυάδα προσώπων τεμνόμενος, ἀλλ᾿ ἐν δυάδι φύσεων ἀσυγχύτως γνωριζόμενος. Αὐτὸν ἱκέτευε, σεμνὴ παμμακάριστε ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Εἴσοδος, Φῶς ἱλαρόν, τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας καὶ τὰ ἀναγνώσματα.

Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα. (ι´ 7, γ´ 13-16, ἐκλογή).

Μνήμη δικαίου μετ᾿ ἐγκωμίων, καὶ εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ. Μακάριος ἄνθρωπος, ὃς εὗρε σοφίαν, καὶ θνητός, ὃς εἶδε φρόνησιν. Κρεῖσσον γὰρ αὐτὴν ἐμπορεύεσθαι, ἢ χρυσίου καὶ ἀργυρίου θησαυρούς. Τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν· πᾶν δὲ τίμιον, οὐκ ἄξιον αὐτῆς ἐστιν. Ἐκ γὰρ τοῦ στόματος αὐτῆς ἐκπορεύεται δικαιοσύνη, νόμον δὲ καὶ ἔλεον ἐπὶ γλώσσης φορεῖ. Τοιγαροῦν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ· καὶ μακάριος ἄνθρωπος, ὃς τὰς ἐμὰς ὁδοὺς φυλάξει. Αἱ γὰρ ἔξοδοί μου, ἔξοδοι ζωῆς, καὶ ἑτοιμάζεται θέλησις παρὰ Κυρίου. Διὰ τοῦτο παρακαλῶ ὑμᾶς, καὶ προΐεμαι ἐμὴν φωνὴν υἱοῖς ἀνθρώπων. Ὅτι ἐγὼ ἡ Σοφία κατεσκεύασα βουλὴν καὶ γνῶσιν καὶ ἔννοιαν ἐγὼ ἐπεκαλεσάμην. Ἐμὴ βουλὴ καὶ ἀσφάλεια, ἐμὴ φρόνησις, ἐμὴ δὲ ἰσχύς. Ἐγὼ τοὺς ἐμὲ φιλοῦντας ἀγαπῶ, οἱ δὲ ἐμὲ ζητοῦντες, εὑρήσουσι χάριν. Νοήσατε τοίνυν ἄκακοι πανουργίαν, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι ἔνθεσθε καρδίαν. Εἰσακούσατέ μου καὶ πάλιν, σεμνὰ γὰρ ἐρῶ, καὶ ἀνοίγω ἀπὸ χειλέων ὀρθά. Ὅτι ἀλήθειαν μελετήσει ὁ λάρυγξ μου, ἐβδελυγμένα δὲ ἐναντίον ἐμοῦ χείλη ψευδῆ. Μετὰ δικαιοσύνης πάντα τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου· οὐδὲν ἐν αὐτοῖς σκολιόν, οὐδὲ στραγγαλιῶδες. Πάντα εὐθέα ἐστὶ τοῖς νοοῦσι, καὶ ὀρθὰ τοῖς εὑρίσκουσι γνῶσιν. Διδάσκω γὰρ ὑμῖν ἀληθῆ, ἵνα γένηται ἐν Κυρίῳ ἡ ἐλπὶς ὑμῶν, καὶ πλησθήσεσθε Πνεύματος.

Παροιμιῶν τὸ Ἀνάγνωσμα.

Στόμα δικαίου ἀποστάζει σοφίαν, γλῶσσα δὲ ἀδίκου ἐξολεῖται. Χείλη ἀνδρῶν δικαίων ἐπίστανται χάριτας, στόμα δὲ ἀσεβῶν καταστρεφήσεται. Ζυγοὶ δόλιοι βδέλυγμα ἐνώπιον Κυρίου, στάθμιον δὲ δίκαιον δεκτὸν αὐτῷ. Οὗ ἐὰν εἰσέλθῃ ὕβρις ἐκεῖ καὶ ἀτιμία, στόμα δὲ ταπεινῶν μελετᾷ σοφίαν. Τελειότης εὐθέων ὁδηγήσει αὐτούς, καὶ ὑποσκελισμὸς ἀθετούντων προνομεύσει αὐτούς. Οὐκ ὠφελήσει ὑπάρχοντα ἐν ἡμέρᾳ θυμοῦ, δικαιοσύνη δὲ ῥύσεται ἀπὸ θάνατον. Ἀποθανὼν δίκαιος ἔλιπε μετάμελλον, πρόχειρος δὲ γίνεται καὶ ἐπίχαρτος ἀσεβῶν ἀπώλεια. Δικαιοσύνη ἄμωμον ὀρθοτομεῖ ὁδούς, ἀσέβεια δὲ περιπίπτει ἀδικίᾳ. Δικαιοσύνη ἀνδρῶν ὀρθῶν ῥύσεται αὐτούς, τῇ δὲ ἀβουλίᾳ ἁλίσκονται παράνομοι. Τελευτήσαντος ἀνδρὸς δικαίου, οὐκ ὄλλυται ἐλπίς, τὸ δὲ καυχηματῶν ἀσεβῶν ὄλλυται. Δίκαιος ἐκ θήρας ἐκδύνει, ἀντ’ αὐτοῦ δὲ παραδίδοται ὁ ἀσεβής. Ἐν στόματι ἀσεβῶν παγὶς πολίταις, αἴσθησις δὲ δικαίου εὔοδος. Ἐν ἀγαθοῖς δικαίων κατώρθωται πόλις, καὶ ἐν ἀπωλείᾳ ἀεβῶν ἀγαλλίαμα. Ἐν εὐλογίᾳ εὐθέων ὑψωθήσεται πόλις, στόματα δὲ ἀσεβῶν κατασκαφήσεται. Μυκτηρίζει πολίτας ἐνδεεῖς φρενῶν, ἀνὴρ δὲ φρόνιμος ἡσυχίαν ἄγει.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (Κεφ. δ' 7 - 11)

Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον,

οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώτοις, καὶ ἡλικία γήρως, βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν μετετέθη.Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ. Βασκανία γὰρ φαυλότητος, ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΙΤΗΝ. ᾽Ιδιόμελα. Ἦχος α'.

Πνευματικὴ πανήγυρις σήμερον ἀδελφοί· σκιρτάτω ἡ φύσις, χορευέτω ἡ ἀνθρωπότης. Συνεκάλεσε γὰρ ἡμᾶς ὁ ἁγιώτατος Λέων, τὸ θειότατον κειμήλιον τῶν Ἀρχιερέων, ὁ ποταμὸς τῶν θαυμάτων ὁ πλημμυρέστατος· τὸ κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ἡ ὁλοθρευτικὴ μάστιξ κατὰ τοῦ Ἡλιοδώρου. Ὁ στενότατος τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀκράδαντος πύργος· ἡ ὄντως κρηπὶς Πατέρων, καὶ φωστὴρ οἰκουμένης ὁ πολύφωτος. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ὁ αὐτός.

Ὅσιε Πάτερ, Ἱεράρχα ἀοίδιμε, Ἀποστολικῆς διδασκαλίας, γενόμενος ἔμπλεως καὶ τοῦ θείου Πνεύματος καταγώγιον, δι᾿ ἐναρέτου πολιτείας δειχθείς, τῆς σῆς γὰρ μάνδρας τὸν Ἡλιοδῶρον πυρὶ ἀπήλασας καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν σαφῶς τρανώσας, στῦλος ἀναδείκνυσαι, καὶ εὐσεβείας πρόμαχος. Ἀλλ᾿ ὦ Κατάνης ἐγκαλλώπισμα, καὶ τῶν Ἀγγέλων συνόμιλε, τῷ Σωτῆρι πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ὁ αὐτός.

Ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, καὶ πιστὲ θεράπον, καὶ οἰκονόμε τῶν αὐτοῦ Μυστηρίων, καὶ ἄνερ ἐπιθυμιῶν τῶν τοῦ Πνεύματος, στήλη τε ἔμψυχε, καὶ ἔπνους εἰκὼν ὡς θεῖον γὰρ θησαυρόν σε, ἡ τῶν Καταναίων Ἐκκλησία, ἀγαμένη προσήκατο, καὶ πρεσβευτὴν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἦχος πλ. δ´.

Εἰς αἶνον ἔδραμες τοῦ Κυρίου Λέων σοφέ, ἐν τῇ προσκαίρῳ ζωῇ, καὶ αὐτὸς σὲ ἐδόξασεν, ἐν τῇ ἐπουρανίῳ καὶ ὄντως ζωῇ. Διὸ παῤῥησίαν κεκτημένος πρὸς αὐτόν, ἱκέτευε σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Δόξα. Ἦχος πλ. β´.

Εὖ δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, εὖ ἐργάτα τοῦ ἀμπελῶνος Χριστοῦ, σὺ καὶ τὸ βάρος τῆς ἡμέρας ἐβάστασας, σὺ καὶ τὸ δοθὲν σοὶ τάλαντον ἐπηύξησας, καὶ τοῖς μετὰ σὲ ἐλθούσιν οὐκ ἐφθόνησας. Διὸ πύλη σοὶ οὐρανῶν ἠνέωκται· εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου, καὶ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, Λέων ἁγιώτατε.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὁ αὐτός.

Οὐδεὶς προστρέχων ἐπὶ σοί, κατησχυμμένος ἀπὸ σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνὴ Παρθένε Θεοτόκε· ἀλλ᾿ αἰτεῖται τὴν χάριν, καὶ λαμβάνει τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς αἰτήσεως.

Εἰς τὸν Στίχον, Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος πλ. α´. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίρει, ἡ Ἐκκλησία Χριστοῦ, πνευματικῶς τε δὲ σκιρτῶσα ἀγάλλεται, ὡς στῦλον αὐτῆς λαβοῦσα, καὶ ὀλετῆρα ἐχθρῶν, σὲ τὸν ὄντως θεῖον καὶ ἰσάγγελον, φωτίσας γὰρ ἅπαντας, τοὺς πιστοὺς εἰς εὐσέβειαν, καὶ καρτερίαν, τῶν δεινῶν προσεδίδαξας· τοὺς δὲ ἄφρονας, ἀπεστόμωσας ἔνδοξε, φράττων τὸ τούτων φρύαγμα, ὡς λέων ἐσπάραξας, τῆς Ἐκκλησίας διώκτην, καὶ τῷ πυρὶ κατηνάλωσας. Διὸ πίστει εὐφημοῦμεν, τὴν σὴν μνήμην εὐσεβάστως ἀεὶ γεραίροντες.

Στ.: Οἱ Ἱερεῖς Σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καὶ οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιασονται.

Δεῦτε πανευλαβῶς οἱ πιστοί, καὶ χαρμοσύνως ᾄσματα ᾂσωμεν, τῇ μνήμῃ τοῦ Ἱεράρχου, καὶ θαυμαστοῦ ἐν δεινοῖς, τοῦ σοφοῦ ποιμένος, θείου Λέοντος, οὗτος γὰρ ἐτροπώσατο, Ἡλιοδώρου τὸ φρύαγμα, τῇ καρτερίᾳ, καὶ τῇ ἰσχύϊ τοῦ Πνεύματος, ἀνδρειότατα, ἐνεγκὼν εἰς τὴν κάμινον, τὸν τῆς Πίστεως βάσκανον, ὅθεν καὶ κατηνάλωτος, τῷ πυρὶ ἐγεγόνει, ὁ μαγγανείαις συρόμενος. Διὸ καὶ νῦν χαίρει, ἀγαλλόμενος σὺν πάσαις, ταῖς ἄνω τάξεσι.

Στ.: Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν, και ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.

Χαίρει, καὶ ὁ Ζακύνθου χορός, μετὰ Κατάνης, ἣν περ πάλαι ἐποίμανας, ἐπὶ τῇ ἀνεγέρσει, τοῦ ἱεροῦ σου Ναοῦ, ἔχων τοῦτον πᾶσι φυλακτήριον, πηγὴ γὰρ θαυμάσιος, τοῖς ἐν πίστει πελάζουσι, καὶ δεομένοις, τῆς αὐτοῦ συμμαχίας τε, καὶ ἀντιλήψεως, ὑπάρχει τε καύχημα, καὶ ἑδραίωμα ἄσειστον. Διὸ καὶ ἡ ὁμώνυμος, Κώμη σκιρτῶσα χορεύει, ἔχουσα τοῦτον προπύργιον, Χριστὸν ἀνυμνοῦσα, τὸν παρέχοντα τῷ Κόσμῳ, τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ´.

Τίς μὴ θαυμάσει τὰ σὰ ἐξαίσια τεράστια Ἁγιώτατε Πάτερ, τὰς Ἡλιοδώρου γοητείας ἀποτεφρώσας, πιστοὺς πάντας ἔσωσας, καὶ ὡς ὁμώνυμος τῷ λέοντι, τὰς τῶν ἐναντίων δυνάμεις κατεπάλαισας Λέων ἀξιάγαστε. Διὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀγαλλομένη, πανηγυρίζει τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Ὅμοιον.

Ἡ νοητὴ πύλη τῆς ζωῆς, ἄχραντε Θεοτόκε, τοὺς προστρέχοντας σοὶ πιστῶς, λύτρωσαι τῶν κινδύνων, ἵνα δοξάζωμεν τὸν πανάγιον τόκον σου, εἰς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α´.

Τῆς Κατάνης ἐδείχθης Ἱεράρχης πανάριστος, καὶ θαυμάτων χάριν ἐδέξω ἐκ Θεοῦ Λέων Ὅσιε· διὸ δίκην λέοντος σοφέ, τὰ τεμένη τῶν εἰδώλων παντελῶς κατηδάφισας· Ἡλιόδωρόν τε μάγον ἐν πυρὶ κατετέφρωσας. Δόξα τῷ σὲ ὑψώσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ σὲ ἀναδείξαντι λαμπρῶς τύπον ἁγιότητος.

Δόξα, ὅμοιον. Εὐαγγέλου Κολοκοτσᾶ.

Δεῦτε πάντες οἱ φιλέορτοι σπεύσωμεν, τὴν ἐπικουρίαν αἰτοῦντες, Ἱεράρχου τοῦ Λέοντος· ὡς γὰρ φερώνυμος τῇ κλήσει τοῦ θηρός, ἐτροπώσατο τῇ πίστει τὸν ἐχθρόν, σώσει καὶ ἡμᾶς κινδύνων, τοὺς τὴν αὐτοῦ μνήμην γεραίροντας· ὕμνους οὖν ἀναπέμψωμεν Θεῷ, τῷ πάντων δοτῆρι ἀγαθῶν, τῷ ἡμῖν δεδωκότι αὐτόν, ῥύστην ἀκαταμάχητον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου Σοὶ Παρθένε τὸ χαῖρε...

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Μετὰ τὴν α΄ Στιχολογίαν. Καθίσματα, Ἦχος α´. Τὸν τάφον Σου Σωτήρ.

Χριστῷ τῳ Βασιλεῖ, τῶν αἰώνων καὶ κτίστῃ, ἐκ βρέφους σὺ πιστῶς, ἠκολούθησας πόθῳ. Διὸ καὶ σὲ ἐδόξασεν, ἐπὶ γῆς μετὰ πότμον τε, Λέων ἔνδοξε, ἱερομύστα Τριάδος, ἀξιάγαστε, διὸ μὴ παύσῃ πρεσβεύων ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μαρία τὸ σεπτόν, τοῦ Δεσπότου δοχεῖον, ἀνάστησον ἡμᾶς, πεπτωκότας εἰς χάος, δεινῆς ἀπογνώσεως καὶ πταισμάτων καὶ θλίψεων· σὺ γὰρ πέφυκας, ἁμαρτωλῶν σωτηρία, καὶ βοήθεια, καὶ κραταιὰ προστασία, καὶ σῴζεις τοὺς δούλους σου.

Μετὰ τὴν β΄ Στιχολ. Κάθισμα. Ἦχος δ´. Ταχὺ προκατάλαβε.

Φιλέορτοι σπεύσατε πρὸς τὸν Ναὸν εὐλαβως, τοῦ κήρυκος τῆς πίστεως καὶ διδασκάλου ἡμῶν, Λέοντος θεομύστου, καὶ ποιμένος Κατάνης, χαρίσματα γὰρ παρέχει, πᾶσι τοῖς μετὰ πόθου, τοῖς αὐτοῦ δεομένοις, ταχυτάτης πρεσβείας, καὶ ἀντιλήψεως.

Δόξα, τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ταχὺ δέξαι Δέσποινα, τὰς ἱκεσίας ἡμῶν, καὶ ταύτας προσάγαγε, τῷ σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, Κυρία πανάμωμε, λῦσον τὰς περιστάσεις, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων· σύντριψον μηχανίας, καὶ κατάβαλε θράσος, τῶν ὁπλιζομένων ἀθέων Πάναγνε κατὰ τῶν δούλων Σου.

Μετὰ τὸν πολυέλεον. Κάθισμα. Ἦχος δ´. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ἀνεδείχθης ἄριστος, λαοῦ Κατάνης, Ποιμέναρχης ἔνδοξε, σῴσας πολλοὺς ἐκ πειρασμῶν καὶ τῶν εἰδώλων συνέτριψας, πᾶσαν λατρείαν, ψυχόλεθρον Ἅγιε.

Δόξα. τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Προστασία ἄμαχε, τῶν ἐν ἀνάγκαις, καὶ πρεσβεία ἕτοιμος, τῶν ἐλπιζόντων ἐπὶ σέ, ἀπὸ κινδύνων μὲ λύτρωσαι, καὶ μὴ παρόψῃ, ἡ πάντων βοήθεια.

Οἱ Ἀναβαθμοί. Τὸ α΄ Ἀντίφωνον, τοῦ δ΄ ἤχου.

Προκείμενον. Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.

Στ.: Ἀκούσατε ταῦτα πάντα τὰ ἔθνη, ένωτίσασθε πάντες οι κατοικοῦντες τῇ οικουμένῃ.

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν: Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· ὁ ἀκούων ὑμῶν, ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθέτων ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ... Βλέπε τῇ η΄ Σεπτεμβρίου, εἰς τὴν Λειτουργίαν.

Ὁ Ν´.

Δόξα: Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...

Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Ἰδιόμελον. Ἦχος, πλ. β´. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός...

Ὅσιε Πάτερ θεοφόρε Λέων σοφέ, ὃς διὰ τῶν ἀρετῶν σου τῶν πολλῶν, οἰκητήριον ἐγένου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὴ διαλείπῃς πρεσβεύων Χριστῷ τῷ Θεῷ, τοῦ οἰκτειρῆσαι καὶ σῶσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν Σου...

Εἶτα, οἱ Κανόνες· τῆς Θεοτόκου· καὶ τοῦ Ἁγίου, οὗ ἡ ἀκροστιχίς. «Λέοντα πηγὴν ὄντα θαυμάτων σέβω. Ὁ Ἰωσήφ».

ᾨδὴ α´. Ἦχος πλ. δ΄. Ὁ Εἱρμός. Ὑγρὰν διοδεύσας

Λαμπτῆρά σε θεῖον ἡ τοῦ Χριστοῦ, φαιδρὰ Ἐκκλησία, κεκτημένη Λέων σοφέ, ταῖς τῶν ἀρετῶν σου φρυκτωρίαις, καὶ τῶν θαυμάτων πλουσίως φωτίζεται.

Ἐκ βρέφους ἀνέθηκας σεαυτόν, τῷ πάντων Δεσπότῃ, καὶ νεκρώσει τῶν ἡδονῶν, ζῶσα τούτῳ γέγονας θυσία, θύων σαυτὸν ἀναιμάκτως Μακάριε.

Ὁ βίος σου φέγγει τῶν ἀρετῶν, κατηγλαϊσμένος, καὶ θαυμάτων ταῖς ἀστραπαῖς, καθωραϊσμένος Θεοφόρε, περιφανῆ σε τοῖς πᾶσιν εἰργάσατο.

Θεοτοκίον.

Ναὸς ἐχρημάτισας τοῦ Θεοῦ, ἀμόλυντε Κόρη, τοῦ οἰκήσαντος ὑπὲρ νοῦν, ἐν σοὶ Θεοτόκε καὶ τὴν πλάνην, ἐκ τῶν ψυχῶν τῶν βροτῶν ἐξοικίσαντος.

ᾨδὴ γ´. Ὁ Εἱρμός. Οὐρανίας ἁψῖδος

Τὰ σωτήρια Πάτερ, καὶ εὐσεβῆ δόγματα, τῆς ὀρθοδοξίας φυλάττων ἀδιαλώβητα, ποίμνην ἐξέθρεψας, ἐπὶ νομὰς ζωηφόρους, καὶ πρὸς ἐπουράνιον μάνδραν εἰσήλασας.

Ἀνελθὼν ἐν τῷ ὕψει, τῶν ἀρετῶν Ὅσιε, χρῖσμα ἱερὸν ὑπεδέξω, καὶ τὸν Πανύψιστον, πανσόφως, ᾔνεσας, ὑψηλοτάτῃ καθέδρᾳ, λειτουργήσας χάριτι, τούτῳ ὡς Ἄγγελος.

Πειρασμοὺς ὑπομείνας, διὰ Χριστὸν Ὅσιε, τῆς ἀθανασίας μετέσχες καὶ τῆς θεώσεως· μύρον εὐῶδες δέ, διηνεκῶς ἀναβλύζων, ἁγιάζεις πίστει σοι, τοὺς προσπελάζοντας.

Θεοτοκίον.

Ἡ λαβὶς ἡ τοῦ θείου, καὶ φωταυγοῦς ἄνθρακος, βάτος ἡ πυρὶ μὴ φλεχθεῖσα, τῷ τῆς Θεότητος, τὰ φρυγανώδη μου, πάντα κατάφλεξον πάθη, τοῦ πυρὸς ἑξάρπασον διαιωνίζοντος.

Κάθισμα, ἦχος γ´. Θείας πίστεως.

Μέγας ἥλιος, τῇ οἰκουμένῃ, ἀνατέταλκας, τῶν ἀρετῶν σου, ἀναλάμψει καὶ θαυμάτων λαμπρότητι, φωταγωγήσας πιστῶν τὰ συστήματα, καὶ ἀφανίσας παθῶν ἀμαυρότητα, Λέων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα, καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Θείας φύσεως οὐκ ἐχωρίσθη, σὰρξ γενόμενος ἐν τῇ γαστρί σου, ἀλλὰ Θεὸς ἐνανθρωπήσας μεμένηκεν, ὁ μετὰ τόκον Μητέρα Παρθένον σε, ὡς πρὸ τοῦ τόκου φυλάξας πανάμωμον, μόνος Κύριος. Αὐτὸν ἐκτενῶς ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

ᾨδὴ δ´. Ὁ Εἱρμός. Εἰσακήκοα Κύριε

Γηπονήσας τὴν ἄρουραν, σοῦ τῆς διανοίας ἑκατοστεύοντα, στάχυν ἤνεγκας Πανόλβιε, ἀρετῶν ἐνθέων καὶ ἰάσεων.

Ἡ ἁγία σου Ἅγιε, θήκη ἀενάως ἔλαιον ἅγιον, ἀναβλύζει ἁγιάζουσα, τὰς ψυχὰς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι.

Νοσημάτων καθάρσιον, πονηρῶν δαιμόνων φυγαδευτήριον, Ἱεράρχα, ἐχρημάτισας, καὶ πιστῶν ἀνθρώπων καταφύγιον.

Θεοτοκίον.

Ὁ τοῖς πᾶσιν ἀχώρητος, Πάναγνε χωρεῖται ἐν τῇ νηδύϊ σου, διασῴζων με χρηστότητι, τὸν βεβυθισμένον ἁμαρτήμασιν.

ᾨδή ε΄. Ὁ Εἱρμός. Ἵνα τί με ἀπώσω

Νοΐ καθαρωτάτῳ, νοῦν τὸν πάντων αἴτιον ἐνοπτριζόμενος, παρ᾿ αὐτοῦ ἐδέξω, χαρισμάτων τὴν αἴγλην Θεόπνευστε, καὶ τῶν ἰαμάτων, τὰς ἱερὰς φωτοχυσίας· δι᾿ ὧν λύεις παθῶν τὴν σκοτόμαιναν.

Τὸν ἀπάταις δαιμόνων, πάντας τοὺς πιστεύοντας Χριστῷ μωραίνοντα, τῷ πυρὶ δικαίᾳ παραδέδωκας ψήφῳ Μακάριε, καὶ ψυχὰς ἐῤῥύσω, τῆς ὀλεθρίου τούτου βλάβης, ὡς Ποιμὴν ἀληθὴς καὶ σωτήριος.

Ἀναφθείσης ἐν μέσῳ, ἔστης ἀκατάφλεκτος πυρὰς Ἀοίδιμε· ἡ γὰρ θεία δρόσος, τοῦ Ἁγίου ἐκυκλοῦ σε Πνεύματος, ὡς ἱερομύστην, ὡς λειτουργὸν τῆς θείας δόξης, ὡς τῆς ἄνω λαμπρότητος μέτοχον.

Θεοτοκίον.

Θεωρήσαντες πάλαι, ἐνθεαστικώτατα Θεοχαρίτωτε, οἱ σεπτοὶ Προφῆται, μυστηρίου τὸ βάθος τὸ ἄφραστον, τῆς σεπτῆς λοχείας, σοῦ τῆς ἁγνῆς ποικιλοτρόπως, ὡς ἐχώρησαν τοῦτο προήγγειλαν.

ᾨδὴ ς´. Ὁ Εἱρμός. Τὴν δέησιν

Ἀόμματοι, τῇ ἐντεύξει σου Πάτερ, ἐκομίσαντο τὸ βλέπειν θεόφρον, τὸν γὰρ Χριστόν, συνεργὸν κεκτημένος, καὶ πρὸς αὐτὸν τῆς ψυχῆς σου τὰ ὄμματα, κτησάμενος διηνεκῶς, τὰς αἰτήσεις πλουσίας ἐλάμβανες.

Ὑπῆρξας, τῷ βασιλεῖ θαυμάσιε, φοβερώτατος ἡνίκα προβαίνων, ἐν ταῖς αὐλαῖς, ταῖς αὐτοῦ ἐπεφέρου, τῷ ἱματίῳ σου ἅπτοντας ἀνθρακας, εδόξαζε γὰρ σὲ Χριστός, ὃν τῷ βίῳ σου Λέων ἐδόξασας.

Μυρίζει σου, ἡ σορὸς τῶν λειψάνων, καὶ προχέει ἀενάως Παμμάκαρ, ὥσπερ πηγή, καθαρὰ καὶ εὐώδης, ἔλαιον θεῖον δι’ οὗ φυγαδεύονται, νοσήματα ἐκ τῶν Πιστῶν, καὶ ὑγεία τοῖς χρῄζουσι δίδοται.

Θεοτοκίον.

Ἁγίασον, τὴν ψυχήν μου Παρθένε, ἡ τὸν ἅγιον κυήσασα Λόγον, τὸν ἀληθῶς, ἐν ἁγίοις ὡς θέμις, ἀναπαυόμενον μόνον Θεὸν ἡμῶν, καὶ δίδου μοι ὡς ἀληθῶς, κατανύξεως ὄμβρους Πανάμωμε.

Κοντάκιον. Ἦχος β´. Τὴν ἐν πρεσβείαις.

Τὸν ἀπὸ βρέφους Κυρίῳ ἀνατεθέντα, καὶ ἐκ σπαργάνων τὴν χάριν ἀνειληφότα, πάντες τοῖς ᾂσμασι στεφανώσωμεν, Λέοντα τὸν φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας καὶ πρόμαχον, αὐτῆς γὰρ ὑπάρχει τὸ στήριγμα.

Ὁ Οἶκος.

Τράνωσόν μου τὴν γλῶτταν Χριστέ μου, καὶ παράσχου μοι λόγον, ὁ τῶν λόγων δοτήρ, καὶ παροχεὺς τῆς ζωῆς ἡμῶν, ἵνα ἰσχύσω ἐγκωμιάσαι τοῦ σοφοῦ Ἱεράρχου τὸν βίον ὅλον, ὃν ἐν τῇ γῇ διαπύρῳ ἀγάπῃ ἐτέλεσε, καὶ εἴληφεν οὐρανόθεν τῶν ἀπείρων θαυμάτων τὸ πέλαγος, καὶ τῶν δογμάτων τὴν δύναμιν, δι’ ὧν τὴν Ἐκκλησίαν κατηύγασεν· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχει τὸ στήριγμα.

Συναξάριον.

Τῇ Κ´ τοῦ αὐτοῦ μηνός, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ θαυματουργοῦ Λέοντος, Ἐπισκόπου Κατάνης.

Ὁ μὲν νεκρὸς Λέοντος· εἰδ᾿ οἵου πύθῃ,

Πάντως ἐροῦμεν τοῦ προέδρου Κατάνης.

Εἰκάδι ἀμφὶ Λέοντα χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευσαν.

Οὗτος ὁ Ἅγιος ἐκ Ῥαβέννης εἷλκε τὸ γένος, εὐγενῶν ὑπαρχῶν υἱός. Διὰ δὲ βίου καθαρότητα καὶ ἐπιμέλειαν λογισμῶν, πάντας τοὺς ἱεροὺς βαθμοὺς ἐννόμως διαμείψας, θείῳ ψήφῳ, Πρόεδρος τῆς Καταναίων Μητροπόλεως ἀναδείκνυται, ἥτις κατὰ τὴν περιώνυμον κεῖται Σικελίαν, ἐν ᾗ τὸ Αἰτναῖον πῦρ εἰσέτι καὶ νῦν καταῤῥεῖ. Οὖτος οὖν φερωνύμως, ὡς Λέων πεποιθώς, καὶ φωστῆρος δίκην λάμπων κατεφώτισεν ἅπαντας, ψυχῶν ἐπιμελούμενος, χηρῶν προϊστάμενος, καὶ πενήτων προμηθούμενος. Ὅθεν διὰ μόνης προσευχῆς εἰδωλικὸν ἄγαλμα εἰς γῆν κατέῤῥαξε, καὶ μέγιστον τῇ καλλινίκῳ μάρτυρι Λουκίᾳ, ναὸν τοῖς αὐτοῦ φιλοτεχνήμασιν ἀνεστήσατο, καὶ τὸν ἐν μαγγανείαις τερατοποιὸν Ἡλιόδωρον ἀπετέφρωσε.

Οὗτος γὰρ δι’ ὄχλου πᾶσι γινόμενος, τερατοποιῶν καὶ φαντασιοκοπῶν, ἐπεὶ καὶ κατὰ τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας, τοῖς ἑαυτοῦ κακοτεχνήμασιν ἐπιχειρεῖν ὁ μυσαρὸς κατετόλμησεν, ὁ μακάριος τοῦτον σπουδῇ χειρωσάμενος, καὶ τῷ αὐτοῦ ἱερῷ Ἐπιτραχηλίῳ δήσας, κελεύει γενέσθαι μεγίστην πυρκαϊάν, μέσον τῆς πόλεως· καὶ δημοσιεύσας αὐτοῦ πᾶσαν μαγγανείαν, καὶ συνδεδεμένον ἔχων τῷ τραχήλῳ, εἰσῆλθεν μέσον τῆς καμίνου, καὶ οὐ πρότερον ἐξῆλθε, μέχρις οὗ εἰς τέλος ἀπετεφρώθη ὁ δείλαιος. Τοῦτο ἐξέστησεν ἅπαντας· οὐ μόνον γὰρ ἄφλεκτος ἔμεινεν ο μέγας, ἀλλ’ οὐδὲ τῶν ἱερῶν ἐνδυμάτων αὐτοῦ τὸ καθόλου ἡ φλὸξ καθήψατο.

Τούτου τοῦ θαύματος τὰ πέρατα καταλαβόντος, καὶ οἱ αὐτοκράτορες Λέων καὶ Κωνσταντῖνος αὐτήκοοι γεγονότες, πρὸς ἑαυτοὺς τὸν Ἅγιον μετεστείλαντο, καὶ τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἥπτοντο, καὶ εὔχεσθαι ὑπὲρ αὐτῶν ἐλιπάρουν. Οὗτος οὐ μόνον ζῶν μέγιστος ἣν ἐν τοῖς θαύμασιν, ἀλλὰ καὶ τῇ γῇ παραδοθείς, πλείονα ἐκτελεῖ θαυμάσια.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Σαδὼκ Ἐπισκόπου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ τελειωθέντων Μαρτύρων, τὸν ἀριθμὸν ἑκατὸν εἰκοσιοκτῶ.

Φέρει σὺν ὀκτώ, καὶ Σαδὼκ Ἐπισκόπῳ,

Ἡ δωδεκαπλῆ Μαρτύρων δεκὰς ξίφος.

Οὗτοι ἐμαρτύρησαν ἐν Περσίδι, ἐπὶ του βασιλέως Σαβωρίου, δια τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν πάντες ἀποτμηθέντες τὰς κεφαλάς. Ἱστορεῖται δε ὁ Ἅγιος Σαδώκ, πρὸ του κατασχεθῆναι αὐτόν, ἰδεῖν καθ’ ὕπνον τὸν Ἱερομάρτυρα Συμεών, ἱστάμενον επὶ κλίμακος ὑψηλῆς, καὶ τὴν ἄνοδον ἐκκαλούμενον, δηλοῦντα ὡς ἔοικε τὴν του μαρτυρίου ἀνάβασιν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βησσαρίωνος.

Πολλῶν ἱδρώτων καὶ πόνων Βησσαρίων,

Πολλὰς θανὼν εὕρηκεν ἀντιμισθίας.

Οὗτος ἐγεννήθη σαρκικῶς ἐν Αἰγύπτῳ. Απογαλακτισθέντος δὲ αὐτοῦ, καὶ ἐν τοῖς ἱεροῖς γράμμασιν ἐκπαιδευθέντος, φῶς ἅγιον ἔλαμψεν εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας, καὶ ἠγάπησεν Ἰησοῦν Χριστὸν σφόδρα, μηδ’ ὁπωσουν χράνας οἱῳδήποτε πράγματι τὸ δοθὲν αὐτῷ ἅγιον βάπτισμα νηπιόθεν. Ἀνελθὼν δὲ εἰς τόπον ἔρημον ὡς ἄσαρκος ἠγωνίσατο, καὶ τῆς σαρκὸς καταφρονήσας ὡς φθειρομένης, τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον ὑπέταξε, καὶ εὗρε τὸν Θεὸν βοηθόν, ὃν ἐποθησεν. Τεσσαράκοντα γὰρ ημέρας καὶ τεσσαράκοντα νύκτας ἔστη ἀκλόνητος, ὥσπερ στήλη, ἄνω τας χεῖρας καὶ τὰ ὄμματα ἔχων, καὶ τὴν ψυχὴν ἀχώριστον ἐκ τοῦ Θεοῦ. Διὸ καὶ χάριτος ἀξιωθέντος οὐ τὰ τυχόντα σημεῖα ὁ Θεὸς ἐποίησε δι’ αυτοῦ, ἀλλὰ καὶ λίαν παράδοξα.

Φυλάξας γὰρ τὸ κατ’ εἰκόνα, ὅσον δυνάμεως εἶχεν, ἐκεῖνα εἰργάσατο, οἷα καὶ οἱ μεγάλοι Προφῆται, οἱ τῷ Θεῷ αὐτοφανῶς προσομιλήσαντες. Οὗτὸς δὲ ὁ μακάριος, τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ βαδίζοντος ποτὲ ἐν ὁδῷ ἀνύδρῳ, καὶ τῇ δίψῃ φλεγομένου, διὰ χαράγματος σταυροῦ ἐναερίου, τὴν ἀλμυρὰν καὶ ἄποτον θάλασσαν εις γλυκύτητα μετεποίησε, καὶ ψυχρὰν καὶ πότιμον εἰργάσατο, ὡς πᾶλαι Μωϋσῆς. Καὶ ὡς πᾶλαι ὁ Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ, οὗτος ὁ μακάριος, ἐν τόπῳ τινὶ εὑρεθείς, ὠφελείας ἕνεκεν πολλῶν, καὶ τῆς ὥρας ληγούσης, τὸν Θεὸν αἰτησάμενος, ἔστησε τὸν ἥλιον ἕως οὗ τὸ πᾶν τῆς ὁδοῦ διήνυσεν. Οὗτος δέ, ὡς Ἠλίας, ὕδωρ ἐξ οὐρανοῦ κατήγαγεν, οὐχ ἅπαξ καὶ δίς, ἀλλὰ καὶ πολλάκις τοῦτο αἰτησαμένων αὐτῷ. Ὡς Ἐλισσαῖος ποτέ, οὗτος, τὸν Νεῖλον ποταμόν, τῷ σημείῳ τοῦ σταυροῦ ὅπλῳ κραταιῷ χρησάμενος ἀντὶ μηλωτῆς, τὸ ὕδωρ ἅπαν εἰς λιβάδος εὐθύτητα μετεποίησε, καὶ ἐπάνω τῶν τοσούτων ὑδάτων πεζοπορήσας, ὤ τοῦ θαύματος! μέχρι ἀστραγάλων ἐβάφηαν οἱ αὐτοῦ πόδες. Οὕτω καὶ ἄλλα σημεῖα διάφορα ἐργασάμενος, τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἐν γήρᾳ πίονι τὸν Θεὸν θεραπεύσας, ἀπῆλθε, πρὸς τὰς αἰωνίους μονάς.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἀγάθωνος, Πάπα Ῥώμης.

Ῥώμης Ἀγάθων οἴακας διευθύνας,

Πρύμναν ἔκρουσε πρὸς νοητοὺς λιμένας.

Οὗτος, ἐκ τῆς Ἰταλίας ἐγενετο, υἱὸς χριστιανῶν γονέων, εὐλαβῶν καὶ εὐσεβῶν. Οἱ δὲ γονεῖς αὐτοῦ, φιλοπονήσαντες, ἐδίδαξαν αὐτὸν πᾶσαν Γραφὴν θεόπνευστον καὶ ὠφέλιμον. Τοσοῦτον δὲ ὠφελήθη ἐξ αὐτῆς καὶ κατενύγη, ὡς, μετὰ τὸ ἀποθανεῖν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ, καὶ προσκαλεσάμενος πτωχούς, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ διασκορπίσαι αὐτόν, καὶ ἀπελθεῖν εἰς μοναστήριον, καὶ μονάσαι, καὶ τὸ μοναχικὸν σχῆμα ὑποδύσασθαι, καὶ δουλεύειν τῷ Θεῷ νυκτὸς καὶ ἡμέρας, καὶ ὑπὲρ τοῦ κόσμου προσεύχεσθαι. Εἰς ἀρετὴν δὲ τοσοῦτον ἠγωνίσατο, ὡς καὶ χαρίσματα ἰαμάτων λαβείν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀρετὴ οὐ λανθάνει, Πάπας Ῥώμης ἐγένετο, καὶ καλῶς διαπρέψας ἐν τῷ ἐπισκοπικῷ ἀξιώματι, προς Κύριον ἐξεδήμησε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κινδέου Ἐπισκόπου Πισιδίας. Ἐκ γῆς ἐλήφθης καὶ πρὸς αὐτὴν ἐστράφης,

τῆς δημιουργοῦ τῇ κελεύσει Κινδέα.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πλωτίνου.

Τοῦ Κυρίου φήσαντος ἤχθη Πλωτίνος.

Ἄγοντες ἧκον Ἄγγελοι τὸν Πλωτίνον.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀνιανοῦ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Διδύμου, Νεμεσίου καὶ Ποταμίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Εὐτροπίου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ἁγίας Μάρτυρος Ἀππίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τῆς Ὁσίας Μιλδρέδης τῆς ἐν Ἀγγλίας.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ὁσιομάρτυρος Μακαρίου ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Βάλαμο καὶ τῶν σὺν αὐτῷ 34 δοκίμων μοναχῶν, τῶν ἀναιρεθέντων ὑπὸ τῶν Λατίνων ἐν ἔτει 1578 μ. Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἀγάθωνος τοῦ Ῥώσσου, τῆς Μεγάλης Λαύρας τοῦ Κιέβου.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κορνηλίου τοῦ Ῥώσου.

Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων Πρεσβείαις Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐλεησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

ᾨδὴ ζ΄. Ὁ Εἱρμός. Παῖδες Ἑβραίων ἐν καμίνῳ.

Τάξεις τῶν θείων Ἀσωμάτων, μετὰ σώματος μιμούμενος Θεόφρον, ἐλειτούργεις Θεῷ, ἀπαύστως ἀναμέλπων· Εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὢτα κωφεύοντα παμμάκαρ, δι’ ἐντεύξεως ἠνέῳξάς σου θείας, καὶ χωλοῖς προφανῶς, παρέχεις εὐδρομίαν, Εὐλογητὸς εἶ μέλπουσιν, ὁ Θεὸς εἰς τοὺς αἰῶνας.

Νεύματι θείῳ τοῦ Δεσπότου, ἀκατάφλεκτος διέμεινας ἐν μέσῳ, εἰσελθὼν τοῦ πυρός· ὁ μέτοχος δὲ τούτου, κρίσει δικαίᾳ φλέγεται, Ἡλιόδωρος εὐχῇ σου.

Θεοτοκίον.

Σοῦ τὴν νηδὺν μὴ καταφλέξαν, τῆς Θεότητος τὸ πῦρ Παρθενομῆτορ, σωματοῦται ἐκ σοῦ, τὰ πέρατα φωτίζον, ταῖς θεϊκαῖς λαμπρότησι· διὰ τοῦτό σε ὑμνοῦμεν.

ᾨδὴ η΄. Ὁ Εἱρμός. Νικηταὶ τυράννου.

Ἐξεχύθη χάρις, Πάτερ σοῦ τοῖς χείλεσιν ἱερομύστα· διὰ τοῦτο Λέων, ὁ Θεὸς σὲ ἔχρισεν Ἀρχιερέα, τοῦ λαοῦ βοώντα· Ὑμνεῖτε τὸν Κύριον καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Βασιλεῖ παμμάκαρ, τῷ διαιωνίζοντι εὐαρεστήσας, ἐπιγείῳ Λέων, Βασιλεῖ παρέστηκας ἄνθρακας φέρων, καὶ τὴν τούτου Πάτερ, καταπλήττων ἔννοιαν, ταῖς θαυματουργίαις, ταῖς λίαν παραδόξοις.

Ὡς ἐλαία Πάτερ, φυτευθεὶς κατάκαρπος οἴκῳ Κυρίου, φέρεις μετὰ τέλος, ἐκ τοῦ θείου σκήνους σου ἔλαιον θεῖον, Πιστῶν πᾶσαν νόσον, ἐπελαύνων πάντοτε, τῶν εἰς σὲ μετὰ πόθου σοφὲ προσπεφευγόντων.

Θεοτοκίον.

Ὁ βουλήσει πάντα, ἐκτελῶν Πανάμωμε εὐλογημένη, βουληθεὶς καὶ μήτραν, τὴν σὴν κατεσκήνωσε, καὶ σὰρξ ὡράθη, καὶ ἐθέωσέ με, φθαρέντα τὸ πρότερον, τοῦ ἀπατεῶνος, κάκιστου συμβουλίᾳ.

ᾨδὴ θ´. Ὁ Εἱρμός. Ἐφριξε πᾶσα ἀκοή.

Ἵνα σε θείαις ἐν φωναῖς, μακαρίζομεν ὁσίως βιώσαντα, καὶ τὰ οὐράνια, περιπολοῦντα καὶ ἀγαλλόμενον, παθῶν καὶ θλίψεων ἡμᾶς, εὐχαῖς σου διάσῳζε, καὶ περιστάσεων, Ἱεράρχα καὶ ποιμὴν ἀξιάγαστε.

Ὡς κλῆμα τῆς ἀληθινῆς, γεγονὼς Πάτερ ἀμπέλου ἐβλάστησας, ἀρετῶν βότρυας, θαυμάτων γλεῦκος ἐναποστάζοντας· ἐξ οὗ οἱ πίνοντες πιστῶς, ὑγείαν κομίζονται, καὶ ἀγαλλίασιν, εὐφημοῦντες σὲ ἀεὶ Λέων Ὅσιε.

Σῶμά σου γέγονε ναός, τοῦ Ἁγίου καὶ σεπτοῦ Πάτερ Πνεύματος· καὶ νῦν κατάκειται, τοῦ θείου ἔνδον ναοῦ, ὃν ἤγειρας, εἰς δόξαν Λέων καὶ τιμήν, Λουκίᾳ τῇ Μάρτυρι, θαυμάτων βρύον ἡμῖν, ποταμοὺς τοῖς εὐσεβῶς σὲ γεραίρουσι.

Ἥλιος ὤφθης φωταυγής, ἀρετῶν λαμπαδουχίαις τὰ πέρατα περιαυγάζων ἀεί· καὶ νῦν πρὸς φέγγος μετέβης ἄῤῥητον τὴν φωτοφόρον σου διό, μνήμην ἑορτάζοντας, Λέων Πανόλβιε, σκοτασμοῦ πάντας δεινοῦ ἀπολύτρωσαι.

Θεοτοκίον.

Φρίττω σου μόνε Βασιλεῦ, τὴν δευτέραν παρουσίαν καὶ δέδοικα, ἄμετρα πταίσας σοι, καὶ μεταγνώσει μὴ βελτιούμενος· ἀλλ᾿ ὡς ὑπαρχῶν ἀγαθός, ἐπίστρεψον σῶσόν με, τῆς Κυησάσης σε, εὐπροσδέκτοις, Ἰησοῦ παρακλήσεσι.

Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.

Λαμπτῆρα καὶ Διδάσκαλον, καὶ Ἱεράρχην μέγιστον, ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, γνωρίζει σε Ἱεράρχα· τὰ τέκνα ταύτης Ὅσιε, καλῶς Πάτερ ἐποίμανας, ἐπὶ νομὴν σωτήριον, Λέων θεόφρον ἅγιε, αἱρετικοὺς ἐκδίωξας, καθάπερ θῆρας ἀγρίους.

Θεοτοκίον.

Κατάνης ὁ πολύφωτος, ἀστὴρ καὶ διαυγέστατος, τερατουργὸς Ἱεράρχης, Λέων ὁ μύστης Τριάδος, κυρίως Θεοτόκον σε, Ἁγνὴ τρανῶς ἐκήρυξε, νῷ καὶ ψυχῇ καὶ σώματι· ἣν καὶ ἡμεῖς ἀνυμνοῦμεν, σαφῶς Θεοῦ ὡς Μητέρα.

Ἐν τοῖς Αἴνοις. Ἦχος α´. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

Τῆς Ἐκκλησίας προστάτην καὶ Ἀρχιθύτην Χριστοῦ, τὸν πρόεδρον Κατάνης, καὶ τὸ καύχημα πάσης, τῆς ὁμωνύμου Κώμης πανευλαβῶς, ἐγκωμιάζοντες εἴπωμεν, τοὺς τὴν σὴν μνήμην τελοῦντας σῷζε ἀεί, ἐκ κινδύνων καὶ τῶν θλίψεων.

Ὁ τῶν ἀγρίων θηρίων διασπασάμενος, τὴν αἵρεσιν ὡς λέων, διειργάσω ἀξίως, τῆς κλήσεως ἣν ἔσχες Λέων Σοφέ, τερατουργήματα ἄριστα, τῷ Θεῷ ἐκδουλεύσας εἰλικρινῶς, διὸ πάντες σὲ γεραίρομεν.

Δεῦτε προθύμως τῷ θείῳ περιπτυσσώμεθα, τεμένει Ἱεράρχου, Λέοντος τοῦ ἐνδόξου, ὡς οὗτος καὶ τοὺς πάλαι αἱρετικούς, ἀπετέφρωσεν ἅπαντας, τὰ νῦν καὶ ἡμᾶς σώσει ἐκ πειρασμῶν, ὡς πρεσβευτὴς τῷ Θεῷ κραταιός.

Τὸν καθαιρέτην τῆς πλάνης καὶ τῶν πιστῶν ὁδηγόν, Λέοντα τὸν γενναῖον, τὸν ὀλέσαντα πᾶσαν, τὴν ἐν γοητείαις ἀπάτην φαιδρῶς, εὐφημήσωμεν λέγοντες· ὡς Ἠλιόδωρον τότε οὕτω καὶ νῦν, τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν κατάβαλε.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ´.

Ἐπὶ γῆς μὲν διὰ τῶν λεοντιαίων ἔργων σου θαυμαζόμενος, ἐν οὐρανῷ δέ, τῷ θείῳ θρόνῳ παριστάμενος σὺν τοῖς ὁμοσκήνοις Ἱεράρχαις συναγάλλῃ· ἁγιώτατε Λέων. Μὴ παύσῃ οὖν πρεσβεύων ἀπαύστως, ὡς ἔχων παῤῥησίαν πρὸς Κύριον, τοῦ λυτρωθῆναι κινδύνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ἐγὼ Παρθένε ἁγία Θεοτόκε, τῇ σκέπῃ σου προστρέχω· οἶδα ὅτι τεύξομαι τῆς σωτηρίας· δύνασαι καὶ Ἁγνὴ βοηθῆσαί μοι.

Δοξολογία, μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΝ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ᾨδὴ γ´ καὶ ς´.

Ἀπόστολος. Πρὸς Ἑβραίους: Ἀδελφοί, τοιοῦτος ἡμῖν ἔπρεπεν Ἀρχιερεύς...

Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην: Εἶπεν ὁ Κύριος, ἐγὼ εἰμὶ ἡ θύρα...

Κοινωνικόν: Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον...

Μεγαλυνάρια.

Χαίροις ὁ Κατάνης θεῖος Ποιμήν, χαίροις ἀντιθέων ὁ διώκτης καὶ ὀλετήρ, χαίροις τῆς ὁμωνύμου, Κώμης τὸ μέγα κλέος, κρηπὶς Πατέρων χαίροις, Λέων μακάριε.

Ἕτερον.

Μάγον Ἠλιοδῶρον πονηρόν, κατέκαυσας Πάτερ τῇ δυνάμει τῇ τοῦ Θεοῦ, Λέων Ἱεράρχα, πανθαύμαστε τὸ κλέος, Κατάνης καὶ τῶν πάντων, πιστῶν ἑδραίωμα.

Ἐγκώμια ψαλλόμενα ἐν τῇ Λιτανεία τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Λέοντος Ἐπισκόπου Κατάνης.

Ἦχος πλ. α´. πρὸς τό, Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, τὸν θεῖον Ἱεράρχην.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, σὲ μακαριοῦμεν, τὸν Λέοντα τὸν μέγαν.

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομεν σέ, Κατάνης τὸν Ποιμένα.

Ὤφθης ἐκ κοιλίας, μητρός σου Ἱεράρχα, τοῦ Πνεύματος δοχεῖον.

Βάθρον ἀνεδείχθης, τῆς Ἱεραρχίας, καὶ κλέος τῶν Ὁσίων.

Θεῖος Ἱεράρχης, καὶ μέγας ἀντιλήπτωρ, ἐδείχθης τῆς Κατάνης.

Ἔφθασας τῶν Ἀγγέλων, τὰ τάγματα παμμάκαρ, ὡς ἄσαρκος βιώσας.

Γῆ σὲ οὐ κατέχει, ἀλλὰ πόλος Μύστα, καὶ θεῖε Ἱεράρχα.

Θυμῷ ἀπηλέγξω, τὸν Μάγον Λέων Πάτερ, φλογὶ κατατεφρώσας.

Νέμεις τὰς ἰάσεις, παντοδαπέσι νόσοις, Λέων Χριστοῦ θεράπον.

Ξένως ὑπουργοῦσι, σοὶ Ἀγγέλων δῆμοι, ἐν ἕδραις οὐρανίαις.

Πῶς σὲ ἀνυμνήσω, ὦ Λέων κατ’ ἀξίαν, ὃν Ἄγγελοι ὑμνοῦσι;

Ῥήσεις σοῦ αἱ θεῖαι, τὰς τοῦ Ἠλιοδώρου, ἥμβλυναν φληναφίας.

Λέων ἀνεφάνης, καὶ ὄνομα καὶ πρᾶγμα, κατὰ τῶν κακοδόξων.

Λύμης τῶν κακοδόξων, ὦ Λέων θεοκήρυξ, ἐρύσω τὴν σὴν ποίμνην.

Ὡς πάλαι καὶ νῦν Πάτερ, ἐκ ταύτης ταῖς εὐχαῖς σου, λύτρωσαι τὴν σὴν Πόλιν.

Καὶ τὴν ὁμώνυμόν σου, Κώμην ἐκ πάσης βλάβης, λύτρωσαι Ἱεράρχα.

Σῶμά σου, κατέχει, ὡς θησαυρὸν καὶ πλοῦτον, ἡ Καταναίων Πόλις.

Ἡμεῖς δὲ τὸν Ναόν σου, καὶ τὴν σεπτὴν Εἰκόνα, ἄμισθον ἰατρεῖον.

Ὑπὸ τῶν πολλῶν μου, ἁμαρτιῶν προστρέχω, σῇ σκέπῃ Λέων μάκαρ.

Φίλος ὢν Κυρίου, τὴν ἡμετέραν Κώμην, φυλάττεις ἐκ κινδύνων.

Χάριν σοι Τρισμάκαρ, οἱ διά σου σωθέντες νέμομεν κατὰ χρέος.

Ψάλλομεν προθύμως, τὰς εὐχαριστηρίους, ᾠδάς σοι ἱεράρχα.

Δέχου τὰς δεήσεις, τῶν σὲ ὑμνούντων Μάκαρ, θεράπων τοῦ Κυρίου.

Καὶ ζῶν καὶ μετὰ πότμον, μεγάλως ἐδοξάσθης, ἐν θαύμασι τρισμάκαρ.

Ὤφθης θερμὸς ῥύστης, ἡμῶν ἐκ πάσης βλάβης, ψυχῶν τε καὶ σωμάτων.

Τὸν γόνον τῆς Ῥαβέννης, καὶ κλέος τῆς Κατάνης, ὑμνήσωμεν συμφώνως.

Ὡς χήρα σοι προσάγω, λεπτὰ τὰ δύο ὕμνον, τοῦτόν μοι ὦ Παμμάκαρ.

Δόξα.

Τρισήλιε Θεέ μου, διὰ τοῦ Ἱεράρχου, δὸς μοι πταισμάτων λύσιν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μήτηρ Θεοτόκε, τοῦ Λέοντος ἐν μνήμῃ, μεσίτρια γενοῦ μοι.

Καὶ πάλιν τὸ πρῶτον:

Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, τὸν θεῖον Ἱεράρχην.

ΤΕΛΟΣ

Τῇ λα΄ Μαΐου, τῷ ᾳωξθ΄ ὑπὸ Διονυσίου Ἱερέως Θεοδόση.

Σημ.: Ἡ Ἀκολουθία τελεῖται ἀπαραλλάκτως ὡς γέγραπται, ἔν τε τῷ ἑσπερινῷ, ὄρθρῳ καὶ Λειτουργίᾳ, ὅτε τύχῃ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου ἐκτὸς τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστής. Εἰ δὲ τύχῃ ἐν τῇ ἁγίᾳ Τεσσαρακοστῇ, βλέπε Τυπικὸν τῇ κδ΄ τοῦ αὐτοῦ Φεβρουαρίου, ἐν εὑρέσει τῆς τιμίας Κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου καὶ ποίησον ὡς ἐκεῖ διατάττει.

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΜΑΜΑΛΟΥΓΚΟΣ www.nektarios.gr

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΓΛΥΚΑΔΟΣ ΠΑΤΡΩΝ (Παρεκκλήσιον Ενορίας Εγλυκάδος)

2012-02-11T18:40:00.001+02:00

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΛΑΙΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

2012-02-11T10:35:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1. ΤΡΥΦΩΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ ΒΙΟΣ

2012-02-05T12:16:00.001+02:00

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1.

ΤΡΥΦΩΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΑΡΓΥΡΟΥ

ΒΙΟΣ

(Διασκευασμένος υπό του διαχειριστού του Ιστολογίου, από το Νέο Εκλόγιον, Συμεών Μεταφραστού)

Α) Η αρχή της πορείας του.

Μετά την ένσαρκη παρουσία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τα Άγια Πάθη Του, την Ανάστασή Του, την Ανάληψή Του και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, άρχισε να κηρύττεται σε όλη την γη το Ιερό Ευαγγέλιο. Το σκότος της αγνωσίας έφευγε, και ερχόταν λαμπρό το φως της ευσεβείας. Με την βοήθεια του Θεού, οι Άγιοι Απόστολοι, ως αστραπές διέδραμαν σε όλη την οικουμένη, ο καθένας στο έθνος που του είχε κληρωθεί, ευαγγελιζόμενοι πανταχού το σωτήριο κήρυγμα. Και αύξανε η πίστη, και προόδευε θαυμασιώτατα, χάρη και στους Άγιους Μάρτυρες, καθώς πολλοί έχυσαν το αίμα τους για το όνομα του Χριστού και κατεφρόνησαν την πρόσκαιρη αυτή ζωή, προκειμένου να απολαύσουν την αιώνια.

Ένας από αυτούς είναι και ο ένδοξος Τρύφων. Το όνομά του προέρχεται από την λέξη τρυφή, που σημαίνει απόλαυση, ηδονή και μεταφορικά δυνάμεθα να πούμε ότι σημαίνει την απόλαυση της Βασιλείας των Ουρανών, την οποία ελπίζουμε να έχουμε όλοι. Γεννήθηκε λοιπόν ο Άγιος σε ένα χωριό στην Απάμεια[1] της Φρυγίας[2], την Λάμψακο[3], από γονείς ευσεβείς. Και από μικρός, ήταν τόσο ενάρετος και πιστός, ώστε κατοικούσε πλουσίως στην ψυχή του η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, και γιάτρευε κάθε ασθένεια. Κυρίως δε, είχε μεγάλη εξουσία κατά των δαιμόνων, οι οποίοι, και μόνο που άκουγαν το όνομά του, έφευγαν κατευθείαν από τους πάσχοντες. Αλλά, προς πίστωση αυτών, ας αναφέρουμε ένα εκ των πολλών θαυμάτων του Αγίου, ώστε από την άκρη να γνωρισθεί όλο το ύφασμα.

Β) Μέγα θαύμα

Στην Ρώμη, κάποτε βασίλευε ο Γορδιανός[4], ο οποίος, αν και ειδωλολάτρης, δεν ήταν τόσο σκληρός όσο οι προκάτοχοί του και δεν δίωκε τους χριστιανούς. Αυτός λοιπόν, είχε μία και μοναδική κόρη, πάγκαλλη, μορφωμένη και συνετή. Και καθώς πολλοί άρχοντες ήθελαν να την παντρευτούν, ο πατέρας της την έκλεισε σπίτι, ώστε να μην την βλέπουν οι άνθρωποι. Όμως, κατά παραχώρηση Θεού, προκειμένου να γίνει και στην Ρώμη γνωστός ο Άγιος Τρύφων και να δοξαστεί ο Δεσπότης Χριστός, το κορίτσι δαιμονίσθηκε. Και εισελθών εις αυτήν ο μισάνθρωπος, την βασάνιζε πολύ, και προσπάθησε πολλές φορές να την θανατώσει, ρίχνοντάς την είτε σε φωτιά, είτε σε νερό. Οι δε γονείς της ήσαν τόσο λυπημένοι βλέποντάς την έτσι και μη δυνάμενοι να την θεραπεύσουν αν και είχαν δοκιμάσει κάθε μέθοδο, ιατρική και μή, που προτιμούσαν να πεθάνει παρά να βασανίζεται.

Αλλά ο δαίμονας φώναζε:

-Αν δεν έρθει ο Τρύφων, δεν βγαίνω. Μόνο αυτός έχει την δύναμη να με διώξει από την κατοικία αυτή.

Τότε, ο βασιλιάς, έστειλε ανθρώπους να ερευνήσουν επιμελώς σε κάθε χώρα και πόλη, τάσσοντας αναρίθμητο χρυσάφι και άλλα βασιλικά δώρα σε όποιον καταφέρει να βρει και να φέρει τον ποθούμενον. Κάποιοι λοιπόν από αυτούς, έφθασαν στην Λάμψακο και βρήκαν τον δεκαεπτάχρονο τότε Τρύφωνα να βόσκει χήνες. Αυτός, βλέποντάς τους, και γνωρίζοντας εξ Αγίου Πνεύματος όλη την υπόθεση, τους είπε:

-Εγώ είμαι ο Τρύφων που γυρεύετε.

Παίρνοντες τότε αυτοί τον Άγιο αγαλλώμενοι, τον πήγαν στον έπαρχο Πομπιανό, τον έβαλαν πάνω σε βασιλικό άλογο και με τιμές τον οδήγησαν στην Ρώμη.

Τρεις μέρες προτού φθάσει στην πόλη, ο δαίμονας γνώρισε ότι έρχεται, και βασάνιζε την κοπέλα ακόμα χειρότερα. Και φώναζε οδυρόμενος:

-Αλλοίμονό μου, έρχεται σε τρεις μέρες ο Τρύφων που έχει την εξουσία κατεπάνω μου. Ω, δυστυχία μου, δεν μ’ αφήνει πλέον να κατοικώ εδώ, αλλά με διώχνει.

Και λέγοντας αυτά, βασάνισε όσο μπορούσε την κοπέλα και έφυγε από αυτήν, καθώς δεν μπορούσε ούτε καν να δει το πρόσωπο του Αγίου.

Και όταν έφθασε στην Ρώμη ο Άγιος, ο βασιλιάς τον δέχτηκε ασμένως και με τιμές, ως θεραπευτή της κόρης του. για να βεβαιωθεί όμως καλύτερα, παρεκάλεσε τον Άγιο να του δείξει οφθαλμοφανώς τον δαίμονα και να τον ρωτήσει γιατί έπραξε με αυτόν τρόπο στην κόρη του. Ο δε Άγιος, νήστευσε 6 μέρες και προσευχόταν στον Θεό, ώσπου την εβδόμη, κατά τα μεσάνυχτα, είδε μία θαυμάσια οπτασία και τον Θεό να του δίνει ακόμα μεγαλύτερη εξουσία πάνω στους δαίμονες.

Και το πρωί μαζεύτηκαν όλοι οι πολίτες μαζί με τον βασιλιά και την αυλή του. Ο δε Τρύφων, έμπλεως γενόμενος Πνεύματος Αγίου, ως να τον έβλεπε με τα μάτια της ψυχής, κάλεσε τον δαίμονα λέγοντάς του:

-Εις το όνομα του Ιησού Χριστού, σε προστάσω να φανείς εδώ, έμπροσθέν μου, για να δουν όλοι την ασχημοσύνη σου.

Τότε, αμέσως, φάνηκε ένας σκύλος μαύρος και άσχημος, τα μάτια του ήσαν σαν πύρινες φλόγες και ήταν σκυμμένος. Του λέει ο Άγιος:

-Πες μας καταραμένε, ποιός σε πρόσταξε να μολύνεις αυτή την κοπέλα; Και πώς τολμάς και δύνασαι άτιμε, να ατιμάζεις το τίμιο πλάσμα του Θεού, και να βασανίζεις τους ανθρώπους;

Και ο δαίμονας, σαν να ήταν βέλη τα λόγια του Τρύφωνα και να τον πλήγωσαν, του απάντησε:

-Ο πατέρας μου, ο οποίος είναι αίτιος πάντων των κακών, ο σατανάς, με έστειλε να την βασανίσω.

-Και ποιά εξουσία έχετε εσείς πάνω στα πλάσματα του Θεού; Τον ξαναρωτάει ο μακάριος.

Τότε, ο σκύλος εκείνος, αν και εκ φύσεως φιλοψευδής, όμως, βιαζόμενος από την θεία δύναμη, δεν μπορούσε να κρυφτεί και απαντάει:

-Εμείς, δεν έχουμε καμία εξουσία να τυραννάμε τους χριστιανούς, όπου πιστεύουν στον Παντοκράτορα Θεό και στον Χριστό και Υιό του. Σε Αυτόν, που κήρυξαν σε αυτή την πόλη οι Απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Από αυτούς, φεύγουμε μακριά. Σε όσους όμως αγαπούν τα έργα μας, σε αυτούς έχουμε την εξουσία να τους βασανίζουμε. Δηλαδή, τους ειδωλολάτρες, τους βλασφημούντες, τους μοιχούς, τους φονιάδες, τους εγωϊστές και άλλους με παρόμοια έργα. Με τα οποία έργα, χωρίζονται από τον Θεό, αλλοτριώνονται και με αυτόν τον τρόπο έρχονται σε μας με την δική τους προαίρεση. Αυτούς μόνο πειράζουμε, επειδή πράττουν όσα μας αρέσουν, καταφρονούντες τα θεία προστάγματα.

Αυτά ακούγοντας οι προεστώτες θαύμασαν, αλλά και φοβηθήκαν. Και πολλοί από εκείνους και τον λαό, πίστευσαν στον Θεό. Οι δε πιστοί, στερεώθηκαν στην πίστη τους. Και ο δαίμονας, επιτιμηθείς υπό του Αγίου, έγινε άφαντος. Ο βασιλιάς, θαυμάσας τον Τρύφωνα, τον τίμησε περισσώς ως έπρεπε και του χάρισε πλούσια δώρα. Έπειτα, διέταξε τον έπαρχο Πομπιανό και έτερους άρχοντες να τον συνοδεύσουν πίσω στην πατρίδα του. Και στον δρόμο, ο μακάριος, διαμοίραζε όλα τα δώρα του βασιλιά στους πτωχούς. Φθάνοντας δε στον τόπο του, ζούσε όπως και πριν, θεραπεύοντας τους ασθενείς και οδηγώντας τους πλανεμένους στην οδό της αλήθειας.

Γ) Το μαρτύριό του.

Μετά τον θάνατο του Γορδιανού, βασίλευσε ο συνετός Φίλιππος[5], για λίγο όμως καιρό, καθώς σκοτώθηκε πολεμώντας τους Τρωγλοδύτες. Και τον διαδέχθηκε ο δυσσεβής και άδικος Δέκιος[6], άνθρωπος ωμός και άσπλαγχνος, ευφραινόμενος με φονικά και αίματα, έχοντας πολλή αγάπη στα είδωλα και μίσος αμέτρητο κατά των χριστιανών. Αυτός, περισσότερο κοιτούσε να διώκει τους πιστούς, βασανίζοντας τους πάνω σε τροχούς με σιδερένια νύχια, ξίφη και άλλα παρόμοια, παρά να πολεμάει τους εχθρούς του κράτους. Και δυστυχώς, πολλοί χριστιανοί, μη αντέχοντας να υποφέρουν τα βασανιστήρια, προσκυνούσαν (φευ!) –οι υποτιθέμενοι λογικοί- τα άλογα και αναίσθητα είδωλα. Οι δε στέρεοι εις την πίστη τους, έμειναν αήττητοι έως τέλους και απαρασάλευτοι, φυλάσσοντας την πίστη και υπομένοντες ανδρείως όλα τα φρικτά βασανιστήρια, και θυσιάζοντας την πρόσκαιρη ζωή, απήλθαν προς την Αιώνια.

Τούτων τελουμένων, και του διωγμού πληθυνομένου, κάποιοι μισόχριστοι ανέφεραν στον έπαρχο της Ανατολής Ακυλίνο, πως:

-Κάποιος άνθρωπος από την Απάμεια, μορφωμένος, ιατρός στο επάγγελμα, καταφρονεί τους βασιλείς, εμπαίζει τους μεγάλους θεούς και προσκυνάει τον Χριστό, Τον Οποίον ομολογεί ως μοναδικό Θεό. Και εξαιτίας αυτού του ανθρώπου, πολλοί απατήθηκαν και αλλαξοπίστησαν.

Τότε, αμέσως, ο Ακυλίνος, διέταξε τους άρχοντες της περιοχής εκείνης να τον βρουν και να του τον στείλουν.

Ακούγοντας δε ο Άγιος ότι τον ψάχνουν, δεν έτρεξε να κρυφτεί στα δάση και στις σπηλιές, αλλά, οπλισμένος με τις προσευχές προς τον Κύριο, παρουσιάστηκε χαρούμενος στους διώκτες του, οι οποίοι τον οδήγησαν στον έπαρχο, στην έδρα του την Νίκαια[7]. Ο δε έπαρχος, τον ρώτησε να του πει τό όνομά του, την πατρίδα του, την τύχη του και ποιους θεούς σέβεται. Και απάντησε ο Άγιος:

-Ονομάζομαι Τρύφων και είμαι από την Λάμψακο. Είμαι χριστιανός, και εμείς οι χριστιανοί δεν πιστεύουμε στην τύχη, αλλά πως όλα έγιναν από τον παντοδύναμο Θεό, ο οποίος κυβερνά όλο τον κόσμο με την σοφία Του. Είμαι ελεύθερος πολίτης, δούλος κανενός ανθρώπου, και μόνο στον Ιησού Χριστό πιστεύω. Αυτός είναι ο στέφανός μου, η δόξα μου, το καύχημά μου.

Του λέει ο έπαρχος:

-Ο βασιλιάς διέταξε, πως όποιος δεν σέβεται τους θεούς μας, να θανατώνεται βιαίως. Για αυτό, υπάκουσε σε μένα και άφησε την πλάνη σου, ώστε να μην σε βασανίσω φρικτά.

Και ο Άγιος απάντησε:

-Μακάρι να με αξίωνε ο Θεός να θυσιαστώ για την αγάπη Του και να λάβω επώδυνο θάνατο.

Και με κολακευτικά λόγια ο τύραννος:

-Παρακαλώ σε Τρύφωνα, θυσίασε στους θεούς. Βλέπω ότι είσαι έξυπνος και συνετός και δεν θέλω να πεθάνεις μάταια.

Αλλά, δεν πιάστηκε στην παγίδα ο Άγιος:

-Μα τότε μόνο θα είμαι έξυπνος και συνετός, όταν φυλάξω τελείως την ομολογία μου προς τον Δεσπότη Χριστό, και γίνω θυσία άμωμη για Αυτόν, όπως ο ίδιος έπαθε για μένα

Και αντί, για κολακείες, τώρα ο έπαρχος τον φοβερίζει πως θα τον βασανίσει σκληρά αν δεν αλλάξει γνώμη.

Και ο Άγιος αμετακίνητος:

-Εσύ με φοβερίζεις με φωτιά που σβήνει γρήγορα. Όμως εγώ φοβάμαι την άσβεστη φωτιά της κόλασης, στην οποία και θα καίγεσαι αιώνια, γιατί προσκυνάς αναίσθητα ξόανα και όχι τον αληθινό Θεό. Μην χάνεις άσκοπα τον καιρό σου, απειλώντας με και κάνε ό,τι θέλεις. Δεν αρνούμαι τον αληθινό Θεό, όσο και αν με βασανίσεις.

Τότε, ο τύραννος διέταξε να τον κρεμάσουν σε ένα ξύλο, να τον γυμνώσουν και να τον σπαθίζουν. Ο δε Άγιος, όταν το άκουσε, από μοναχός του γδύθηκε προκειμένου να δείξει το απαρασάλευτο της γνώμης του. Και επί τρεις ώρες τον σπαθίζανε, χωρίς να φωνάξει ούτε μία φορά. Και ύστερα του λέει ο έπαρχος:

-Μετανόησε Τρύφωνα, μην είσαι τόσο υπερήφανος και προσκύνησε τους θεούς. Γιατί, όποιος εναντιώνεται στα βασιλικά προστάγματα, αυτός λαμβάνει θάνατο επώδυνο.

-Ναι, του λέει ο Άγιος, αλλά όποιος δεν φυλάξει το σωτήριο θέλημα του Θεού, μέλλει να πεθάνει αιώνια. Γιατί, αυτός είναι Βασιλιάς ουράνιος και μοναδικός, και όποιος Τον αρνηθεί, χάνει την αθάνατη Ζωή.

-Μα τι λες Τρύφωνα, τον διακόπτει θυμωμένα ο άρχοντας. Δεν υπάρχει άλλος ουράνιος βασιλιάς, παρά μόνο ο Δίας, ο γιος του Κρόνου και της Ρέας. Αυτός είναι πατέρας θεών και ανθρώπων και όποιος τον απειθήσει δεν θα ζήσει άλλο.

Και ο Μάρτυρας, στέρεος και αποφασιστικός, και με γνώση της πλάνης της ειδωλολατρίας, του λέει:

-Έπαρχε, όσοι πιστεύουν τον Δία ως θεό, είναι όμοιοί του. Γιατί, αυτός, όπως γράφουν τα ίδια τα βιβλία σας, δεν άφησε κακία για κακία και αμαρτία για αμαρτία που να μην έχει κάνει. Δεν υπάρχει, αλλά για να νομιμοποιήσετε τις αισχρές πράξεις και να τις κάνετε αδιακρίτως, τον κάνατε θεό. Σέβεστε ύλη κωφή και άψυχη, καταφρονώντας τον μόνο αληθινό και ζωντανό Θεό. Αυτός, βλέποντας πως ο διάβολος πλάνεψε τον άνθρωπο και τον έδιωξε από τον Παράδεισο, καταδέχθηκε να γίνει άνθρωπος, να σταυρωθεί, να ταφεί, και τέλος να αναστηθεί, ώστε να πιστέψει σε Αυτόν ο κόσμος και να επανέλθει στον Παράδεισο. Και θα ξανάρθε μετά δόξης να κρίνει τον κόσμο. Αυτός είναι Θεός θεών, Βασιλιάς βασιλέων, Κριτής δίκαιος ζωντανών και νεκρών.

Θύμωσε ο τύραννος ακούγοντας αυτά και διέταξε να τον κατεβάσουν από το ξύλο που τον είχαν και δεμένος να τον ακολουθήσει στο κυνήγι. Και περπατούσε ο Άγιος ξυπόλυτος, και οι ήδη καταξεσχισμένες πατούσες του από τους σπαθισμούς, ξεσχίζονται περισσότερο από τα ξύλα, τις πέτρες και τα αγκάθια. Και κρύωνε πολύ –χειμώνας καιρός άλλωστε- και τον ποδοπατούσαν τα άλογα. Και πονούσε πολύ, και έπεφταν κομμάτια από τις σάρκες του στον δρόμο. Όμως, τα υπέμεινε όλα αυτά προς δόξα Θεού και έψελνε: Κύριε, κατάρτισε τα διαβήματά μου... κ.τ.λ. Άλλοτε πάλι, μιμούμενος πρωτίστως τον Δεσπότη Χριστό και έπειτα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, έλεγε: Κύριε, συγχώρεσέ τους αυτό το αμάρτημα.

Το βράδυ, όταν ο Ακυλίνος επέστρεψε από το κυνήγι του, ρωτάει τον Άγιο:

-Σωφρονίσθηκες τώρα άθλιε, και θα προσκυνήσεις τους θεούς; Ή επιμένεις στην προηγούμενη γνώμη σου.

Και ο Μάρτυρας:

-Είσαι γεμάτος εμμονή και αγνωσία ανόητε. Για αυτό δεν θέλεις να καταλάβεις τον αληθινό Θεό. Εγώ, επειδή γνωρίζω, διατηρώ την αλήθεια.

Τότε, ο άρχοντας, μή έχοντας τι να του απαντήσει, πρόσταξε και τον φυλάκισαν. Μετά από κάποιες μέρες τον ξαναρωτάει τα ίδια και ο Άγιος θαρραλέως του απαντάει:

-Ο Κύριός μου και Θεός μου Ιησούς Χριστός, τον οποίο λατρεύω ελεύθερα και χωρίς απειλές, με νουθέτησε να φυλάξω την ομολογία αμετάθετη. Αυτόν μόνο γνωρίζω ως Βασιλιά και πραγματικό Θεό. Την ταλαιπωρία που υφίσταμαι από σένα και τον βασιλιά σου καταφρονώ, και τους θεούς ας μυκτηρίζω ως άξιους γέλωτος.

Ακούγοντας αυτά, οργίσθηκε ο θεόργιστος άρχων και πρόσταξε να καρφώσουν στα πόδια του Αγίου καρφιά και άλλα σίδερα. Και πονούσε ο Τρύφων, και ο πόνος ήταν ανυπόφορος, και έτρεχαν στην γη τα αίματα. Αλλά ή πίστη του για τον Χριστό, και η χάρη του Αγίου Πνεύματος, τον έκανε να αψηφά τον πόνο και να νομίζει τις αλγεινές νιφάδες των βασανιστηρίων, ως δροσερούς ψεκασμούς και αναψυχή της ψυχής του. Θαυμάζοντας δε και ο τύραννος την καρτερία του, του έλεγε:

-Έως πότε δεν θα αισθάνεσαι Τρύφωνα την δριμύτητα των βασανιστηρίων:

Και ο Άγιος:

-Έως πότε εσύ δεν θα καταλαβαίνεις ότι η δύναμη του Χριστού που κατοικεί σε μένα είναι ανίκητη;

Και τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν σφοδρότερα. Τον πριαγκώνισαν, τον έδερναν με ραβδιά και τον κατέκαιαν με αναμμένες λαμπάδες. Τούτων γενόμενων, καθώς τον βασάνιζαν οι δήμιοι με πολλή σφοδρότητα και ασπλαγχνία, φάνηκε στον Άγιο μια θεία οπτασία και Άγγελος του έδινε ένα στεφάνι με λίθους πολύτιμους. Οι μεν στρατιώτες έντρομοι έπεσαν στην γη. Ο δε Άγιος γέμισε με θάρρος και αγαλλίαση και δόξαζε τον Κύριο λέγοντας:

-Σε ευχαριστώ Θεέ μου, που δεν με εγκατέλειψες στα χέρια των εχθρών, αλλά με σκέπασες και με βοήθησες. Και τώρα, Σε παρακαλώ, να είσαι δίπλα μου μέχρι τέλους, να με δυναμώσεις να περατώσω καλώς τον αγώνα της ομολογίας και να αξιωθώ να λάβω το στεφάνι της δικαιοσύνης και να είμαι μαζί με αυτούς που Σε αγάπησαν. Καθώς Εσύ είσαι ο μόνος δεσοξασμένος εις τους αιώνες. Αμήν.

Αλλά ο τύραννος, αμετανόητος, είτε προσπαθούσε με κολακείες και απειλές να τον μεταστρέψει, είτε με βάσανα επί βασάνων. Και βλέποντας το αμετάθετο της γνώμης του Μάρτυρα και το μάταιο της προσπάθειάς του –καθώς ήταν να πολεμάει το ζαρκάδι με το λιοντάρι- αποφάσισε να τον αποκεφαλίσει. Και τον πήγαν οι δήμιο στον ορισμένο τόπο έξω της πόλης. Και εκεί ο Άγιος, στρεφόμενος στην Ανατολή και υψώνοντας τα μάτια και τα χέρια του προς τον ουρανό, προσευχήθηκε ούτως:

-Δέσποτα Κύριε, Θεέ θεών, Βασιλιά βασιλέων, Άγιε Αγίων, Σε ευχαριστώ που με αξίωσες καλώς να τελειώσω αυτόν αγώνα. Και Σε παρακαλώ, ας μην τολμήσει ο πονηρός και πάρει την ψυχή μου· αλλά ας την πάρουν Άγιοι Άγγελοι, να την φέρουν μπροστά στον θρόνο Σου. Και όσοι δούλοι Σου με θυμούνται και με γιορτάζουν, να τους δίνεις άφθονες ευεργεσίες και ό,τι ποθούν προς σωτηρία της ψυχής τους. Ότι Εσύ είσαι μόνος αγαθός, και παροχεύς των αγαθών και δοτήρας πλουσιότατος.

Και λέγοντας αυτά ο Μάρτυρας, παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό, προτού τον αποκεφαλίσει ο δήμιος κατά θεία βούληση. Και οι πιστοί της Νίκαιας πήγαν και τύλιξαν ευλαβικά το μαρτυρικό λείψανό του με καθαρό σεντόνι. Και θέλανε να τον κηδέψουν κάπου εκεί κοντά για να τον έχουν ως θησαυρό πολύτιμο. Όμως ο Άγιος φανερώθηκε στον ύπνο τους και τους πρόσταξε να τον πάνε στο χωριό του, στην Λάμψακο. Και έτσι έγινε, και ο τάφος του έγινε πηγή θεραπειών και πολλών θαυμάτων, εις δόξα Πατρός, Υιού, και Αγίου Πνεύματος. Αμήν.

[1] Απάμεια: Σημαντική πόλη επί ρωμαιοκρατίας στην Φρυγία.

[2] Φρυγία: Περιοχή στην βορειοδυτική Μικρά Ασία.

[3] Λάμψακος: πόλη κοντά στην Απάμεια της Φρυγίας.

[4] Γορδιανός ο Γ΄: Ρωμαίος Αυτοκράτορας κατά τα έτη 225-244 μ.Χ.

[5] Φίλιππος ο Άραψ: Μάρκος Ιούλιος Φίλιππος, Ρωμαίος αυτοκράτορας, κατά τα έτη 244-249 μ.Χ.

[6] Δέκιος: Γάϊος Μέσσιος Κουΐντος Δέκιος Βαλεριανός Τραϊανός, Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά τα έτη 249-251 μ.Χ.

[7] Νίκαια: πόλη στην βορειοδυτική Μικρά Ασία.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΚΑΤΩ ΚΑΣΤΡΙΤΣΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

2012-02-04T10:52:00.002+02:00

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

2012-02-02T12:10:00.002+02:00

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 23. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΟΛΥΜΠΟΥ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΒΙΟΥ ΤΟΥ

2012-01-22T18:11:00.002+02:00

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 23.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΟΛΥΜΠΟΥ

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΒΙΟΥ ΤΟΥ

Α) Η σωτηρία του Λογγίνου.

Ο Όσιος Διονύσιος (+1451) ησύχαζε κάποτε στο σπήλαιο του Αγίου Λαζάρου, παρακάτω από την Μονή που ίδρυσε στον Όλυμπο.

Μια νύχτα όμως σηκώθηκε και πήγε στην Μονή. Χτύπησε δυνατά την πόρτα και είπε στους πατέρες, που του άνοιξαν:

Συγκεντρωθείτε να κάνουμε προσευχή για τον αδελφό Λογγίνο. Η ζωή του διατρέχει μεγάλο κίνδυνο.

Εκείνη την νύχτα είχαν στείλει τον μοναχό Λογγίνο να βοσκήσει τις αγελάδες της Μονής. Όταν ξημέρωσε και ήρθε στο Μοναστήρι, διηγήθηκε ότι αντιμετώπισε φοβερό κίνδυνο· επιτέθηκαν κακοποιοί εναντίον του και αφού έκλεψαν τα πράγματά του και το άλογο του, γύμνωσαν τα σπαθιά τους για να τον θανατώσουν. Ξαφνικά όμως παρουσιάσθηκε κάποιος και τους εμπόδισε. Κατατρομαγμένοι εκείνοι έφυγαν και τον άφησαν σώο και αβλαβή. Ο άγνωστος εξαφανίστηκε απότομα, όπως απότομα είχα παρουσιαστεί.

Β) Δύο επισκέπτες στον Όλυμπο.

Ο Όσιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, σαν καθαρό δοχείο του Αγίου Πνεύματος, έλαβε από τον Θεό έκτακτα και υπερφυσικά χαρίσματα. Έγινε σύμφωνα με τον υμνογράφο· γνώστης και προαγγελεύς εσομένων ακριβής, κρήνην βλυστάνουσα ρείθρα ιαματικά, και πολλών πασχόντων υγίασις.

Κάποτε είπε ξαφνικά στους αδελφούς της συνοδείας του:

Να, έρχονται σε μας δύο μοναχοί.

Και σαν ζωγράφος που ήταν πήρε ένα χαρτί και σκιτσάρισε τέλεια τις μορφές τους. Τον έναν τον έκανε με γένεια, ενώ τον άλλο, που ήταν νεώτερος, τον έκανε αγένειο.

Έπειτα από ένα ημερόνυχτο ήρθαν πράγματι δύο μοναχοί. Ο πρώτος με γένεια, λεγόταν Ιάκωβος και έμεινε μέχρι τέλους της ζωής του στο μοναστήρι του Οσίου. Ο άλλος, ο αγένειος, λεγόταν Ηλίας, έγινε ηγούμενος, και ακολούθως επίσκοπος Πλαταμώνα.

Γ) Η χωρική της Ραψάνης.

Η Παρασκευή από το χωριό Ραψάνη παρουσίαζε ένα θλιβερό θέμα. Είχε καμπουριάσει τόσο πολύ, που το κεφάλι της έφθανε στα γόνατα! Υπέφερε έτσι υπερβολικά. Δεν μπορούσε ούτε να καθίσει, ούτε να περπατήσει.

Ο άνδρας της, καταλυπημένος, την έτρεξε σε διάφορους γιατρούς, οι οποίοι όμως δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε.

Κάποτε, οικονόμησε ο πανάγαθος Θεός να επισκεφθεί την Ραψάνη ο Όσιος του Ολύμπου, Διονύσιος.

Ο σύζυγος, μόλις τον είδε, έτρεξε και με δάκρυα τον παρακαλούσε να έρθει στο σπίτι του και να προσευχηθεί για την ταλαίπωρη Παρασκευή. Ο Άγιος ευχαρίστως ήρθε. Προσευχηθήκαμε και έβαλε το δεξί του χέρι πάνω στην άρρωστη. Αμέσως εκείνη σηκώθηκε όρθια! Όλοι οι παριστάμενοι έκθαμβοι και αγαλλόμενοι ευχαρίστησαν, τον Κύριον, τον· θαυμαστὸς ἐν τοῖς Ἁγίους Αὐτοῦ.

Δ) Η περιφρόνηση του σχήματος.

Κάποια γυναίκα είχε ένα μονάκριβο γιό, ο οποίος έγινε μοναχός στην Μονή του Οσίου. Όταν μια μέρα ο μοναχός πήγε σπίτι του να δει την μητέρα του, αυτή γεμάτη θυμό του άρπαξε από το κεφάλι τον σκούφο και τον πέταξε κάτω. Μετά του έβγαλε με βία τα ράσα, τον έντυσε κοσμικά και τον κράτησε σπίτι της.

Έπειτα από λίγες μέρες ήρθε στο χωριό της ο Όσιος. Η μητέρα μόλις το έμαθε έτρεξε να ασπαστεί το χέρι του. Ο Όσιος που την έβλεπε για πρώτη φορά της είπε:

Μη με αγγίζεις εσύ που κατεπάτησες το αγγελικό σχήμα του γιού σου και τον κρατάς μαζί σου στον κόσμο. Αλλοίμονό σου ταλαίπωρη γιατί αυτός θα πεθάνει αύριο και από κακό θάνατο και έτσι θα τιμωρηθείς και εσύ για την αφροσύνη σου.

Πράγματι. Την άλλη μέρα ο γιός της γκρεμίστηκε από ένα ψηλό δένδρο και σκοτώθηκε.

Ε) Ο σωφρονισμός της άφρονης.

Ήταν άνοιξη, όταν ο Όσιος κατέβηκε στην Κατερίνη. Συνάντησε εκεί μια παρέα από νέους και νέες, που τραγουδούσαν άσεμνα, και χειρονομούσαν άπρεπα. Ο Άγιος λυπήθηκε πολύ και απευθυνόμενος κυρίως στις κοπέλες, είπε:

Γιατί, εσείς που είστε κορίτσια, λέτε αυτά τα αισχρά λόγια και προκαλείτε τους νέους στην αμαρτία;

Όλες κοκκίνισαν από ντροπή. Βρέθηκε όμως μία που ξεχώρισε. Ύψωσε με αναίδεια την φωνή της και του αποκρίθηκε:

Τί σε νοιάζει εσένα ψευτοκαλόγερε τί κάνουμε εμείς; Δεν κοιτάς τα δικά σου χάλια;

Ο Άγιος πικράθηκε ακόμα πιο πολύ και με θλίψη απέραντη της είπε:

Ο Θεός κόρη μου που οικονομεί την σωτηρία του καθενός μας και με σκληρούς τρόπους είθε να σε σωφρονίσει, για να γίνεις παράδειγμα και στους άλλους.

Και πράγματι. Η κοπέλα προτού να φθάσει σπίτι της δαιμονίστηκε. Έπεσε κάτω στον δρόμο, άρχισε να κλωτσάει και να βγάζει αφρούς από το στόμα. Οι γονείς της, βλέποντας το παιδί τους έτσι, ζήτησαν να μάθουν τα αίτια. Μια φίλη της τους εξιστόρησε τι είχε συμβεί. Εκείνοι με μεγάλη αγωνία γύρισαν όλη την πόλη αναζητώντας τον Άγιο.

Όταν τον βρήκαν, έπεσαν στα πόδια του και με λυγμούς τον παρακαλούσαν να συγχωρήσει την κόρη τους. Ο ανεξίκακος δούλος του Θεού την συγχώρησε με όλη την καρδιά και την ευλόγησε. Η κοπέλα ησύχασε, ηρέμησε και απαλλάχθηκε από την επήρεια του δαίμονος.

Έκτοτε έζησε με σωφροσύνη και φόβο Θεού και μάλιστα άγαμη.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 29!! ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΟΣΙΟΣ ΣΙΝΑΪΤΗΣ ΕΚ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

2012-01-21T09:48:00.002+02:00

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 29!!

ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΟΣΙΟΣ ΣΙΝΑΪΤΗΣ ΕΚ ΡΕΘΥΜΝΟΥ

(Ὑπὸ Χαραλάμπους Μπούσια)

ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Ἱστῶμεν στίχους δ΄, καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος δ΄. Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν.

Ὡς ἀστὴρ τηλαυγέστατος, θεοφόρε Ἰγνάτιε, διαλάμπεις βίου σου τῇ λαμπρότητι, καὶ μοναστῶν τὰ συστήματα, αὐγάζεις ἀσκήσεως, τῆς ἐνθέου σου φωτί, ἐξαιρέτως δὲ Σίναιον, ὄρος Ὅσιε, σεμνυνόμενον πόνοις σου ἀτρύτοις, δι’ ὧν ἄῤῥητον εἰς ὕψος, ἤρθης Χριστοῦ τελειώσεως.

Ἐλαμφθεὶς θείῳ Πνεύματι, Κρήτης γόνε ὑπέρμαχε, βιοτὴν διήνυσας τὴν ἰσάγγελον, πνευματοφόρε Ἰγνάτιε, εἰς ὄρος δυσπρόσιτον, τοῦ Σιναίου ἀσκητά, ὁλοθύμῳ ἐφέσει σου, καὶ ὁμόζηλος, ἐποφθεὶς καὶ ὁμόσκηνος Ἀγγέλων, τὸ ἀμήχανον τὸ κάλλος, ὁρᾶν Χριστοῦ κατηξίωσαι.

Ὑφηγήτωρ θειότατος, ἀρετῆς ταπεινώσεως, ἀπαθείας νήψεως ἐγρηγόρσεως, καὶ ἀκτησίας Ἰγνάτιε, τρισόλβιε δέδειξαι, ἠξιώθης γὰρ ἰδεῖν, μύρον βλύζοντα Νίκανδρον, εὐπειθέστατον, φοιτήτην σου τὸν θεῖον μετὰ πότμον, πρὸ τοῦ παραδοῦναι Κτίστη, τὴν σὴν ψυχὴν τὴν ὑπέρλευκον.

Τῶν Ὁσίων ἀμάρυγμα, ἀπαθείας θησαύρισμα, αρετῶν ἐνθέων τὸ ἐγκαλλώπισμα, καὶ μονοτρόπων πρὸς θέωσιν, ἀλείπτην θειότατον, μακαρίσωμεν πιστοί, τῆς Ῥεθύμνης τὸ βλάστημα, καὶ κιννάμωμον, εὐωδέστατον ὄρους τοῦ Σιναίου, τὸ εὐφράναν σωφροσύνῃ, χοροὺς ἀζύγων Ἰγνάτιον.

Δόξα. Ἦχος δ΄.

Τῆς ἰσαγγέλου πολιτείας τὸ ὑπόδειγμα, καὶ σκεῦος χωρητικὸν τῆς ἐνεργείας του Ἁγίου Πνεύματος, Ἰγνάτιον τὸν Σιναΐτην, οἱ πιστοὶ μακαρίσωμεν· οὗτος γὰρ πατερικὸν ἐπιδειξάμενος ζῆλον, καὶ τρόποις ἀσκήσεως ποικίλοις, πολλοὺς παιδεύσας πρὸς σωτηρίαν, τῆς χαρᾶς ἠξιώθη ἀπολαῦσαι τῶν Ἀγγελων· αὐτῆς καὶ ημᾶς κοινωνοὺς γενέσθαι, πρεσβεύει τῷ εὐϊλάτῳ Κυρίῳ, τοὺς μελισταγέσιν ἐν ὕμνοις τελοῦντας ἐκθύμως, αὐτοῦ μνήμην τὴν λαμπράν, καὶ πανσεβάσμιον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ἐκ παντοίων κινδύνων, τοὺς δούλους Σου φύλαττε εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα Σὲ δοξάζομεν, τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Εἰς τὸν στίχον. Ἦχος β΄. Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.

Νήψει καὶ προσευχῇ, ἀδιαλείπτῳ Πάτερ, κοσμήσας τὸν σὸν βίον, ἰσαγγελος ὡράθης, ἐν τῷ Σινᾷ Ἰγνάτιε.

Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.

Ἄστρον θεοφεγγές, ἐν Κρήτῃ ανατεῖλαν, καὶ Σίναιον ὡράθης, φώτισον ὄρος Πάτερ, ἀσκήσει σου Ιγνάτιε.

Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Χαίροις πνευματικῶν, Πατέρων κοσμιότης, ἀκρότης ἐγκρατείας, καὶ προσευχῆς ἀόκνου, ἐκπύρσευμα Ἰγνάτιε.

Δόξα. Τριαδικόν.

Ἄκτιστε Παντουργέ, Τριὰς Ὑπεραγία, ἐλέησον Σὴν ποίμνην, λιταῖς τοῦ Ἰγνατίου, τοῦ ἐν Σινᾷ ἐκλάμψαντος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ἄχραντε Μαριάμ, ὡς βάτον ἐν Σιναίῳ, ἣν Μωϋσῆς κατεῖδε, πυρίφλεκτόν Σε πάντες, ἐκθύμως μεγαλύνομεν.

Νῦν Ἀπολύεις. Τρισάγιον. Ἀπολυτίκιον ἐκ τοῦ Μεγαλου Ἑσπερινοῦ, καὶ Ἀπόλυσις.

ΜΕΓΑΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Μετα τὸν Προοιμιακόν, στιχολογοῦμεν τὸ Μακάριος ἀνήρ. Εἰς δὲ τὸ Κύριε ἐκέκραξα, ἱστῶμεν στίχους στ΄, καὶ ψάλλομεν τὰ κάτωθι Στιχηρὰ Προσόμοια. Ἦχος α΄. Τῶν οὐρανίων ταγμάτων.

Ἀσματικῶς συνελθόντες πανηγυρίσωμεν, τὴν σεβασμίαν μνήμην, Ἰγνατίου τοῦ θείου, ἀσκήσει γὰρ ἀόκνῳ καθαγνισθείς, καὶ ἱδρώτων τοῖς χεύμασιν, ὡραϊσθεὶς κατελάμπρυνεν ἀληθῶς, τοῦ Σιναίου ὄρους ἔρημον.

Τὸν Ἀσκητὴν τὸν θεόπνουν καὶ πνευματέμφορον, τὸν ἐν Σιναίῳ ὄρει, ταπεινώσει νηστείᾳ, καὶ κλίσεσι γονάτων τὸν Λυτρωτήν, Ἰησοῦν μεγαλύναντα, ἀνευφημήσωμεν πάντες χρεωστικῶς, θεοφόρητον Ἰγνάτιον.

Ῥεθύμνης βλάστημα θεῖον καὶ Κρήτης καύχημα, τὸν ἐν Σινᾷ συντόνῳ, προσευχῇ καὶ νηστείᾳ, εἰς ὕψος ἐπαρθέντα τῆς ἀρετῆς, εὐσχημόνως Ἰγνάτιον, ὡς ἐγκρατείας καὶ νήψεως ἐραστήν, γεγηθότες ἀνυμνήσωμεν.

Ῥωμαλαιότητι γνώμης Πάτερ Ἰγνάτιε, διήνυσας τὸ σκάμμα, ἀγωγῆς τῆς ἀρίστης, καὶ δόκιμος ἀζύγων χειραγωγός, ἐποφθεὶς πρὸς τελείωσιν, ἴθυνας Νίκανδρον Ὅσιον φοιτητήν, σὸν ὃν Κύριος ἠφθάρτισε.

Τὸν μιμητὴν τῶν Ἀγγέλων καὶ ἰσοστάσιον, αὐτῶν ἐν πόλῳ δόξης, τὸν στεφάνους λαβόντα, ζωῆς τῆς ἀϊδίου ἐκ τῶν χειρῶν, τοῦ Παντάνακτος μέλψωμεν, Ῥεθύμνης βλάστημα θεῖον καὶ τοῦ Σινᾶ, ὄρους καύχημα Ἰγνάτιον.

Τῆς Κρήτης νῆσος ἀγάλλου ἡ τὸν Ἰγνάτιον, ἀνευφημοῦσα πόθῳ, σὸν πανίερον γόνον, καὶ σκίρτα τοῦ Σιναίου ὄρους σεπτόν, ἀσκητὴν θεοδόξαστον, τὸ ἀναδεῖξαν Ἰγνάτιον τὸν στεῤῥῶς, τὸν ἐχθρὸν καταπαλαίσαντα.

Δόξα. Ἦχος πλ. β΄.

Σήμερον ἐπέφανεν, ἡ τοῦ ἐναρέτου πνευματικοῦ Ἰγνατίου μνήμη, τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ λαμπρύνουσα, ὡς Ἄγγελος γὰρ πολιτευσάμενος, ἐν Σινᾷ τῷ θεοβαδίστῳ, Ἀγγέλων χαρᾶς μέτοχος γέγονεν εν πόλῳ. Αὐτῆς καὶ ἡμᾶς νῦν Χριστῷ πρεσβεύει ἀξιῶσαι, τοὺς εὐλαβῶς ἐκτελοῦντας, αὐτοῦ τὴν λαμπροφόρον πανήγυριν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τίς μὴ μακαρίσει Σε Παναγία Παρθένε;...

Εἴσοδος, Φῶς Ἱλαρόν, τὸ Προκείμενον τῆς ἡμέρας. Καὶ τὰ Ἀναγνώσματα.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα. (γ´ 1-9).

Δικαίων ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ, καὶ οὐ μὴ ἅψηται αὐτῶν βάσανος. Ἔδοξαν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, καὶ ἐλογίσθη κάκωσις ἡ ἔξοδος αὐτῶν, καὶ ἡ ἀφ᾿ ἡμῶν πορεία σύντριμμα, οἱ δέ εἰσιν ἐν εἰρήνῃ. Καί γὰρ ἐν ὄψει ἀνθρώπων ἐὰν κολασθῶσιν, ἡ ἐλπὶς αὐτῶν ἀθανασίας πλήρης. Καί ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπείρασεν αὐτούς, καὶ εὗρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ. Ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτούς, καὶ ὡς ὁλοκάρπωμα θυσίας προσεδέξατο αὐτούς, καὶ ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς αὐτῶν ἀναλάμψουσι, καὶ ὡς σπινθῆρες ἐν καλάμῃ διαδραμοῦνται. Κρινοῦσιν ἔθνη καὶ κρατήσουσι λαῶν, καὶ βασιλεύσει αὐτῶν Κύριος εἰς τοὺς αἰῶνας. Οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτόν, συνήσουσιν ἀλήθειαν, καὶ οἱ πιστοὶ ἐν ἀγάπῃ προσμενοῦσιν αὐτῷ· ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὺτοῦ.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ Ἀνάγνωσμα (ε´ 15 - ς´ 3).

Δίκαιοι εἰς τὸν αἰῶνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρὶῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ. Διὰ τοῦτο λήψονται τὸ βασίλειον τῆς εὐπρεπείας, καὶ τὸ διάδημα τοῦ κάλλους ἐκ χειρὸς Κυρίου· ὅτι τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ σκεπάσει αὐτούς, καὶ τῷ βραχίονι ὑπερασπιεῖ αὐτῶν. Λήψεται πανοπλίαν τὸν ζῆλον αὐτοῦ, καὶ ὁπλοποιήσει τὴν κτίσιν εἰς ἄμυναν ἐχθρῶν. Ἐνδύσεται θώρακα δικαιοσύνην καὶ περιθήσεται κόρυθα, κρίσιν ἀνυπόκριτον. Λήψεται ἀσπίδα ἀκαταμάχητον, ὁσιότητα· ὀξυνεῖ δὲ ἀπότομον ὀργὴν εἰς ῥομφαίαν. Συνεκπολεμήσει αὐτῷ ὁ κόσμος ἐπὶ τοὺς παράφρονας· πορεύσονται εὔστοχοι βολίδες ἀστραπῶν, καὶ ὡς ἀπὸ εὐκύκλου τόξου τῶν νεφῶν, ἐπὶ σκοπὸν ἁλοῦνται, καὶ ἐκ πετροβόλου θυμοῦ πλήρεις ῥιφήσονται χάλαζαι. Ἀγανακτήσει κατ᾿ αὐτῶν ὕδωρ θαλάσσης· ποταμοὶ δὲ συγκλύσουσιν ἀποτόμως. Ἀντιστήσεται αὐτοῖς πνεῦμα δυνάμεως, καὶ ὡς λαῖλαψ ἐκλικμήσει αὐτούς, καὶ ἐρημώσει πᾶσαν τὴν γῆν ἀνομία, καὶ ἡ κακοπραγία περιτρέψει θρόνους δυναστῶν. Ἀκούσατε οὖν βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε δικασταὶ περάτων γῆς· ἐνωτισασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους, καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· ὅτι ἐδόθη παρὰ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν, καὶ ἡ δυναστεία παρὰ Ὑψίστου.

Σοφίας Σολομῶντος τὸ ἀνάγνωσμα (ζ´ 7).

Δίκαιος, ἐὰν φθάσῃ τελευτῆσαι, ἐν ἀναπαύσει ἔσται. Γῆρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῷ ἐτῶν μεμέτρηται. Πολιὰ δέ ἐστι φρόνησις ἀνθρώποις, καὶ ἡλικία γήρως βίος ἀκηλίδωτος. Εὐάρεστος Θεῷ γενόμενος, ἠγαπήθη· καὶ ζῶν μεταξὺ ἁμαρτωλῶν, μετετέθη. Ἡρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ· βασκανία γὰρ φαυλότητος ἀμαυροῖ τὰ καλά, καὶ ῥεμβασμὸς ἐπιθυμίας μεταλλεύει νοῦν ἄκακον. Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ· διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Οἱ δὲ λαοὶ ἰδόντες καὶ μὴ νοήσαντες, μηδὲ θέντες ἐπὶ διανοίᾳ τὸ τοιοῦτον, ὅτι χάρις καὶ ἔλεος ἐν τοῖς ὁσίοις αὐτοῦ, καὶ ἐπισκοπὴ ἐν τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ.

Εἰς τὴν Λιτήν, Ἰδιόμελα. Ἦχος α´.

Ἀγάλλου ἐν Κυρίῳ τὸ Σίναιον ὄρος, Ἰγνάτιον τὸν πνευματικὸν πατέρα, ὡς φοίνικα σύγκαρπον, κόσμῳ προβαλλόμενον. Τοῖς γὰρ καρποῖς τοῦ Πνεύματος, τοὺς μονοτρόπων δήμους διέθρεψε, καὶ πᾶσαν τὴν Ἐκκλησίαν ηὔφρανεν, ὡς Ἀγγέλων ἰσοστάσιος. Αὐτοῦ οὖν καὶ ἡμεῖς τὸ ἦθος μιμούμενοι, Χριστὸν δοξάζομεν, τὸν παρέχοντα τοῖς τοῦ Ὁσίου ἱκέταις, το πλούσιον ἔλεος.

Ἦχος β΄.

Τρωθεὶς τῷ τοῦ Θεοῦ ἔρωτι, τὰ ἐν κόσμῳ ὑπερεῖδες ἡδέα, καὶ τὰς τρίβους σου Ἰγνάτιε, πρὸς Σίναιον ὄρος κατηύθυνας, ἀσκητικὴν πολιτείαν ἑλόμενος, ἁγιοπρεπὲς γὰρ ὀφθεὶς ἐνδιαίτημα, τοῦ Θείου Πνεύματος, καὶ τὴν σοφίαν σύνοικον ἔχων ἐν βίῳ, ὡς ἀρετῆς ὑποφήτης θειότατος, ἐγνώσθης τοῖς πᾶσι. Καὶ νῦν τῶν ἀπ’ αἰῶνος Ἁγίων σύναυλος γενόμενος, τον Κύριον τῆς δόξης δυσωπῶν ἀεὶ μὴ παύσῃ, ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου καὶ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Ἦχος γ΄.

Τῆς ἐγκρατείας προσευχῆς, καὶ νηστείας πυρὶ ἀναλώσας, τὸ τῆς σαρκὸς γεῶδες Ἰγνάτιε Ὅσιε, τὴν ψυχὴν ἐθέωσας τῶν ἀρετῶν ἐπιδόσεσι. Γενόμενος γὰρ θεάμων φωτὸς τοῦ ἀπροσίτου, οὐρανίων μυστηρίων τὴν γνῶσιν ἐπλούτησας, καὶ σοφίας οὐρανίου κοινωνός, ἐγένου ἀοίδιμε, ὅθεν πάντες θαυμάζοντες, τὴν ἐν σοὶ οἰκοῦσαν Θεοῦ χάριν, τὸν σοφίσαντά σε ἐδόξαζον, τὸν παρέχοντα διὰ σοῦ τοῖς τιμῶσί σε τὸ πλούσιον ἔλεος.

Δόξα. Ἦχος ὁ αὐτός.

Τὸν ἐν Ὁσίοις Ἀσκητὴν θεόπνευστον, καὶ ἐν Πατράσι θεοειδῆ Ὅσιον, Ἰγνάτιον τὸν ἐκ τῆς Κρήτης ὁρμώμενον, εγκωμίων τοῖς ἄνθεσι καταστέψωμεν. Οὗτος γὰρ ταπεινὸν ἔχων τὸ φρόνημα, τὸ Σίναιον ὄρος κατέλαβεν, ἔνθα τὸν νοῦν ἐπτέρωσε, πρὸς τὸν ποθεινότατον Κύριον τῆς δόξης. Αὐτοῦ τῆς βασιλείας οὖν μέτοχος γενόμενος, καὶ τὸ ἀμήχανον κάλλος θεώμενος, οὐ παύεται σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις Αὐτῷ πρεσβεύων, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Εἰς τὸν Στίχον. Ἦχος πλ. α΄. Χαίροις ἀσκητικῶν.

Χαίροις, ὁ τῆς Ῥεθύμνης βλαστός, Σινᾶ ἐρήμου ἱερὸν σεμνολόγημα, Ὁσίων ἡ εὐκοσμία, τῶν ἀρετῶν ὁ λειμών, ταπεινοφροσύνης θεῖον κόσμημα. Οὐράνιε ἄνθρωπε, στεφηφόρε Ἰγνάτιε, ὁ δι’ ἀγάπης, ἐγκρατείας καὶ νήψεως, τὴν τοῦ Πνεύματος, κληρωσάμενος ἔλλαμψιν. Πρέσβευε τῷ Παντάνακτι, Χριστῷ δοῦναι ἅπασι, τοῖς εὐλαβῶς σὲ τιμῶσι, χαρὰν καὶ ἄμφω ὑγείαν, καὶ ῥώμην πατῆσαι, τοῦ ἐχθροῦ τοῦ δυσωνύμου, τὰ μηχανήματα.

Στ.: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.

Χαίροις, πνευματικῶν ὁδηγῶν, στηλογραφία καὶ λαμπρὰ ὑποτύπωσις, Ἰγνάτιε τοῦ Σιναίου, χειραγωγὲ Ἀσκητῶν, πρὸς λειμῶνας θείας ὡραιότητος. Ψυχῆς γὰρ κατάστασιν, ἐγκρατείᾳ καὶ δάκρυσι, λαμπρύνας ὤφθης, μονοτρόπων διδάσκαλος, ἐνθεώτατος, καὶ κοσμήτωρ τοῦ πνεύματος, ὅθεν ἀνευφημοῦντές σε, σοφίας ὡς σκήνωμα, καὶ ἀρετῆς ἐκμαγεῖον, τὰς σὰς λιτὰς ἐκδεχόμεθα, πρὸς κρείττονα βίον. Και χαρὰν Θεοῦ ἡδίστην, τὴν ὑπὲρ ἔννοιαν.

Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Χαίροις, τῶν μοναστῶν καλλονή, τῆς ἀπαθείας μυροβόλον ὀσφράδιον, πραότητος θεῖος οἶκος, ἀκτημοσύνης κανών, προσευχῆς ἀόκνου ἐργαστήριον, Ἰγνάτιε Ὅσιε, Παρακλήτου τὸ σκήνωμα, τῶν μονοτρόπων, ὁδηγὸς ὁ σωτήριος, καὶ καλλώπισμα, νήσου Κρήτης περίδοξον, ὅθεν τοὺς ἑορτάζοντας, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου, λιταῖς ἀόκνοις σου ῥῦσαι, τῆς ἐπηρείας τοῦ ὄφεως, Χριστὸν ἱκετεύων, ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν δοθῆναι, τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα. Ἦχος πλ. δ΄.

Ἀσκητικοῖς ἐν Σιναίῳ κατορθώμασι, τῶν παθῶν τὰς ὁρμὰς ἐνέκρωσας, καὶ ψυχὴν ἐζώωσας Ἰγνάτιε Ὅσιε, ὡς ἱστὸν γὰρ λύσας ἀράχνης, εχθροῦ τὰ πανουργεύματα, ὑφηγήτωρ εὐσεβείας, καὶ θεῖος ἀλείπτης μοναστῶν πέφηνας. Ἀγγέλων οὖν συγχορεύεις νῦν τοῖς τάγμασι, μὴ παύσῃ Θεὸν ἱλεούμενος ἡμῖν, τὸν σὲ παμμάκαρ θαυμαστῶς δοξάσαντα.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, απὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Νῦν ἀπολύεις. Τρισάγιον.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ἐκ Ῥεθύμνης ὡς ἄστρον τὸν ἀνατείλαντα, πνευματοφόρον πατέρα, τῆς ἀρετῆς ἐραστήν, ἀκτησίας καὶ εὐχῆς φωστῆρα μέλψωμεν, ὅτι ἐφώτισεν αὐγαῖς, ἀπαθείας Ἀσκητάς, Σιναίου βοῶντες· ζόφον, τῆς ἁμαρτιας εὐχαῖς σου, ἡμῶν ἐκδίωξον Ἰγνάτιε.

Δόξα. Ἕτερον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Εὐαγγέλου ἱερέως Παχυγιαννάκη.

Ἐν Σιναίῳ τῷ ὄρει ἀσκηθεὶς πρὸς τελείωσιν, σὺ τῶν ἀρετῶν τὰς βαθμίδας διεξῆλθες Ἰγνάτιε. Νικάνδρου γὰρ ὑπῆρξες ὁδηγός, καὶ ἄριστος τῆς νήψεως φωστήρ. Διὰ τοῦτο εὐφημοῦμέν σε οἱ πιστοί, εὐχάς σου ἐξαιτούμενοι· χαίροις χαρίτων σκεῦος ἱερόν, χαίροις κανὼν ἀσκήσεως, χαίροις ὁ τῶν Ἀγγέλων μιμητὴς καὶ ἰσοστασιος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τοῦ Γαβριὴλ φθεγξαμένου...

Ἀπόλυσις.

ΟΡΘΡΟΣ

Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος α΄. Τὸν τάφον Σου.

Ἰγνάτιε σοφέ, τοῦ Σιναίου κοσμῆτορ, καὶ Κρήτης ἱερόν, καὶ πανένδοξον θρέμμα, ἀκτῖσι τοῦ βίου σου, τὰς ψυχὰς καταφώτισον, τῶν τιμώντων σε, καὶ εὐλαβῶς ἐκτελούντων, τὴν φωσφόρον σου, καὶ πανσεβάσμιον μνήμην, Πατέρων ἀγλάϊσμα.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ἀκένωτε πηγή, ζωηφόρων ναμάτων, Παρθένε ἀγαθή, τοῦ ἐλέους Σου ῥείθροις, καρδίαν ἀπόπλυνον, τοῦ ἀχρείου οἰκέτου Σου, ἣν ἐμόλυνεν, ἡ βορβορώδη κακία, ἡ μὴ τήρησις, τῶν τοῦ Θεοῦ ἐνταλμάτων, καὶ βίος ὁ φαῦλός μου.

Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἀζύγων διάκοσμε καὶ ἱερέων σεμνῶν, θειότατε πρόβολε, σὺν δήμοις Σιναϊτῶν, οἱ Κρῆτες τιμῶμεν σε, ὅτι χαρίτων θείων, ἀνεδείχθης πυξίον, καὶ ἀρετῶν παντοίων, θεοφόρε ταμεῖον, Ἰγνάτιε σοφίας κρατήρ, καὶ φάρε νήψεως.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Γαλήνην καὶ ἴασιν τῇ ἀσθενοῦσῃ ψυχῇ, τοῦ δούλου Σου δώρησαι, Θεοκυῆτορ Ἁγνή, καὶ πόῤῥω ἀπέλασον, ἐκ τοῦ νοός μου Μῆτερ, τὸν ἐχθρὸν τὸν ἀρχαῖον, τὸν χαλεπαῖς ἐννοίαις, πολεμοῦντά με κράζω, ὡς ἄφθονος ἐλέους πηγή, καὶ κρήνη χάριτος.

Μετὰ τὸν Πολυέλεον, κάθισμα. Ἦχος γ΄. Την ὡραιότητα.

Ῥεθύμνης βλάστημα, περιφανέστατον, Νικάνδρου σκήνωμα, Ὁσίου τέκνου σου, εὐαρεστήσαντος Χριστῷ θεάσασθαι ἠξιώθης, ἄφθαρτον καὶ ἄρωμα, ἀποπνέον οὐράνιον, πρὸ τοῦ βίου τέλους σου, τοῦ βροτείου Ἰγνάτιε. Διό σε ως σοφίας τιμώμεν, πάντες τῆς θείας ὑποφήτην.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Τὴν σκοτισθεῖσάν μου, ψυχὴν καταύγασον, φωτὶ τῆς χάριτος, τοῦ θείου Τόκου Σου, Ἁγνὴ Παρθένε Μαριάμ, ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων, καὶ ἀχλὺν ἀπέλασον, τῶν ἀπείρων πταισμάτων μου, ὅπως εὕρω ἔλεος, ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς κρίσεως, καὶ πόθῳ ἀσιγήτως βοῶ Σοι· χαῖρε ἡ Κεχαριτωμένη.

Οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τῶν Ἀναβαθμῶν τοῦ δ΄ ἤχου.

Προκείμενον: Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.

Στ.: Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.

Εὐαγγέλιον, ζήτει τῇ ιζ΄ Ἰανουαρίου.

Ὁ Ν΄ ψαλμός.

Δόξα: Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου...

Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...

Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. β΄. Στ.: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου.

Ὅσιε Πάτερ, δόκιμος πνευματικὸς ὁδηγὸς ἀζύγων ἐχρημάτισας, καὶ Θεῷ ἀσκήσεως καμάτοις εὐαρεστήσας, πνευματικῶν χαρισμάτων ἠξιώθης. Μισήσας γὰρ πάντα τὰ γεώδη καὶ πρόσκαιρα, καὶ τῆς ἁμαρτίας λύσας την ζοφώδην ὁμίχλην, φωτὶ τῆς χάριτος, πρὸς ἀφθαρσίας τὸ ἄδυτον ἀπῆλθες φέγγος. Καὶ νῦν μέτοχος τῶν ἀκηράτων ἀγαθῶν γενόμενος Ἰγνάτιε, ὑπὲρ ἡμῶν ἀσιγήτως πρέσβευε, τῶν ἐτησίως τιμώντων τὴν ἀεισέβαστον μνήμην σου.

Εἶτα· ὁ Κανὼν τῆς Θεοτόκου· καὶ οἱ δύο κανόνες τοῦ Ὁσίου.

Κανὼν πρῶτος, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Ἰγνατίου τοῦ Σιναΐτου ἀρετὴν ἐπαινῶν. Χαραλάμπους Μπούσια.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος δ΄. Ἀνοίξω τὸ στόμα μου.

Ἰγνάτιον Ὅσιον, πνευματικὸν ἀπλανέστατον, ἀκτήμονα σώφρονα, καὶ προσευχῆς ἐραστήν, τὸν ἀσκήσαντα, ἐν ὄρει τῷ Σιναίῳ, ᾠδαῖς πανευσχήμοσιν, ἐγκωμιάσωμεν.

Γαυρίαμα δράκοντος, τὸ ἐπηρμένον ἐπάτησας, συντόνοις ἀσκήσεσι, καὶ νοερᾷ προσευχῇ, πνευματέμορφε, Ἰγνάτιε Σιναίου, κοσμήτωρ καὶ σέμνωμα, Κρήτης περίδοξον.

Ναὸν εὐπρεπέστατον, τοῦ Παρακλήτου κατέστησας, Ἰγνάτιε Ὅσιε, τὴν πάναγνόν σου ψυχήν, ἣν οἱ Ἄγγελοι, Κυρίου πρὸς σκηνώσεις, μετήνεγκον χαίροντες, ἀϊδιότητος.

Θεοτοκίον.

Ἁγνὴ Ἀειπάρθενε, ἡμῶν τὸν βίον ἁγίασον, τῶν μακαριζόντων Σε, ὡς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀμήτορος, ἐν οὐρανίῳ θόλῳ, Μητέρα φιλόστοργον, ἐν γῇ καὶ πάνσεπτον.

Κανὼν δεύτερος, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς: Σὴν Ἰγνάτιε θείαν χάριν ᾄδω. Εὐαγγέλου. Εὐαγγέλου ἱερέως Παχυγιαννάκη.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος γ΄. Ὁ τὰ ὕδατα πάλαι.

Συντονίᾳ καὶ πόθῳ, ἔρωτι θείῳ, τὸν λόγον τῆς εὐσεβείας κηρύξας, ἱερὸν ἔνθεον τῷ των καλῶν Ποιητῇ, ὤφθης ἀφιέρωμα, τὸν οὐρανὸν ὡραΐσας, θεόφρον Ἰγνάτιε, ταῖς σαῖς ἀσκήσεσι.

Ἡ καρδία σου μάκαρ, θεῖον δοχεῖον, ἐγένετο καὶ σκήνωμα τοῦ Λόγου, καὶ τεμὼν ἀκάνθας τῶν ψυχοφθόρων παθῶν, ὤφθης καταγώγιον, τῆς Παναγίας Τριάδος, διό σε γεραίρομεν, Πάτερ Ἰγνάτιε.

Νεκρωθεὶς τοῖς παροῦσι, ἔρωτι νήψεως, οὐράνιος μυστολέκτης ἐγένου. Τὴν εμὴν κάθαρσιν παρὰ Χριστοῦ ἐκζητῶ, ὅπως ἀνυμνήσω σου τὸν ἀγγελότροπον βίον, ἀσκήσεως ἔμπλεων, μάκαρ Ἰγνάτιε.

Θεοτοκίον.

Ἰσχυρὰν προστασίαν, Παρθενομῆτορ, σε ἔχομεν τὴν ἀσπόρως τεκοῦσαν. Τὸ εν Σοὶ γὰρ μυστήριον Μωσῆς προϊδών, βάτον ἀκατάφλεκτον, καίπερ σφοδρῶς καιομένην, οὕτω Σε Θεότητος, πῦρ οὐ κατέφλεξε.

ᾨδη γ΄. Κανὼν πρώτος. Τοὺς Σοὺς ὑμνολόγους.

Ταμεῖον εὐχῆς ἀδιαλείπτου, νηστείας πυξίον διαυγές, καὶ ἀκτησίας μάργαρον, Ἰγνάτιε τρισόλβιε, Σιναϊτῶν σε μέλπουσι, καὶ τῶν Κρητῶν τὰ συστήματα.

Ἰγνάτιε ἄνθος ἀπαθείας, ἐν γῇ τῇ ἀνίκμῳ τοῦ Σινᾶ, ἐξήνθησας καὶ ηὔφρανας, ὀσμαῖς τῆς σῆς ἀσκήσεως, ἀζύγων τὴν ὁμήγυριν, ἐπιποθοῦσαν τὴν θέωσιν.

Ὁσίων Πατέρων τοῦ Σιναίου, Ἰγνάτιε κλέϊσμα λαμπρόν, ὀλίγον πρὸ τοῦ τέλους σου, τὸν ὕπνον τὸν ἐμπρέποντα, Ὁσίοις εἶδες τέκνον σου, Νίκανδρον θεῖον κοιμώμενον.

Θεοτοκίον.

Ὑπέραγνε Κεχαριτωμένη, ἱκέτευε τὸν μονογενῆ, Υἱόν Σου καὶ Παντάνακτα, ὑπὲρ τῶν γεραιρόντων Σε, καὶ Ἰγνατίου ἔμφρονος, ἀνευφημούντων τὰ σκάμματα.

Κανὼν δεύτερος. Ὁ ἐκ μὴ ὄντων.

Γεωργηθεὶς τὴν καρδίαν δι’ ἀρετῶν, ἐδείχθης Ἰγνάτιε, σὺ διδάσκαλος νήψεως. Διὸ κράζω Ἅγιε · ὑψηγορίαν σῶν λόγων δίδαξόν με.

Νενεκρωμένος τοῖς πάθεσι τὴν ψυχήν, αἰτοῦμαι Ἰγνάτιε, τὴν βοήθειαν ἄμεσον, διδασκάλου κρείττονος, ταῖς προσευχαῖς σου ἁγίαις σκέπασόν με.

Ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ καὶ συμφορᾶς, δαιμόνων με λύτρωσαι, θεοφόρε Ἰγνάτιε, ἵνα πίστει κράζω σοι· τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ στερέωσόν με.

Θεοτοκίον.

Τὸν Λυτρωτὴν καὶ Ποιμένα τὸν καλόν, κυήσασαν Θεόνυμφε, ἐξαιτῶ Σε ἐν δάκρυσιν, ὡς Μητέρα εὔσπλαγχνον, ὑπὸ τὴν μάνδραν Αὐτοῦ προστάτευσόν με.

Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θείας πίστεως.

Ὥσπερ Ἄγγελος, ἐν τῷ Σιναίῳ, Κρήτης βλάστημα, σεπτὸν βιώσας, τὰ σκιρτήματα σαρκὸς κατεπράϋνας, καὶ τῶν δαιμόνων δεινὰ μηχανήματα, τῇ τῶν ἀγώνων καθεῖλες ἐνστάσει σου, ὅθεν στέφει σε, ἀφθάρτῳ Χριστὸς κατέστεψε, σεπτὲ Ἱερομόναχε Ἰγνάτιε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Ὁ συνάναρχος, Ὑψίστου Λόγος, ἐν νηδύϊ Σου, σεπτῇ σκηνώσας, Θεοτόκε παναμώμητε Δέσποινα, Σὲ οὐρανῶν πλατυτέραν ἀνέδειξε, τὴν τῶν παθῶν λυτρουμένην στενώσεως, τοὺς τιμῶντάς Σε, καὶ πίστει ἀεὶ προσφεύγοντας, τῇ σκέπῃ καὶ ὀξείᾳ ἀντιλήψει Σου.

ᾨδὴ δ΄. Κανὼν πρῶτος. Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ.

Τετρωμένος τῇ ἀγάπῃ, τοῦ Χριστοῦ ἐγκατέλιπες, σὴν πατρώαν νῆσον, Κρήτης καὶ τὸ Σίναιον ᾤκησας, ἐν ᾧ ῥεόντων Ἰγνάτιε ὑπέρτερος, ὤφθης Ὅσιε, καὶ τῶν Ἀγγέλων ὁμόζηλος.

Ὁλικῶς πρὸς τὸν Σωτῆρα, ἀτενίζων Ἰγνάτιε, καὶ θυρίδας πέντε, ἀκλινῶς φυλάσσων αἰσθήσεων, τὰς ζοφερὰς πτώσεις χάριτι ἀπέφυγες, τοῦ Παντάνακτος, σὲ δυναμοῦντος ἑκάστοτε.

Ὑπερόπτα τῶν γηΐνων, θεοφόρε Ἰγνάτιε, σκύβαλα ἠγήσω, καὶ σποδὸν και κόνιν τὰ πρόσκαιρα, διὸ καὶ πάντα εζήτεις ἐν τῷ βίῳ σου, τὰ αἰώνια, καὶ ἐσαεὶ διαμένοντα.

Θεοτοκίον.

Σθένους πλῆσον τὰς καρδίας, Θεοτόκε τῶν δούλων Σου, ἵνα τὸν ἀρχαῖον, πτερνιστὴν καὶ πλάνον πατήσωσι, τὸν ἀποῤρῖψαι ζητοῦντα τοὺς ὑμνοῦντάς σε, θείοις ᾄσμασιν, εἰς ἀπωλείας τον βόθυνον.

Κάνων δεύτερος. Ἔθου πρὸς ἡμᾶς.

Ἵνα καὶ ἡμεῖς, καθαρὰν καρδίαν κτησώμεθα, ὡς ὁ μαθητής σου ὁ Νίκανδρος, παρὰ τοὺς σοὺς πόδας μαθητεύομεν, καὶ πίστει κραυγάζομεν, εὐχαριστοῦντες· χαίροις θεομάκαρ Ἰγνάτιε.

Ἔστης εὐλογῶν, τὸν Θεὸν δι’ ἃ σοὶ ἐποίησεν, τοῦ πνευματικοῦ σου γὰρ υἱοῦ, τὸ σκῆνος ἄφθαρτον, ὡς ἠτένισας, ἐν πίστει ἐκραύγαζες εὐχαριστῶν Θεῷ· δόξα θαυμασίοις Σου Κύριε.

Θεῖα ἐκπληρῶν, καὶ σοφὰ προστάγματα πάνσοφε, εἰς τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν σκοπῶν, τὰ γεηρὰ εἰς θάνατον δέδωκας, τοῖς σοῖς δὲ προστάγμασιν, ἡμεῖς στοιχοῦντες, αἶνον τῷ Κυρίῳ προσάδομεν.

Θεοτοκίον.

Ἐν τοῖς πειρασμοῖς, Σὲ προστάτιν ἔχομεν Δέσποινα, θραύουσα τὰ βέλη τοῦ ἐχθροῦ, καὶ πρὸς λιμένα εὔδιον ἕλκουσαν. Διό Σε γεραίρομεν, τὴν προστασίαν, σκέπην τε καὶ τὸ κατάφυγιον.

ᾨδὴ ε΄. Κανὼν πρῶτος. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.

Ἰγνάτιε Ὅσιε, Ῥεθύμνης γόνε πάντιμε, ἑαυτὸν ἀσκήσει ταπεινώσας, εἰς ὕψος ἤρθης, θεοφιλοῦς ἀγωγῆς, ἀρίστης καὶ γέγονας πολλῶν, ἀσκητῶν ὑπόδειγμα, καὶ ἀλείπτης πρὸς θέωσιν.

Νῦν ᾄδων τοὺς πόνους σου, οὓς ἔτλης θεοείκελε, ἐν Σινᾷ πρὸς κτῆσιν ἀπαθείας, ἀνευφημῶ σε, καὶ τὰς εὐχὰς ἐκζητῶ, τὰς θείας σου πρὸς τὸν Λυτρωτήν, ἵνα εὕρω ἔλεος, ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς Κρίσεως.

Ἀγάλλου Ἰγνάτιε, τὸ πρόσωπον θεώμενος, νῦν ἰδίοις ὄμμασι τοῦ Κτίστου, ἐν θρόνῳ δόξης, ὑπὸ χορῶν ἀγλαῶν, Ἀγγέλων καὶ θείων Ἀσκητῶν, στοιχουμένου Ὅσιε, στεφανῖτα τρισόλβιε.

Θεοτοκίον.

Ἱλέωσαι Κύριον, ἡμῖν τοῖς μεγαλύνουσι, Μῆτερ τὴν πληθὺν Σων θαυμασίων, εἰς τοὺς αἰῶνας, καὶ δὸς εἰρήνην ψυχῆς, τοῖς πίστει Υἱὸν μονογενῆ, Σὸν σεπτὸν καὶ Ἅγιον, καθ’ ἑκάστην δοξάζουσι.

Κανὼν δεύτερος. Πρὸς Σὲ ὀρθρίζω.

Ἰσχύν μοι δίδου, καὶ παθημάτων τὴν ἀχλύν, σὺ διασκέδασον ταῖς θερμαῖς εὐχαῖς σου, καὶ φώτισόν μου τὸ σκότος, Ἰγνάτιε παμφώτιστε.

Ἁγνὸν σὸν σκεῦος, σὲ ἱκετεύω ἐκτενῶς, τῇ σῇ θερμῇ πρεσβείᾳ ἀνάδειξόν με, πρὸς τὸν Σωτῆρα ἐν παῤῥησίᾳ, ἣν ἔχεις ἀξιάγαστε.

Νῦν λύτρωσόν με, τῶν τυραννούντων με παθῶν, ὥσπερ Νίκανδρον τὸν σὸν μαθητὴν Πάτερ. Αὐτοῦ τε ὑπακοὴν τὴν θείαν, εὔχου παρασχεθῆναί μοι.

Θεοτοκίον.

Χαρὰν ἁγίαν, ταῖς Ἰγνατίου προσευχαῖς, δός μοι Πανάχραντε, ἵνα ἀνυμνῶ Σε, διότι Σὺ ὡς χαρὰ τῶν πάντων, τῷ κόσμῳ ἐξανέτειλας.

ᾨδὴ στ΄. Κανὼν πρῶτος. Τὴν θείαν ταύτην.

Τὸ ῥόδον τῆς διακρίσεως, καὶ θείας εὐωδίας ἀλάβαστρον, σεπτὸν Ἰγνάτιον, δεῦτε πιστῶν ἡ ὁμήγυρις, ἀξιοχρέως ὕμνοις, ἐγκωμιάσωμεν.

Ὁδὸν στενὴν καθυπέδειξας, Νικάνδρῳ μαθητῇ σου Ἰγνάτιε, ἀζύγων σέμνωμα, καὶ ἰθυντὴρ ὡς ἀλάνθαστος, αὐτὸν πρὸς οὐρανίους, νομὰς κατηύθυνας.

Ὑπακοῆς ἐργαστήριον, καλῶς ἐν τῇ ἐρήμῳ διήνυσας, Σινᾶ τὸν βίον σου, ταῖς ἐντολαῖς τοῦ Παντάνακτος, ὑπείκων ὁλοθύμως, σοφὲ Ἰγνάτιε.

Θεοτοκίον.

Δεινῶν παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ νόσων κατωδύνων ἀπάλλαξον, τοὺς Σοὶ προστρέχοντας, Θεοχαρίτωτε Δέσποινα, λιταῖς τοῦ Ἰγνατίου, τοῦ οὐρανόφρονος.

Κανὼν δεύτερος. Ἄβυσσος ἐσχάτη.

Ἄγγελος ὑπάρχων ἐπὶ τῆς γῆς, σὺν τοῖς Ἀγγέλοις, ἐπορεύθης Ἰγνάτιε, σὺν Νικάνδρῳ χάριτι, τὰς ὑψηλὰς ἐβίωσας, καὶ ἀπέδειξας, θεωρίας τῶν λόγων σου.

Ῥεῖθρα τῆς καρδίας μου νοερὰ κατάρδευσόν μοι, ὥσπερ θείους ἀειθαλεῖς, ἐν ὄρθοῖς δὲ δόγμασι, πεφυτευμένους κήπους, ὥσπερ Νίκανδρον, μαθητήν σου ἀνάδειξον.

Ἵνα ὑπεκφύγω τοὺς λογισμοὺς τῆς ἀμελείας, καὶ θανάτου τὸν ὄλεθρον, στήριξόν με Ἅγιε, σῷ σθεναρῷ βραχίονι, οὕτω τύχοιμι, ἀσφαλοῦς διορθώσεως.

Θεοτοκίον.

Νάμασι τοῖς θείοις τῶν πρεσβειῶν Σου δρόσισόν μου, ἐκτακεῖσαν καρδίαν μου, ἡδονῶν γὰρ Δέσποινα, καύσων κατακαλύπτει μοι, ἀλλὰ πρόφθασον, τῶν πιστῶν καταφύγιον.

Κοντάκιον. Ἦχος δ΄. Τῇ Ὑπερμάχῳ.

Τὸν ἐγκρατῆ πνευματοφόρον καὶ ἀκτήμονα, Σιναίου ὄρους ἀσκητὴν ἐγκωμιάσωμεν, ἐκ Ῥεθύμνης τὸν βλαστήσαντα νησου Κρήτης, ὡς ἀζύγων ποδηγέτην ἀπλανέστατον, πρὸς χαρὰν τὴν ἐν τῷ πόλῳ ἀτελεύτητον, ἀνακράζοντες· Χαίροις μάκαρ Ἰγνάτιε.

Οἶκος.

Ἄστρον ἀκτημοσύνης, προσευχῆς καὶ νηστείας, Ἰγνάτιε τῷ κόσμῳ ἐπώφθης, καὶ κατηύγασας τῶν ἀρετῶν, ταῖς βολαῖς τὸ ὄρος τοῦ Σινᾶ Ὅσιε, καὶ πάντας εὐσεβόφρονας, τοὺς πίστει σοι βοῶντας ταῦτα·

Χαῖρε, τῆς Κρήτης εὐῶδες ἴον·

χαῖρε, τῆς δόξης τὸ ἐκμαγεῖον.

Χαῖρε, τῶν ἀζύγων Σιναίου ὡράϊσμα·

χαῖρε, τῶν Ὁσίων ἀπάντων ἀγλάϊσμα.

Χαῖρε, ὄρθρος φαεινότατος, ἀσιγήτου προσευχῆς·

χαῖρε, στῦλος ἀκλινέστατος, ἐναρέτου βιοτῆς.

Χαῖρε, ὅτι ἐδείχθης, ἀσκητὴς θεοφόρος·

χαῖρε, ὅτι ὡράθης, ταπεινώσεως φάρος.

Χαῖρε, Χριστοῦ ἀγάπης τὸ ἔσοπτρον·

χαῖρε, ἐχθροῦ ἀπάτης τὸ θέριστον.

Χαῖρε, Σιναίου Πατέρων λαμπρότης·

χαῖρε, ὡραίου ἀγῶνος ἀκρότης.

Χαίροις, μάκαρ Ἰγνάτιε.

Συναξάριον.

Τῇ ΚΘ΄ τοῦ αὐτοῦ μηνός, μνήμη τοῦ Ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰγνατίου τοῦ Σιναΐτου, τοῦ πνευματικοῦ· ἐκ τῆς Ῥεθύμνης τῆς Κρήτης καταγομένου.

Ἀκτησίας καὶ εὐχῆς εὐῶδες ἴον,

Σίναιον ηὔφρανας, Ἰγνάτιε ὄρος.

Νίκανδρον κατεῖδες δεδικαιομένον,

Σὸν ὑποτακτικὸν Ἰγνάτιε ξένως.

Ὁ Ὅσιος καὶ θεοφόρος Πατὴρ ἡμῶν Ἰγνάτιος, ὁ ἐκ πόλεως Ῥεθύμνης Ἱερομόναχος, θεοφιλῶς ἤσκησεν ἐν τῷ Σιναίῳ ὄρει. Τηρῶν τοὺς ὅρους τῆς μοναστικῆς πολιτείας· παρθενίαν, ὑπακοὴν καὶ ἀκτημοσύνην, εἰς ὕψος ἀρετῆς ἤρθη καὶ πνευματικὸς ποδηγέτης πολλῶν ἀσκητῶν γέγονεν, ἀπλανῶς ἴθυνεν αὐτοὺς πρὸς σωτηρίαν. Ἀπαύστως εὐχόμενος καὶ νήφων, ὑπόδειγμα ἑαυτὸν δέδωκε τοῖς αὐτοῦ ὑποτακτικοῖς πρὸς ἐν Χριστῷ τελείωσιν καὶ θέωσιν. Ἠξιώθη οὗτος εὑρεῖν τὸ σκῆνος τοῦ πρὸ αὐτοῦ τελειωθέντος μαθητοῦ Νικάνδρου ἄφθαρτον καὶ μυροβλύζον, ὃ ἐναγκαλισάμενος καὶ ἀσπασάμενος ηὐχαρίστησε τὸν Κύριον πληροφορήσαντα αὐτὸν ἔτι ζῶντα τὴν δικαίωσιν τοῦ ἀγῶνος τοῦ αὐτοῦ πνευματικοῦ τέκνου. Τεσσαράκοντα ἡμέρας μετὰ τὴν ἐκταφὴν τοῦ Νικάνδρου καλῶς τὸν ἀγῶνα ἐπεράτωσε καὶ πρὸς Κύριον ἀπῆλθεν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀνακομιδῆς τῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου.

Χάρις λύουσιν Ἰγνάτιε παμβόροις,

Σοῦ σώματος λιποῦσι καὶ πιστοῖς μέρος.

Οὗτος, διάδοχος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων γενόμενος, δεύτερος Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας ἐχρημάτισε, μαθητὴς ὑπάρξας σὺν Πολυκάρπῳ, τῆς Σμυρναίων Ἐκκλησίας Προέδρῳ, τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Προσάγεται οὖν Τραϊανῷ τῷ βασιλεῖ, καὶ πᾶσαν ὑπενεγκὼν βασάνων πεῖραν καὶ ὑπεράνω πάντων γενόμενος, ἐπὶ Ῥώμην στέλεται θηριομαχήσων. Οὗ γενομένου, χριστιανοί τινες ἄνδρες, τὰ τίμια καὶ ἅγια λείψανα αὐτοῦ ἀπὸ Ῥώμης εἰς Ἀντιόχειαν ἐνεγκόντες, δῶρον ποθούμενον τοις ἀδελφοῖς δωροῦνται. Οἳ μετὰ πασης τιμῆς καὶ φόβου ὑπὸ τὴν γῆν αὐτα κατέθεντο. Οὗ δὴ χάριν, ἑορτὴν χαρμόσυνον ἡ Ἐκκλησία πανηγυρίζει

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Μαρτύρων, τῶν ἐν Σαμοσάτοις τελειωθέντων· Φιλοθέου, Ὑπερεχίου, Ἀβίβου, Ἰουλιανοῦ, Ῥωμανοῦ, Ἰακώβου καὶ Παρηγορίου.

Ὑπὲρ προσηλωθέντος ἐν Σταυρῷ Λόγου,

ἑπτὰ προσηλώθησαν Ἀθλητῶν κάραι.

Οὗτοι, τῷ Χριστῷ στρατευσάμενοι, καὶ τὴν πλάνην στηλιτεύσαντες, ῥοπάλοις τοὺς βραχίονας καὶ τοὺς μηρούς, συνθλῶνται. Εἶτα, ξέονται ἀφειδῶς καὶ ἁλύσεις βαρείας κατὰ τοῦ τραχήλου δεξάμενοι, τῇ εἱρκτῇ ἐναποτίθενται. Καὶ αὖθις ἐξενεχθέντες, ξέονται, καὶ ἀναρτηθέντες, καὶ τὰς κάρας ἥλοις προσηλωθέντας, τὰς ψυχὰς τῷ Θεῷ ἀπέδωκαν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων· Σιλουανοῦ ἐπισκόπου, Λουκᾶ διακόνου, καὶ Μωκίου ἀναγνώστου.

Σιλουανὸς Λουκᾶς τε σὺν τῷ Μωκίῳ,

ἤμβλυναν ὁρμὰς καὶ λεόντων ἀγρίων.

Τοῦ Νουμεριανοῦ βασιλεύοντος, διωγμὸς ἦν κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Τότε ἐμηνυθη τῷ Ἄρχοντι τῆς Ἐμεσηνῶν πόλεως, περὶ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σιλουανοῦ, τοῦ ἐπισκόπου τῆς αὐτῆς πόλεως. Καὶ εὐθεως ἐκρατήθη ὁ Ἅγιος, καὶ σὺν τούτῳ καὶ Λουκᾶς διάκονος, καὶ Μώκιος ἀναγνώστης, καὶ παρέστησαν τῷ ἄρχοντι δεσμίους. Οὓς καὶ ἐπιμελῶς ὁ ἄρχων ἀνακρίνας ὡς ἤκουσεν ὁμολογήσαντας τὸν Χριστόν, Θεὸν μόνον ἀληθινόν, τοὺς δὲ τὰ εἴδωλα σεβομένους αναθεματίσαντας, εἰς μεγάλην ὀργὴν καὶ μανίαν ἐκινήθη. Διὸ καὶ μὴ δυνηθεὶς κολακείαις αὐτοὺς μεταπεῖσαι, ἐμάστιξε σφοδρῶς, καὶ βαλὼν αὐτοὺς εἰς φυλακήν, ἐλιμαγχόνησεν. Εἶτα, πάλιν ἀνακρίνας, ἐπὶ ἱκανὰς ἡμέρας μαστίζων καὶ φυλακίζων, καὶ ταριχεύων αὐτοὺς τῇ πείνῃ καὶ τῇ δίψῃ, ἀπεφήνατο κατ’ αὐτῶν θηριομαχίαν. Βληθέντων δὲ τῶν αγίων ἐν τῷ σταδίῳ, καὶ θηρίων διαφόρων ἀπολυθέντων, προσηύξαντο οἱ Ἅγιοι ἐκεῖσε τελειωθῆναι. Καὶ εὐθέως ὁ τὰς δεήσεις τῶν θεραπόντων Αὐτοῦ εἰσακούων Θεός, παρέλαβε τὰς ψυχὰς αὐτῶν. Τότε οἱ ἄγριοι θῆρες, τῶν Αγίων αἰδεσθέντες τὰ λείψανα, ἀνεχώρησαν, μηδ’ ὁπωσοῦν ἀψάμενοι τούτων. Καταλαβούσης δὲ νυκτός, Χριστιανοί τινες ἀποσυλήσαντες, ἐκήδευσαν αὐτὰ ἐπιμελῶς, εὐχαριστοῦντες τῷ Θεῷ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Σαρβήλου καὶ Βεβαίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ, τῶν ἐν Ἐδέσσῃ παθόντων.

Λιπών Σάρβηλος τὰς μυσαρὰς θυσίας,
Χριστῷ προσήχθη σὺν ἀδελφῇ θυσία.

Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως. Ἦν δὲ ὁ Ἅγιος Σάρβηλος τῆς δαιμονικῆς ἀπατης καὶ τῶν ακαθάρτων θυσιῶν ἱερεύς. Καί ποτε, ἑορτῆς γενομένης τοῖς δαίμοσιν, αὐτὸς κατὰ τὸ ἔθος ἐξάρχων τῶν ἀθεμίτων θυσιῶν, παρὰ Βαρσιμαίου ἐπισκόπου ἐλεγχθείς, καὶ λοιδορηθείς, ὡς πολλοῖς αἴτιος ἀπωλείας, κατενύγη τῇ τοῦ Χριστοῦ χάριτι. Καὶ τοῖς λόγοις τοῦ ἐπισκόπου πεισθείς, προσέρχεται τῇ του Χριστοῦ πίστει, μετὰ καὶ τῆς ἰδίας ἀδελφῆς Βεβαίας, καὶ παρὰ τοῦ ἐπισκόπου βαπτίζονται. Ὅθεν εἰς ἐξέτασιν ὁ Ἅγιος Σάρβηλος καθίσταται τῷ Λυσίᾳ. Καὶ πρῶτον μὲν ῥαβδίζεται, εἶτα σπαθίζεται, καὶ μετ’ ὀλίγου ξέεται τὴν ὄψιν. Καὶ εἰς τοὐπίσω δεθεὶς τὰς χεῖρας, τύπτεται κατὰ τῆς γαστρός, καὶ τῆς χειρὸς ἐξαρτάται. Ἔνθα καὶ αὖθις κρεμᾶται καὶ ξέεται καὶ ἐν διαφόροις του σώματος μέρεσι πυρὶ κατακαίεται. Καὶ τέλος τὸν τοῦ μαρτυρίου στέφανον κομίζεται, ἐν ὀργάνῳ τινὶ βληθείς, και ἀποθλιβείς, πριζόντων αὐτὸν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς των δημίων, εἶτα ἀποτεμόντων τὴν κεφαλήν. Συναπετμήθη δε καὶ ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ, τοῦτο τοῦ ἡγεμόνος προστάξαντος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βαρσιμαίου, ἐπισκόπου Ἐδέσσης.

Δοὺς τὴν βαρεῖαν σάρκα γῇ Βαρσιμαῖος,
Σύνεστι βαστάσασιν ἡμέρας βάρος.

Οὗτος, ὡς γέγραπται, ψυχικῆς σωτηρίας αἶτιος τῷ Σαρβήλῳ γεγονώς, καὶ βαπτίσας αὐτόν, διεβλήθη πρὸς τὸν ἡγεμόνα Λυσίαν. Καὶ ὁμολογήσας τὸν Χριστόν, ἐτύφθη σφοδρῶς. Εἶτα γραμμάτων βασιλικῶν καταφοιτησάντων παύσασθαι τὸν διωγμόν, ἀπελύθη τῆς φρουρᾶς, καὶ ἐν τῇ ἰδίᾳ γενόμενος Ἐκκλησίᾳ, καὶ τῷ Θεῷ εὐχαριστήσας, πρὸς Αὐτὸν ἐξεδήμησε.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀφραάτου.

Ὁ σάρκα καὶ ζῶν νεκρὸς ὢν Ἀφραάτης,
Αἰωνίως ζῇ, καὶ νεκρὸς φανεἰς ἄπνους.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀκεψιμά.

Ἀκεψιμάς την σάρκα χαίρων ἐξέδυ,
ἡ νεκρικῶς σταλείσα τὴν γῆν εἰσέδυ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Χιοπολίτου, τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀθλήσαντος.

Θεσσαλονίκη, οὐκ ἔτισοι μόνῃ κλέος ἔσται,

Δημήτριος Μάρτυς, καὶ γὰρ ἔχει καὶ Χίος.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Γκίλτα, τοῦ ἐν Βρεττάνῃ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Λαυρεντίου τοῦ ἐπισκόπου, τοῦ ἐν Κιέβῳ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν καὶ ἐπισκόπων· Γερασίμου, Ἰωνᾶ καὶ Πιτιρίμ, τῶν Ῥώσων.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀνδρέου τοῦ Ῥουμπλιόφ, τοῦ εἰκονογράφου.

Ταῖς αὐτῶν ἱκεσίαις Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

ᾨδὴ ζ΄. Κανὼν πρῶτος. Οὐκ ἐλάτρευσαν.

Ῥῶσιν ἄνωθεν λαβὼν σεπτὲ Ἰγνάτιε, τοῦ πολεμήτορος, ἐπιβουλῆς χαλεπῆς, τὸν νοῦν σου ἀπήλλαξας, καὶ περιέφραξας, τοῦτον χάριτι, τῇ θείᾳ πνευματέμφορε, λογισμοῖς ἐν θεαρέστοις.

Ἐνδυσάμενος φωτὸς τὰ ὅπλα Ὅσιε, σοφῶς ἐπάλαισας, τοῦ σκότους τὸν ἀρχηγόν, καὶ νίκης Ἰγνατιε, γέρα δεξάμενος, πόθῳ ἔμελπες· ὁ τῶν Πατέρων Κύριος, καὶ Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Τιμιώτατε Ἰγνάτιε τῆς κρείττονος, εὐκλείας μέτοχος, ἐπώφθης τὰς προσβολάς, δεινὰς καὶ τοξεύματα, τοῦ παναλάστορος, θείᾳ χάριτι, ἀζύγων θεῖον κόσμημα, ἀποκρούσας ἐν Σιναίῳ.

Θεοτοκίον.

Ἡ Παντάνασσα Παρθένος μὴ ἐάσῃς με, γενέσθαι ἕρμαιον τοῦ μισοκάλου ἐχθροῦ, κραυγάζων γεραίρω Σε, Θεογεννήτρια, ὥσπερ χείμαῤῥον, ἐκβλύζοντα τοῖς πέρασι, γλυκασμὸν ἀθανασίας

Κανὼν δεύτερος. Ὡς πάλαι τοὺς εὐσεβεῖς.

Ἀσκήσεως ἐκ παιδός, τὴν πεῖραν ἀνέλαβες, καὶ ἐν Σιναίῳ τῷ θαυμαστῷ, ἑαυτὸν καθάρας θεότητος πυρί, ἔψαλλες Ἰγνάτιε· Εὐλογητὸς εἶ πάντοτε, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Δυνάμει τῇ θεϊκῇ, πρὸς μείζονα ἄσκησιν, σὺν τῷ Νικάνδρῳ συνασκητῇ, τῷ ἁγιωνύμῳ Ὄρει ἐν προσευχῇ, δοκιμὴν ᾐτήσασθε· Εὐλογητὸς εἶ κράζοντες, ὁ Θεὸς ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ὡς ἔνδοξοι Ἀθληταί, δυὰς ἡ πανίερος, ἐκ τῆς τοῦ Ἄθωνος ἐκλογῆς, τῇ μεταμελείᾳ ἐπέστρεψαν εὐθύς, ἐν Σιναίῳ ψάλλοντες· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Θεοτοκίον.

Ἐμφύτευσον τῇ ψυχῇ μου, δένδρον πολύφορον, ἐκδυσωπῶ Δέσποινα Ἁγνή, διὰ τοῦ Σοῦ φόβου, καρποὺς προσαγαγεῖν, μετανοίας κράζων ἀεί· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

ᾨδὴ η΄. Παῖδας εὐαγεῖς.

Νέκρωσιν Ἰγνάτιε σαρκίου, ἀσκήσει ἐπιτυχὼν τῇ νυχθημέρῳ σου, σὴν ψυχὴν ἐζώωσας, θεαρέστοις πράξεσι, καὶ ταύτην θείας χάριτος, ταμεῖον ἄσυλον, καὶ σκεῦος δωρεῶν οὐρανίων, ἀπειργάσω Πάτερ, ἐνασκουμένων κλέος.

Εὔοσμον λευκάνθεμον Σιναίου, Ἰγνάτιε καὶ τῆς Κρήτης ἴον ἥδιστον, ὡς εὑρὼν πρὸς Κύριον, παῤῥησίαν Ὅσιε, τὴν δυσωδία τάχιστα, παθῶν ἐκδίωξον, τῶν νῦν ἐπιτελούντων σὴν μνήμην, μελιῤῥύτοις ὕμνοις, τὴν ἱερὰν καὶ θείαν.

Πόνους τοὺς ἀτρύτους σου πρὸς κτῆσιν, Ἰγνάτιε τῆς ἀόκνου ἐγρηγόρσεως, ἀρετῆς καὶ νήψεως, ὁ παντάναξ Κύριος, ἀμείβων σε εἰσήγαγεν, εἰς ἄνων δώματα, τὰ πάμφωτα ζωῆς τῆς ἀγήρω, ἔνθα σὺν Ἀγγελοις, εὐφραίνῃ αἰωνίως.

Θεοτοκίον.

Ἅπαντα τὰ σκάνδαλα τοῦ πλάνου, εκδίωξον ἀφ’ ἡμῶν Θεογεννήτρια, καὶ πρὸς τρίβον ἴθυνον, πολιτείας κρείττονος, τοὺς πόθῳ εὐφημοῦντάς Σε καὶ χαῖρε κράζοντας, καρδίᾳ ευχαρίστῳ Παρθένε, Μῆτερ του Ὑψίστου, ὑπερευλογημένη.

Κανὼν δεύτερος. Ἀστέκτῳ πυρί.

Ὑμνῶ σε Ἰγνάτιε θεῖε, σὺν τῷ ἀριστεύσαντι Νικάνδρῳ μαθητῇ σου, εὐλαβείας δὲ πεπλησμένος, ὕμνον προσάδω Θεῷ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Ἀκτήμων ὑπάρχων ἐνθάδε, ἐν τῷ οὐρανῷ ἐγένου πάμπλουτος θεόφρον, ἐγὼ δὲ πλουτῶν ἁμαρτίαις, ἐν μετανοίᾳ βοῶ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Γυμνὸς ἀρετῶν τε καὶ ἔργων, τρέμω καὶ στενάζω μετανοίᾳ ὡς ὁ τάλας, καὶ πρὸς Κύριον ἔτι κράζω, ἐκ βαθέων τὸν ὕμνον· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.

Γαλήνη ὑπάρχεις Παρθένε, πάντων τῶν ἀνθρώπων ἐν δεινοῖς χειμαζομένων, ἀσφαλής τε ἄγκυρα Μῆτερ, τῶν ἐν πίστει ψαλλόντων· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα τὸν Κύριον, καὶ ὑπερυψοῦτε, εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ΄. Κανὼν πρῶτος. Ἅπας γηγενής.

Ἴθυνον πιστούς, τοὺς μνήμην γεραίροντας, τὴν σὴν Ἰγνάτιε, πρὸς ἀϊδιότητα, πνευματοφόρε Σιναίου σέμνωμα, καὶ Ἀσκητῶν ὡράϊσμα περικαλλέστατον, σαῖς πρεσβείαις, πρὸς τὸν πολυεύσπλαγχνον, Ἰησοῦν καὶ Σωτῆρα τῆς κτίσεως.

Νῦν ἐγκρατευτά, καρπὸν ὁ δρεπόμενος χαρᾶς ἀτέρμονος, καὶ τρυφῶν τοῦ ὕδατος, ζωῆς ἀγήρω ἡμῶν μελώδημα, αὐτὸ θυσίαν πρόσδεξαι, ὥσπερ εὐπρόσδεκτον, καὶ ἐξαίτει, ἄφεσιν Ἰγνάτιε, τῶν πταισμάτων ὑψόθεν προσφύγων σου.

Ὡς ἀσκητικῆς, ζωῆς θείαν ἄκατον, τὴν διαπλεύσασαν, ἐν Σιναίῳ θάλασσαν, παρόντος βίου καλῶς καὶ φθάσασαν, εἰς ὅρμον τὸν οὐράνιον, σὲ μεγαλύνοντες, ἐκβοῶμεν· πρὸς λιμένα εὔδιον, σοὺς ἱκέτας Ἰγνατιε ἴθυνον.

Θεοτοκίον.

Χαριτος πηγή, ἀείῤῥυτε Δέσποινα, Θεοχαρίτωτε, σκέπε καὶ διάσωζε, ἀνάγκης πάσης καὶ περιστάσεως, τοὺς πόθῳ καταφεύγοντας, τῇ αντιλήψει Σου, καὶ σκανδάλων, τοῦ δεινου ἀλάστορος, ανωτέρους ἡμᾶς διαφύλαττε.

Κανὼν δεύτερος. Καινὸν τὸ θαῦμα.

Ἐν φόβῳ ἤνυσας θεοπρεπῶς, τὸν σὸν δρόμον δι’ ἄκρας ἀκτημοσύνης, σαφέστατα ἐκ νεότητος, γυμνὸς ἐν τῷ βίῳ, τὰ γὰρ ἀιώνια προσκαρτερῶν ἀγαθά, στολὴν Ἀγγέλων περιεβλήθης, ὅθεν ἐν πίστει, σὲ ἀνυμνοῦμεν θεῖε Ἰγνάτιε.

Λαὸς ὑμνεῖ σε Ῥεθύμνης βλαστόν, καὶ Σιναίου ὄρους Ἀσκητῶν Ἁγίων, σεπτὸν νήψεως διδάσκαλον. Πατέρων τὸ κλέος πνευματοφόρον ὤφθης ἐκμαγεῖον Θεοῦ, καὶ θείας ἀπεικόνισμα δόξης· διὸ αἰτοῦμεν, τὰς σὰς πρεσβείας Πάτερ Ἰγνάτιε.

Ὁ θείας χάριτος παρὰ Χριστοῦ, εἰληφὼς τήν τε πρόσκαιρον καὶ ματαίαν, ζωὴν μισήσας Ἰγνάτιε, νῦν ἀγαλλιᾶσαι, μετὰ τῶν ἄνω χαίρων Ἀσωματων χορῶν, πρεσβεύων ἀεὶ ὑπὲρ αἰτούντων, δόξαν τὴν ἄφθιτον, παρὰ Κυρίου τοῦ Παντοκράτορος.

Θεοτοκίον.

Ὑπὸ τῆς πτώσεως πάλαι ἐχθροῦ, τὸ ἀνθρώπινον ὑπεδουλώθη γένος, τοῖς πάθεσιν ἁμαρτίας. Σὺ δὲ Θεοτόκε, καθ’ ὃ ἐκτήσω δόξαν παρὰ τοῦ πάντων Θεοῦ, ἐλάμπρυνας γένος τῶν ἀνθρώπων. Σὲ γὰρ Παρθένε, ὡς Θεομήτορα μεγαλύνομεν.

Ἐξαποστειλάριον. Γυναῖκες ἀκουτίσθητε.

Ἀσκητικοῖς παλαίσμασιν, εὐαρεστήσας Ὅσιε, τῷ Πανοικτίρμονι Λόγῳ,σῇ προσευχῇ καὶ νηστείᾳ, Αὐτοῦ τὸ θεῖον ὄνομα, ἐδόξασας Ἰγνάτιε, διὸ καὶ δόξης κρείττονος, κατηξιώθης τρυφῆσαι, τῆς ἐν σκηναῖς οὐρανίαις.

Ἕτερον. Ὅμοιον. Κυρίλλου ἐπισκόπου Κογεράκη.

Ῥεθύμνης τὸ ἀμάραντον, βλαστὸν ἀνευφημήσωμεν, τὸν ἐν Σιναίῳ τῷ ὄρει, ἀσκητικῇ πολιτείᾳ, ὡς ἄνθος ἐξανθήσαντα, Ἰγνάτιον τὸν Ὅσιον. Αὐτου γὰρ νῦν ἐπέφανεν, ἡ χαριτόδωρος μνήμη, εὐωδιάζουσα κόσμον.

Θεοτοκίον.

Ἀγγέλων ἀγαλλίαμα, καὶ Ἀσκητῶν καλλώπισμα, Θεοκυῆτορ Μαρία, τὸν Σὸν Υἱὸν καὶ Δεσπότην, ἀπαύστως καθικέτευε, ὑπὲρ τῶν ἀνυμνούντων Σε, ἵνα ῥυσθῶμεν θλίψεων, ὀδυνηρῶν ἀλγηδόνων, καὶ πάσης ἄλλης ἀνάγκης.

Αἶνοι. Ἦχος α΄. Πανεύφημοι Μάρτυρες.

Ἰγνάτιε Ὅσιε Χριστοῦ, ὡς ἀστὴρ πολύφωτος, ἐν τῷ Σιναίῳ διέλαμψας, καὶ κατεπύρσευσας, τῶν ἀζύγων δήμους, θείαις ὑποθήκαις σου, καὶ τρόποις ἀκλινοῦς σου ἀσκήσεως. Διὸ τιμῶντές σε, κατ’ ἀξίαν ἐκτελοῦμέν σου, μνήμην πάντες, τὴν θείαν γηθόμενοι.

Ῥεθύμνης θειότατε βλαστέ, Ἀσκητὰ Ἰγνάτιε, τὴν σὴν πατρίδα κατέλιπες, καὶ χαίρων ᾤκησας, ἔρημον Σιναίου, ἣν καὶ τῶν ἀγώνων σου, κατέδειξας κονίστραν πανίερον, θεοειδέστατε, ὅθεν πάντες σε γεραίρομεν, ὡς τοῦ πλάνου, ἐχθροῦ ὀλετήριον.

Ἀκτῆμον καὶ πρᾶε Ἀσκητά, προσευχῇ ἀόκνῳ σου, καὶ ἐγκρατείᾳ ἐκόσμησας, ψυχῆς ἱμάτιον, ὅθεν λαμπροχίτων, εἰς χαρὰν Κυρίου σου, εἰσῆλθες οὐρανίου Ἰγνάτιε, ἐν ᾗ ἀείποτε, δυσωπεῖς αὐτὸν ῥυσθῆναί με, πάσης βλάβης, ἐχθροῦ τὸν ὑμνοῦντά σε.

Νεκρώσας φρονήματα σαρκός, νυχθημέροις πόνοις σου, Χριστῷ τὸν νοῦν σου ἀνέτεινας, καὶ γνησιώτατος, μύστης καὶ θεράπων, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Κτίσαντος, ἐδείχθης ἐν Σιναίῳ Ἰγνάτιε, Ὃν καθικέτευε, δωρηθῆναι τοῖς τιμῶσί σε, ἄμφω ῥώμην, ψυχῆς τε καὶ σώματος.

Δόξα. Ἦχος πλ. α΄.

Τὰ ἄνω φρονῶν καὶ ποθῶν Ἰγνάτιε, τῶν κάτω σοφῶς ὑπερεφρόνησας, καὶ ὡς ἰσουράνιος μέρωψ, ἐν Σιναίῳ τῷ δυσπροσίτῳ ἐβίωσας. Σὺ γὰρ ἀσκητικῶς διαπρέψας, ὡς ἐγκρατὴς καὶ Ὅσιος, κόσμος ὤφθης τῆς αζύγων χορείας ἱερώτατε. Διὸ καὶ κοινωνὸς γενόμενος Θεοῦ τῆς δοξης, μὴ παύσῃ Αὐτῷ πρεσβεύων καταπέμψαι, δαψιλῶς τοῖς τιμῶσι σε, τὸ μέγα καὶ πλούσιον ἔλεος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.

Μακαρίζομέν Σε Θεοτόκε Παρθένε...

Δοξολογία Μεγάλη καὶ Ἀπόλυσις.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Τὰ τυπικά, οἱ μακαρισμοί, καὶ ἐκ τοῦ κανόνος τοῦ Ὁσίου, ἡ γ΄ καὶ στ΄ ᾠδή. Ἀπόστολον καὶ Εὐαγγέλιον ζήτει τῇ Ε΄ Δεκεμβρίου.

Κοινωνικόν: Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος. Ἀλληλούϊα.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις τῆς Ῥεθύμνης τερπνὸς βλαστός· χαίροις τοῦ τοῦ Σιναίου, τῶν ἀζύγων ὁ φρυκτωρός· χαίροις ἀκτησίας, καὶ νήψεως λυχνία, Ἰγνάτιε φωσφόρε, πίστεως ἔρεισμα.

Ἕτερον. Κυρίλλου ἐπισκόπου Κογεράκη.

Χαίροις ὦ Ἰγνάτιε θαυμαστέ, τῶν ἐν τῷ Σιναίῳ, μοναζόντων κλέος λαμπρόν· χαίροις τῆς Ῥεθύμνης, ὁ θεοφόρος γόνος, καὶ ἀληθὴς προστάτης, τῶν προστρεχόντων σοι.

Δίστιχον:

Ἰγνάτιον Κρήτης θειότατον γόνον,

ἐν Σινᾷ λαμψάντα Χαραλάμπης ᾗσεν.

ΙΕΡΟΣ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΤΩ ΣΥΧΑΙΝΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

2012-01-19T11:40:00.001+02:00